‘Het levensverhaal van mevrouw de masseur’

Blog

donderdag 25 juni 2015Zo één keer in de zoveel tijd laat ik me voor een paar euro masseren. Waarom? Misschien omdat het hier zo goedkoop is of omdat vanwege de slechte wegen mijn lijf er eerder aan toe is. Sinds de geboorte van Bram ben ik me ook pas voor het eerst bewust van bepaalde spieren in mijn armen (hij weegt ondertussen 9 kg, dus wat wil je). Hoe dan ook, een goede massage doet wonderen. Even een uur of twee heerlijk ontspannend wegdromen. In de beautysalon in Metro is dat zeker het geval, maar dan gaat het meer om de lekkere geurtjes dan een goede massage. Hier in Pugungraharjo kun je een masseur aan huis krijgen. Zo is er een mevrouw van eind veertig die me altijd heel hard aan pakt. ‘Iets minder hard mevrouw’. ‘Ja’, zegt ze dan en ze gaat op dezelfde kracht verder.

Gisteren wilde ik eens een andere masseur proberen. Een kerkenraadslid had deze aangeraden bij Karel: ‘Mijn vrouw betaalt 30.000. Ik ben wat groter dus ik betaal 40.000. Ik denk dat mevrouw de dominee gezien haar grote lijf wel 50.000 moet betalen’, had hij met een serieus hoofd gezegd.

Deze mevrouw de masseur is 65 jaar en moslim. Het begon al goed toen ik een glas water aanbood terwijl het vastentijd (Ramadan) is. ‘Geeft niets hoor’, zei ze. (Oeps, een automatisme. Ik was de Ramadan even vergeten). Ze checkte nog even bij Karel of ik wel echt Indonesisch kon. ‘Ja hoor, Indonesisch kan ze vloeiend, maar Javaans alleen een beetje’. Ze deed haar hoofddoek af en begon me te masseren.

De massage begon goed: niet te hard, niet te zacht en ze had mijn knopen in mijn lijf goed te pakken. Precies wat ik nodig had. Alleen ontspannend was het niet. Terwijl ik weg probeerde te dromen, had mevrouw blijkbaar behoefte om haar hele levensverhaal te doen. En ik vond het wel de moeite waard om deze met jullie te delen.

Nou ja levensverhaal. Ze begon toen ze vijftien jaar was. Op deze jonge leeftijd had ze haar eerste kind gekregen bij haar eerste man. Deze stierf na een aantal jaren. Ze hertrouwde met een 25 jaar oudere man die al 5 kinderen had. Samen kregen ze nog eens 3 kinderen. Typerend voor een Indonesische (moslim) zei ze steeds tussen het vertellen door: ‘Dat is besloten door de Almachtige daar boven. Het is Gods wil’.

Toen vertelde ze dat ze een tijdje lid was geweest van een Rooms-Katholieke kerk in Metro. ‘Dat was in 1965 (HN: er bestaat een kans dat deze mevrouw een communistische achtergrond heeft. Veel communisten namen een religie aan om niet bestempeld te worden als communist en hun leven onzeker te zijn. Waarom ze niet openlijk moslim werd, is mij niet duidelijk). Om te overleven ben ik lid geworden. ik ben er vier jaar gebleven’, zei ze. ‘Ik vind mensen van de kerk veel beter naar elkaar omzien dan moslims. Als je bij de kerk hoort en je bent ziek dan krijg je bezoek of hulp. Moslims doen dat niet. Ik wil niet de Islam zwartmaken als religie hoor, maar de mensen zelf’.

Ik vroeg of sommige moslims ook christen zijn gebleven. ‘Ja een paar familieleden van mij horen nog steeds bij de kerk. In mijn identiteitskaart staat het nu weer juist vermeld dat ik moslim ben, maar bij sommige familieleden is dat nog steeds niet veranderd’.

Haar eerste kindje werd geboren in het katholieke ziekenhuis ‘Santa Maria’ in Metro. ‘De “suster” (nonnen/zusters) kwamen toen nog uit Nederland. Nu noemen ze iedere verpleegster in een ziekenhuis “suster”, maar eigenlijk zijn dat alleen de katholieke “suster”’.

Ze gaat verder: ‘Mijn man is vorig jaar overleden. Hij was al in de 90. Al onze kinderen zijn ondertussen het huis uit. Alleen de jongste nog niet. Die is 25 en ik vind het echt tijd worden dat ze de ware vind. Het kan mij niet schelen of hij christen is of moslim. Als hij maar bij ons in huis wil komen wonen, want als jongste moet ze natuurlijk voor mij zorgen. We zijn nog maar met z’n tweeën over in ons huis. Het zou zo gemakkelijk zijn als er weer een man in huis zou zijn om ons weg te brengen als we ergens naar toe willen’.

‘Ik vind hoe kinderen tegenwoordig opgevoed worden maar niks. In slaap wiegen of ’s nachts motor rijden zodat ze kunnen slapen. Dat worden slechte gewoontes. Ook bijvoorbeeld al lopend de straat door achter het kind aan om eten geven. Mijn kinderen en kleinkinderen hebben geleerd zittend te eten. Als ze niet willen eten? Pfff, dat ligt aan de ouders. Ik knijp ze als ze niet willen eten. Ik zeg ook altijd tegen mijn kleinzoon: je neemt geen snoepjes of koekjes aan van mensen in de straat hoor! Anders knijp ik je! Dan zeggen mijn buren: “Goh, hij wil nooit een snoepje of iets, mag hij dat niet?” Vraag maar aan hem zelf, zeg ik dan. Als hij niet wil, tja het zij zo. Ik wil namelijk niet dat mijn kleinzoon straks gaat schooien om snoepjes of koekjes bij de buren zoals ik anderen kinderen soms wel zie doen. We zijn een heel eenvoudig gezin, maar ik wil niet dat we bekend staan als die arme mensen die altijd om iets vragen’.

Al masserend praat ze zo bijna twee uur vol. Ik dut af en toe weg, dan zeg ik weer ja en begin weer actief te luisteren. Natuurlijk moet ze ook een paar keer een opmerking maken over mijn witte huid. ‘O, we zijn net palmsuiker en katoen. Zwart en wit. Gisteren heb ik ook nog die en die gemasseerd. Die is ook zo wit, maar heel klein. Haar benen waren zo hard als hout’.

De massage zit erop. Ik sta wat rozig op, trek mijn kleren aan en bedank haar voor de massage. Ik ben 50.000 roepiah armer voor mijn grote lijf, maar die is tenminste weer soepel. En ik ben een levensverhaal rijker.

PS: helaas heb ik geen foto van ons, want ik kon niet van tevoren weten dat ik over dit gebeuren zou gaan schrijven. De foto in dit blog geeft ongeveer aan hoe thuis masseren gaat.

 

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.