Nès hoemme nès hoemme nès / Koelanoe benee Adaam [mensen zijn mensen zijn mensen]

Blog

zaterdag 9 mei 2015Weblog 17, 9 mei 2015 Van de week waren we in Jericho. We wilden na een halfjaar Seeds of Hope (zie weblog 14) weer eens bezoeken om te zien hoe het met het werk gaat. Dat lijkt weinig voor een dag, één zo’n afspraak. Uit ervaring weten we echter dat zich dat vanzelf vult tot een intensief geheel.

koptekst%20levant.jpg

6.15 – de wekker gaat. We hijsen onszelf uit bed om het ontbijt en de broodtrommels van de kinderen klaar te maken. Daarna trekken we met luid geratel de rolluiken in de kamers van de kinderen omhoog. Die mogen nog  een kwartier bekomen van de schrik, terwijl wij discussiëren over alle mogelijke opinies met betrekking tot de plaats van Israël in Gods heilsplan. Aanleiding: het bezoek aan Nederland van één van de theologen van het Bible College en de reacties in de pers.

7.15 – met de laatste hap brood nog in hun wang rennen de kinderen voor ons uit naar de parkeergarage. Joepie, eindelijk een keer met de auto naar school! ‘Gaan jullie soms ergens heen vandaag?’ vraagt Marieke achterdochtig. ‘Nee hoor’ jokken wij, want we weten dat ze anders mee wil. Pas om tien voor acht zijn we eindelijk (en te laat) op school. Het was een gekkenhuis op de weg. Overal inparkerende touringcars, want meivakantie in veel landen. Dan doe je zo een half uur over een ritje van tien minuten.

9.00 – we rijden Jericho binnen langs het Palestijnse checkpoint. Aan de ene kant van de weg het vijfsterren Oasis Hotel met subtropisch zwemparadijs (hier natuurlijk in de open lucht), aan de andere kant een al decennia bestaand vluchtelingenkamp waar een groot watertekort heerst. Omdat we een collega van Kerk in Actie bij ons hebben die nog nooit in Jericho is geweest, doen we de route touristique: we beginnen bij de boom van Zacheüs, een enorm gevaarte van, zegt men, ruim 2000 jaar oud. Zou Zacheüs hier Jezus vanaf een toen iets minder dikke tak echt voorbij hebben zien komen? En waar zou het huis hebben gestaan waar hij Jezus ontving – op de plek waar recent door Rusland een archeologisch blingmuseum neergezet is? We zijn nog niet uitgestapt of we worden we in onvervalst Rotterdams aangesproken door Omar, een fruitverkoper die vertelt dat hij 40 jaar in Nederland heeft gewoond en na zijn pensioen is teruggegaan naar zijn geboortestad. We vragen hem hoe dat is. Hij blijkt vooral tegen de lokale samenleving aan te hikken – die is niet meer zoals hij haar in de jaren ’70 heeft achtergelaten. Het familiegevoel is verdwenen en de mensen zijn erg materialistisch geworden. Hij snapt dat wel, want het leven is duur en de werkloosheid torenhoog. Maar echt wennen wil het niet.

10.00 – we lopen naar het ‘dorpsplein’ voor werkoverleg. Omdat we overal alleen maar starende mannen aan theeglazen en waterpijpen zien lurken, vragen we een taxichauffeur of we ergens koffie kunnen drinken. Hij wijst ons een cafeetje met net gesproeid zitje onder hoge bomen en (helaas ook) uitzicht op een openbare wc. Als we de eigenaar besmuikt om cappuccino vragen, verbloost die niet en stuurt meteen de jongste bediende erop uit om melk te kopen. Even later zitten we aan koffie met warme melk en... verse munt. Gastvrij geeft de man ons ook nog een fles ijskoud water en een grote schaal fruit dat hij zelf bij de groentewinkel op de hoek heeft gehaald.

11.00 – we ontmoeten Tass, de directeur van Seeds of Hope, in zijn kantoor. Hij ziet er slecht uit en vertelt ons dat hij tijdens zijn bezoek aan Amerika vorige maand een beroerte heeft gehad en daarna geopereerd is. Hij praat moeilijk en moet veel naar woorden zoeken. We zijn blij dat hij toch tijd voor ons heeft willen maken. Met het werk gaat het onder leiding van zijn bekwame lokale staf gelukkig goed. De activiteiten van de organisatie breiden zich nog steeds uit. Een aantal maanden geleden heeft Tass naar water (mogen) laten boren en nu is hij even verderop een bottelarij aan het bouwen. Daarmee hoopt hij heel wat mensen aan een baan te kunnen helpen en Jericho minder afhankelijk te maken van duur water van buitenaf. We stellen hem een aantal vragen naar aanleiding van zijn boek dat hij ons vorige keer cadeau had gedaan. Daarin geeft hij als christen zijn visie op de positie van Joden en Palestijnen in het Heilige Land en we hebben daarover een goed gesprek. Als hij zichtbaar moe wordt, nemen we afscheid. We hopen van harte hem volgende keer in betere gezondheid terug te zien.

12.30 – we besluiten de Berg der Verzoeking te laten voor wat-ie is. Het is 35°C en hebben geen puf om de klim te maken naar het klooster dat tegen de helling aangeplakt ligt. Er is ook een duizelingwekkende kabelbaan, maar die is leuker voor een keer met de kinderen. Hun ongetwijfeld eindeloze gevraag helpt misschien ook tegen onze hoogtevrees.

14.00 – we zijn terug in Jeruzalem en gaan elk ons weegs. Marleen moet met de kinderen naar gitaar- en pianoles en Ilja neemt in Bethlehem tot 18.00 uur niveautests af voor de nieuwe community-cursus Engels van het Bible College. Er zijn twintig kandidaten en Ilja geniet van de kennismakingsgesprekken die hij met ze heeft. Sommigen zijn heel verlegen en durven amper een woord te zeggen, terwijl ze bij het schriftelijke onderdeel een hoop in huis blijken te hebben. Anderen praten honderduit met hun dertig woorden Engels. Veel aanstaande cursisten geven aan zich heel graag verder te willen ontwikkelen en via het Engels in contact te komen met mensen uit andere culturen. Een jongen uit Hebron zegt: ‘Zo leer ik door de ogen van anderen mijn eigen context te relativeren – we zijn tenslotte allemaal mensen.’

16.30 – intussen zitten Marieke en Niels lekker te tingelen en te tokkelen, en praat Marleen om beurten met gitaarleraar Moshe en pianolerares Natalja. Die vertelt dat ze een vervelende week heeft gehad met de leerplichtambtenaar; haar dochter van dertien komt steeds te laat op school en de kinderbescherming dreigt haar uit huis te plaatsen als ze haar leven niet betert. In wanhoop vraagt Natalja Marleen wat ze moet doen, vooral omdat dochterlief bij alles wat riekt naar bemoeizucht de kont tegen de krib gooit. Zoals elke week lucht het van zich af praten Natalja al zichtbaar op. In haar Messiaanse gemeente is daar tot haar grote verdriet niet echt oor voor. Onwillekeurig denkt Marleen aan Kazachstan, waar gelovigen ook vaak teleurgesteld waren in elkaar. Iedereen had zoveel op z’n bord, dat er geen ruimte was voor de sores van anderen.

18.15 – Moshe rijdt een eindje met ons mee naar een plek waar hij makkelijker op de bus kan stappen. Hij is accountant en een jaar geleden vanuit Parijs naar Israël gekomen. Het is hem vanwege zijn matige Hebreeuws echter niet gelukt om een baan te vinden, dus moet hij nu zijn flat uit en ergens een kamer zoeken. Intussen probeert hij het hoofd boven water te houden door muziekles te geven en ’s avonds gitaar te spelen in cafés en restaurants.

20.00 – Niels en Marieke liggen in bed met een verse Donald Duck uit Schagen en wij zetten bekaf het nieuws aan. Hoofdthema’s zijn het racisme binnen de Israëlische samenleving en de kabinetsformatie. Vorige week is een Ethiopisch-Joodse jongen in elkaar geslagen door de politie en dat heeft tot grote demonstraties geleid in Tel Aviv en Jeruzalem. Dit incident staat namelijk niet op zichzelf – ook in Israël is er achterstelling van gekleurde mensen. Wijzelf zien Ethiopiërs vooral schoonmaakwerk doen: op de vuilnisauto, achter een bezem op straat of met een emmer sop in de supermarkt. De kabinetsformatie is rond, maar het ging niet zonder slag of stoot. Om aan een meerderheid in de Knesset te komen, heeft men een aantal ultrapartijen een rol in de regering gegeven. Die hebben echter een totaal eigen agenda. De nieuwe regering heeft inmiddels aangekondigd 900 nieuwe woningen te gaan bouwen in Oost-Jeruzalem, wat direct leidde tot merkbare onrust in de Arabische wijken.

21.00 – we ruiken buiten een brandlucht; snel de ramen dicht. ’s Middags hadden we al jongens met hout zien slepen voor de vreugdevuren van Lag Ba-Omer. Waarom je dit feest viert, hangt af van je (a-)religieuze ‘ligging’: de sterfdag van de grondlegger van de Kabbala / het moment waarop een epidemie ophield huis te houden onder volgelingen van een beroemde rabbijn / de herdenking van de Joodse opstand tegen de Romeinen in de tweede eeuw na Christus. Natalja had ’s middags gezegd dat ze met haar kinderen ook naar zo’n viering ging, maar was even kwijt wat de happy occasion ook al weer was en vroeg aan Marleen of die het wist!

1.00 – we worden wakker van jongeren die joelend en schreeuwend voorbijlopen. Zij hebben morgen lekker een vrije dag, bij ons gaat om 6.15 de wekker weer…

 

Nès hoemme nès hoemme nès / Koelanoe benee Adaam [mensen zijn mensen zijn mensen] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.