8 Zoetermeerders over de vloer

Blog

vrijdag 29 mei 2015Van 22-26 mei hadden wij hier 8 Zoetermeerders over de vloer in onze provincie Lampung. 8 mooie mensen die de 50 al zijn gepasseerd en waarvan er twee al bijna de leeftijd van 80 jaar bereikt hebben. Lid van de Protestantse Gemeente Zoetermeer en bijna allemaal lid van de ZWO-commissie of meegesleept door hun partner. Actieve mensen op diaconaal gebied. En ik geloof zo’n beetje allemaal met tropenervaring. Ze kwamen met een duidelijk doel: Yabima, de GKSBS en hun partnergemeente Bukit Sion leren kennen. Ik wil ze in dit blog zelf aan het woord laten en heb daarvoor (met toestemming!) stukken van het weblog van Jannie van Maldegem overgenomen en samengevoegd. Mocht je al hun belevenissen willen nalezen ga dan naar http://jalanjalan.waarbenjij.nu/.

Sumatra
'Fijne vakantie' wensten mensen mij voordat we op reis gingen. Huh, dacht ik dan, ga ik op vakantie? Als ik de verhalen van de dagen hier voor terug lees, lijkt het toch wel erg op vakantie ;-) Vanaf vrijdag is dat anders. Na een lange tocht, bus naar Bandung, trein naar Jakarta, bus naar Merak, namen we de veerboot naar Sumatra. Dat was een belevenis op zich. Toen we aan kwamen rijden was er nog precies 1 plekje op de boot over voor ons busje. Vlak achter en naast twee enorme vrachtwagens, reed pak Yadi de ferry op, de laadklep sloot en we vertrokken. Dat was een mooie timing. Eenmaal aan dek wilde gids pak Agung, dat we bij elkaar bleven. Huh waarom? vroegen wij eigenwijze Belanda's (HN: Nederlanders). 'Veerboten zijn net als stations gevaarlijke plaatsen mevrouw Jannie!' kreeg ik te horen. Arme Agung, hij had het er maar moeilijk mee dat sommigen van ons graag op het voordek wilden genieten van een koel windje. Anderen hadden een prachtig uitzicht op het bovendek. Weer anderen verkenden nieuwsgierig het hele schip of waren uitgebreid in gesprek met 'misschien wel gevaarlijke mensen'. Na twee uur varen stapten we allemaal weer in de bus en kon pak Agung opgelucht adem halen. Alle schaapjes weer veilig in het hok ;-) 

Het lijkt hier op Sumatra minder dicht bebouwd dan op Java. Het verkeer is er minstens zo druk. Zware vrachtwagens rijden van en naar de veerboten. Motors slalommen er tussen door. Pak Yadi loodst onze bus ook veilig door de enorme drukte. Wij eindigden de reis vandaag zoals we die begonnen: Zingend! In het donker, vroeg in de ochtend zette Marius al het 'Lang zal ze leven in'. Grietje was jarig, en de hele lange dag onderweg. Deze verjaardag zal ze niet snel vergeten. Toen we om 20.00 uur aankwamen in Metro, werden we hartelijk ontvangen door een afvaardiging van de GKSBS, de protestantse kerk op Zuid-Sumatra. Met een heerlijke maaltijd, gebeden waarin we opa's en oma's genoemd werden ;-) en nog eens 'happy birthday' voor Grietje. Na een alcohol vrij biertje (echt bier is sinds kort niet meer te koop in winkels in Bandung en op Sumatra al helemaal niet) vallen we als een blok in slaap. De ventilator of de airco lekker aan want het is hier warmer dan op de plaatsen waar we tot nu toe waren. 

Op zaterdagochtend gaan we 'aan het werk'. Een presentatie maken, een deel van de kerkdienst voorbereiden en iets voor de bonte avond verzinnen. Halverwege de ochtend arriveren Henriette, Karel en baby Bram. We bewonderen de schattige baby en verwennen hem met allerlei Hollandse presentjes. 's Middags verzamelen we onder een prachtig afdak op het synode terrein waar we logeren. Er zijn afgevaardigden van 8 gemeentes die een gemeenterelatie hebben met een PKN-gemeente in Nederland. We zitten op rieten matten in een grote kring. Na een voorstelronde zijn er 3 presentaties. De eerste is een verhaal over de visie van de GKSBS op diaconaat. “Mogelijkheden die al aanwezig zijn in mensen zien en versterken, dat is wat wij willen in de GKSBS”, vertelde het hoofd van de diaconaatsafdeling van de synode. Jan vertelde aan de hand van een powerpoint presentatie wat een ZWO groep is en waar zij in Zoetermeer mee bezig zijn. Tot slot kwam dominee Gie aan de beurt. Hij is de predikant van het dorp Sumberhadi en heeft verschillende stichtingen opgericht in samenwerking met de kerk. Zij houden zich bezig met politieke bewustwording, bestrijding van mensenhandel, gender, en voedselzekerheid. Een echte activist noemt meneer Gie zich. Een inspirerend mens hoor ik praten. Bemoedigend is het om te zien hoe betrokken iedereen deelneemt aan het gesprek als afsluiting van de middag. En last but not least, genieten we van de ontspannen manier waarop Henriette de middag in goede banen leidt. Tussendoor verzint ze ter plekke dat we het spel 'Iesj, Ni, go' wel even kunnen spelen. Misschien ook leuk om eens te doen in de kerkenraadsvergadering in Zoetermeer! 

Het avondprogramma onder het afdak kan ik het best met foto's of nog beter met een filmpje laten zien. Er werd door verschillende groepen uit de kerk gezongen en gedanst en gespeeld op een manier waar wij alleen maar van kunnen dromen.

Zondag in Bukit Sion
Bukit Sion is de gemeente waar Erik Purba de voorganger is (HN: en waar Zoetermeer een relatie mee heeft). Vandaag zijn we uitgenodigd om daar de zondagse viering mee te vieren. Het eerste voorstel was, als ik het goed begrepen heb, dat wij de viering zouden leiden. Help, riepen we in koor, hahahaha, de volgende keer nemen we een dominee mee ;-) misschien begrepen we het verkeerd, zou ook zo maar kunnen. 

Twee uur voor de dienst begint, stappen we in de bus. De rit doet mij denken aan de tocht met de veerboot naar Saba, vorige zomer. We worden heen en weer geschud en door elkaar gerammeld, tsjongejongejonge. Hoeveel kuilen kan een weg hebben en hoe diep? En noem je het dan nog een weg?

Als we aankomen in Bukit Sion zit de kerk al vol en krijgen wij plaatsen voorin aangewezen. Op plastic stoeltjes, vlak naast elkaar. Er wordt een ventilator op het podium gezet. Af en toe vangen we een vlaagje frisse lucht op. Iedereen krijgt een fles water voor zich op tafel en dan wachten we flink zwetend op een teken dat de dienst zal beginnen. Na een half uur worden een paar van ons naar de gang geroepen om even te bespreken wat ons aandeel in de dienst zal zijn. Improviseren en soepel zijn vertelde Jet (zo noemen wij Henriette inmiddels ook) is heel gebruikelijk in dit land. Wij voelen ons thuis ;-) 

De viering begint. Er wordt prachtig gezongen. Joost doet mee met de bijbellezing. Jan vertelt over de kaarsen en de kaarten die we meegenomen hebben en doet de voorbeden (die door Grietje geschreven zijn). We zingen twee Nederlandse liederen. Ik probeer de preek zachtjes te vertalen maar dat is best moeilijk. Een gesprek voeren in het Indonesisch gaat mij makkelijk af, een verhaal vertalen is iets heel anders. Meezingen in het Indonesisch lukt aardig. We krijgen liedboeken aangereikt en er wordt behulpzaam bij gewezen waar we zijn. Na de dienst is er een heerlijke maaltijd. En weer een cultureel programma. Kinderen doen dansjes en zingen ontroerend mooie en supergrappige liedjes. Wij komen, onverwacht, ook weer aan de beurt. We weten intussen dat de Indonesiers 'vader Jacob' en 'dit is de dag' kennen en graag met ons meezingen dus die twee liedjes gooien we er nog een keer in. Wij zingen in het Nederlands, zij in Bahasa Indonesia, op dezelfde wijs. 

Om de contacten tussen mensen in Zuid-Sumatra en Zoetermeer te versterken delen we na de dienst kaartjes uit met de naam van de Facebookpagina van Zoetermeer Noord en het adres van de website van de Oase. Ook vragen we of er gemeenteleden zijn die hun facebookadres willen opschrijven. Dan kunnen wij die adressen thuis in de kerk uitdelen aan mensen die contact willen met een Indonesische facebookvriend. De gemiddelde leeftijd is bij ons wel wat hoger dan in de kerk in Indonesië. Maar 40 Facebookers zijn er vast wel te vinden toch? 

Yabima
Vanmiddag gaan we naar het platteland van Metro. De plaats waar boerengroepen van Yabima biologische rijst telen. Een motor rijdt voorop om de weg te wijzen. Pak Yadi komt voor we vertrekken even naar mij toe en fluistert in mijn oor: "Als de weg te slecht is, rijden we niet door hoor". Zo heel logisch, na de schade aan de airco van gisteren. Als we een half uurtje op weg zijn, betrekt de lucht, even later begint het te regenen en vervolgens te plenzen. Wow, een echte tropische regenbui, die hadden we nog niet meegemaakt. Na twee uur hobbelen, buurvrouw Karin, ik weet niet of je mee leest, maar jouw achternaam kwam in mijn gedachten, komen we op een weg waar een feestmarkt is. De kraampjes en tafels en stoelen staan er gewoon op de weg. Midden in de rimboe, voor ons gevoel. Gelukkig is er een pad naar rechts, een omleiding in de bush ;-) 

Uiteindelijk arriveren we in het dorp waar Yabima de boerengroepen begeleidt. Henriette is vanaf haar huis hier naar toe gekomen. Wat een stoere vrouw is zij. Ze rijdt zelf in een jeep, Bram (een half jaar oud) gaat gewoon mee het veld in, op schoot bij een kindermeisje uit de buurt. Zodra Bram trek krijgt, geeft Jet hem de borst, zittend op de vloer, midden in de kring van boeren, dominee's, chauffeurs en Nederlanders. Intussen leidt ze het gesprek, vertaalt en stelt vragen. Ze zorgt voor een goede sfeer, maakt af en toe een grapje en legt uit wat wij niet begrijpen. Een echte verbinder zie ik aan het werk. Iemand die mensen verder kan brengen. Als ze ooit terug komt naar Nederland zou ik haar graag uitnodigen om in Zoetermeer dominee te worden. Haha, wie ben ik, maar misschien zijn er anderen die invloed in de Zoetermeerse kerk hebben en hier mee lezen?! 

Na het gesprek met de boeren, thee drinken en lekkere hapjes eten, willen we graag wat zien van de praktijk. De bus kan niet verder, het is supermodderig. De boeren gaan op blote voeten op pad en wij volgen hun voorbeeld. Schoenen uit en lopen maar. De lichtbruine aarde plakt aan onze voeten. We worden nageroepen en nagekeken door buurtbewoners. Sommigen willen graag met ons op de foto. De grote plakken aarde onder onze voeten zorgen voor veel hilariteit. Intussen wordt het lichter in de lucht. De zon komt er door en we wandelen langs een geitenstal, een koeienstal en naar de rijstvelden. De groep die mee loopt wordt steeds groter. Vriendelijkheid en vrolijkheid omringen ons. Ver van de grote stad Metro. Hier wonen transmigranten. Javanen die in de vijftiger jaren verhuisd zijn naar Sumatra en hier een nieuw bestaan hebben opgebouwd. Nu ik dit opschrijf denk ik aan mijn vader, die met zijn ouders in 1950 vanuit Zeeland naar de NoordOostPolder 'transmigreerde'. En aan mijn moeder die in de dertiger jaren met haar ouders vanuit Friesland naar de Wieringermeer trok. Eigenlijk ben ik ook een afstammeling van transmigranten ;-) of gaat de vergelijking helemaal niet op? 

Bijna weer thuis
De afsluitende bijeenkomt van onze dagen in Metro was op dinsdagochtend in het synodekantoor. Om de beurt vertellen we wat we beleefd hebben. Voornamelijk positieve geluiden. Iedereen was blij met het mooie programma dat voor ons bedacht was. We hebben veel kunnen zien, goede gesprekken gevoerd. Ook de ontmoetingen die niet gepland waren en toch gebeurden werden als waardevol ervaren. 

Henriette vormt een belangrijke schakel in het contact tussen Indonesia en Nederland. Er zijn maar weinig Indonesiers die goed Engels spreken en ons Indonesisch vocabulaire is ook maar beperkt jammergenoeg. In november ga ik een cursus Indonesisch geven, bij ons thuis. Als je een beetje je best doet, kun je in een winter de taal heel redelijk leren. Wie een volgende keer (misschien) mee op reis wil, is hartelijk welkom om mee te komen doen. Ik hoop dan, dat er in Indonesia iemand is die een cursus Engels gaat geven. Jammergenoeg is Engels voor Indonesiers veel moeilijker, dan Indonesisch leren voor ons. 

Hoe zal het contact met de kerken rond Metro verder verlopen? Hebben jullie al Indonesiers op de Facebook van de wijkgemeente Zoetermeer Noord gezien? Ik ben o.a. 'vrienden' geworden met Oki. Hij kwam dinsdag tijdens de evaluatie op het laatste moment binnen vallen. Oki is een moslim, hij werkt bij Yabima. Hij heeft rechten gestudeerd en is zeer open en rechtstreeks, vergeleken bij de meeste Indonesiers die wij ontmoet hebben. Oki heeft al enkele boeken geschreven o.a over landrechten. Nu kwam hij samen met twee vrienden, filmmakers. Zij maken een promotiefilm over de biologisch geteelde rijst en wilden daar graag even een paar Nederlanders met een zak rijst in hun handen voor filmen. Tegelijk verkocht Oki ons een aantal van zijn boekjes. Met de opbrengst daarvan gaat hij een actie voor de school in Moro Moro organiseren. Deze school wordt met sluiting bedreigd en Yabima wil dat voorkomen. 

Een zeer inspirerende ontmoeting op de valreep was dat. Daarna werd het tijd om afscheid te nemen. We kregen een een prachtig wandkleed mee. 'Voor de Ichthuskerk' riepen onze lieve Oase medereizigers meteen. Zij hebben al een doek uit Indonesia in de Oase hangen. In de Ichthus is vast een mooi plekje te vinden voor het kleed. 

Dankbaar komen we naar huis. Wat kun je veel beleven in twee weken. Veel er van staat hier geschreven. Elkaar verhalen vertellen, gaf Erik Purba ons mee, is een manier om de relaties te versterken en te verdiepen. Haha, ik doe niets liever en ben altijd weer blij met alle reacties die jullie schrijven. Hartelijk bedankt! 

8 Zoetermeerders over de vloer in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.