Shitta fil-‘Ods, Choref be-Jeroeshalaiem [winter in Jeruzalem]

Blog

vrijdag 9 januari 2015 WEBLOG 13, 9 januari 2015 Dachten we toch aardig ongeschonden door de Nederlandse kerstdrukte heen te zijn gekomen, vielen we hier op dag één met onze neus in de sneeuwstress. Na veertien dagen aanschuiven bij opa, oma en de rest van de familie, één keer ons eigen gourmetstel afstoffen en één portie zelfgemaakte boerenkool met worst, mochten we vanwege het verwachte slechte weer direct aansluiten in de lange rij bij de lokale supermarkt om voor een week niet-bederfelijke waar in te slaan.

koptekst%20levant.jpg

4 januari

In de slurf naar het EL AL-toestel dringt Niels door de rij naar voren en komt terug met een krantje ‘voor jullie om te lezen’. Wij denken nog: ‘hé, een achtergebleven Russische krant, wat leuk! Kijken of we er na acht jaar nog wat van begrijpen’. Voorop prijken auto’s tot aan hun dak in de sneeuw, dus we wanen ons onmiddellijk terug in Kazachstan. Tot we een bericht zien over de aanstaande verkiezingen in Israël en we ons realiseren dat het een Russischtalige Israëlische krant is. Er wordt gewaarschuwd voor een sneeuwstorm die het land deze week gaat teisteren. Slik... Gelukkig is er aan boord veel afleiding: we kletsen met een bevriend stel dat ook kinderen op de Anglican School heeft en Marieke is helemaal blij als ze een orthodox-joodse meneer tegenkomt die Nederlands spreekt. Kleine meisjes (van net negen) worden groot, want: ‘mag ik u iets vragen? Toen we met Chanoeka naar de synagoge gingen, moesten mijn moeder en ik apart zitten bij de andere vrouwen. Wat vindt u daarvan?’ ‘Nou, zo kun je wel beter je aandacht bij de dienst houden’ lacht de meneer vriendelijk – de start van een diep gesprek over de rolverdeling tussen mannen en vrouwen in het joodse geloof. Bij de landing in Tel Aviv schudt het vliegtuig behoorlijk en hebben we het idee dat de storm al begonnen is. Maar als we uitstappen, lijkt het wel voorjaar zo zacht.

 

5 januari

Vanochtend om kwart voor zeven de kinderen uit hun bed gesleurd, die nog lagen bij te komen van een uur tijdverschil in hun nadeel. Als zij een uurtje later hun klas in zijn geschuifeld, drinken wij heerlijk op straat koffie onder een strakblauwe hemel. De das kan af en de jas uit. Hoezo winter? Omdat ons werk toch nog met vakantie is, krijgen we ontzettende zin in een uitje met z’n tweeën. Maar waar haal je hier zo gauw een boswandeling vandaan? Dus op naar Jeruzalems grootste maar door ons nog nooit bezochte koopparadijs, de Malcha Mall, zonder de hele tijd te hoeven dealen met: ‘Mag ik een ijsje?’, ’Waarom mag ik die Lego-doos niet?’, ‘Kijk, alle mensen zitten lekker pizza te eten behalve wij’ en meer van dergelijk begeleidend commentaar.

Toen we vlak na kerst van Mariekes kapotte brilmontuur een nieuw exemplaar probeerden te bemachtigen, was het in Groningen en Arnhem ook heel druk. Maar dit slaat alles. Het ziet zwart van de mensen die drie verdiepingen door allemaal in grote bakken gestreepte truien, gewatteerde trainingspakken en dikke dekens staan te spitten. Dan vragen we ons nog naïef af waarom iedereen met dit mooie weer toch van dat onmogelijk warme spul koopt. Weten wij veel dat een koudegolf in deze streken steevast vooraf wordt gegaan door een paar warme dagen.

 

6 januari

Vandaag bericht de school ons dat de Israëlische scholen morgen waarschijnlijk gesloten blijven, en een Israëlische vriendin waarschuwt ons om de gevolgen van het slechte weer niet te onderschatten: ‘Jullie moeten vast lachen om een beetje kou en sneeuw, maar ik heb vorig jaar een week zonder stroom gezeten, en alle winkels waren dicht dus eten kopen was er ook niet bij.’ Oeps... Hoe kun je je voorbereiden op een week zonder stroom? Geen licht, geen cv of elektrisch kacheltje, geen tv, geen computer, koelkast uit dus vlees en melk bedorven et cetera. Toch maar even naar de supermarkt. Uit de verte zien we al dat de karren op zijn en bij binnenkomst kun je echt over de hoofden lopen. Alle vierentwintig kassa’s zijn open en voor elke kassa staat een rij van tien mensen met boodschappen voor een maand... We besluiten naar een andere winkel te gaan. Aldaar niet geslaagd, dus door naar nummer drie. Dat het brood op zo’n dag overal uitverkocht is, snappen we, maar waarom de eieren? Raken kippen van de leg met koud weer, of zijn eieren het enige eiwitrijke voedsel dat goed blijft als de koelkast het niet meer doet? Omdat we ook nog uiterlijk vandaag de gemeentelijke belastingen voor 2015 moeten betalen, lopen we onze bank binnen waar we hartelijk begroet worden door een Arabische vriendin die daar werkt: ‘Gelukkig nieuw jaar! En gefeliciteerd met Driekoningen, dat vieren christenen toch vandaag?’ En dan serieus: ‘Hebben jullie al gemerkt dat lokale mensen helemaal panisch worden als het gaat sneeuwen? Komt mede door vorig jaar, maar er is ook veel stress in de samenleving. Die ontlaadt zich nu in sneeuwgekte. Fijn dat we ons dit keer goed kunnen voorbereiden op de kou, maar ik moet steeds aan alle ontheemden in het Midden-Oosten denken die in tenten bivakkeren of op de vlucht zijn voor het geweld.’

 

7 januari

Om half zeven de mail gecheckt – de school is gewoon open vandaag. Op straat en in de bus zijn we de enigen, en we zijn in tien minuten op school vanwege geen verkeer. Normaal duurt dat zeker een half uur. Alle lokale scholen zijn dicht (de Arabische scholen hebben zelfs nog wintervakantie deze week, de bofkonten). De school zegt iedereen te gaan sms-en zodra de eerste vlok sneeuw gesignaleerd wordt, dus van rustig werken zal wel niet zoveel komen vandaag. We lopen naar de Redeemer Church voor een bespreking met onze baas, de Propst, en de predikant van de Engelstalige gemeente. Er is een negatief stuk over de kerk verschenen in Israel Today, zie het artikel in de fotobalk beneden. Ook Marleen komt daarin langs. Wie is anders die Nederlandse vrouwelijke pastor die een toerist zou hebben uitgenodigd om in de Duitse dienst ‘het ware verhaal over het leven van de Palestijnen onder Israëlische bezetting’ te horen? We zijn er allemaal ontdaan van, vooral omdat de feiten niet kloppen. Om het even tot onszelf te beperken: behalve dat het Marleens taak niet is om bij de deur mensen te verwelkomen, waren we uitgerekend die zondag te laat voor de dienst en kwamen we binnensluipen toen ze al begonnen waren. Bovendien doen we nooit zulke boude uitspraken. We proberen altijd mensen tegemoet te treden vanuit Gods liefde en willen hen juist stimuleren om met Jezus’ ogen naar de ander te kijken: als medemens, niet als vijand. Zo hopen we recht te doen aan beide bevolkingsgroepen. Dat is wat ons ook zo aanspreekt in de Duitse kerk. Enerzijds ondersteunt men daar al meer dan honderd jaar de lokale christenen met bijvoorbeeld gedegen christelijk onderwijs, anderzijds heeft men voor theologiestudenten en predikanten ook al jaren een speciaal studieprogramma aan de Hebrew University, gericht op het verstaan van het Jodendom.

Om 12 uur belt de school dat we de kinderen moeten ophalen voor de bussen stoppen met rijden. Ze zeggen dat ook de snelweg van en naar Tel Aviv wordt afgesloten. Vorig jaar ontstond daar een gigantische verkeerschaos toen auto’s niet verder konden rijden en onbeheerd midden op de weg achter werden gelaten. Met de sneeuw valt het trouwens reuze mee, alleen de combinatie met donder en bliksem is nieuw voor ons.

 

8 januari

Vandaag is het gevoel dat BN-ers moeten hebben als ze weer eens in de Privé lezen dat ze in scheiding liggen of een drankprobleem hebben, een beetje gezakt. Terwijl de kinderen buiten zeiknat worden bij het maken van een kledderige sneeuwpop, zetten wij ons aan het beantwoorden van drie weken email en het schrijven van deze blog. Het is erg guur buiten, dus we hebben geen enkele behoefte om de straat op te gaan. Op het nieuws lezen we dat de storm behoorlijk heeft huisgehouden, met meerdere doden en gewonden. Marieke heeft uit de schoolbieb een Engels bakboek meegenomen en geëist dat we daar iets uit maken. Het wordt carrot cake met een blubbervette cream cheese topping, die ze naar binnen schrokken als de sneeuwpop af is.

 

9 januari

Vandaag weer geen school omdat er ijzel wordt verwacht. Op straat is het uitgestorven en bij de supermarkt zijn we voor het eerst in tien maanden direct aan de beurt, terwijl op vrijdagochtend normaal gesproken veel mensen de weekendboodschappen doen. De kinderen zijn zo'n beetje uitgeknutseld en mauwen dat ze zich vervelen. Fijn dat we net een stapel verse Donald Ducks uit Schagen binnen hebben gekregen. Levert bij ons stukken minder gebakkelei op dan het elektronische kindermeisje, de tv. Shabbat shalom!

 

PS: Het sneeuwt nu (8 uur 's avonds) hard. Net met de kinderen buiten een sneeuwballengevecht gehouden. Een groep uitgelaten jongens wenst ons chak snow sameach als we weer naar huis baggeren. De telefoon gaat – vrienden uit Tel Aviv. Of ze morgen op bezoek kunnen komen. En: 'Ligt er bij jullie nog sneeuw van woensdag?' 'Eh nee, maar wel van vanavond dus waarschijnlijk is de weg weer afgeloten.' Stomme verbazing aan de andere kant van de lijn. Bij hen (50 kilometer verderop) is het tien graden boven nul.

Shitta fil-‘Ods, Choref be-Jeroeshalaiem [winter in Jeruzalem] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.