il-hhaja mèsha / ha-chaim mamshiechiem [het leven gaat door]

Blog

vrijdag 5 september 2014 WEBLOG 9, 4 september 2014 Een waarheid als een koe, maar in het Heilige Land toch minder simpel dan in Nederland. Je hebt via de vaderlandse media vast al veel over de oorlog in Gaza gezien, gehoord & gelezen. Dat willen we hier niet nog eens dunnetjes overdoen. Maar wat voor impact heeft het plotseling oplaaiende conflict op het leven van mensen hier gehad?

koptekst%20levant.jpg

Waar woon je? (3)

In de vorige weblog schreven we hoe blij we zijn met onze flat. Wat we toen niet hebben verteld, is dat we ook een eigen safe room/bomkamer hebben met dikkere muren, een stalen luik voor het raam en een stalen deur. Nog geen week later zaten we erin. Bij het eerste luchtalarm hadden we niet meteen door wat het was, want het geluid leek niet erg op de harde eerste-maandag-van-de-maand-sirene in Nederland. Maar toen we vier zware inslagen hoorden, snapten we dat het menens was. De keren daarna zijn we dan ook fluks naar de bomkamer gegaan om daar af te wachten wat er zou gebeuren; als het alarm na tien minuten niet nog een keer gaat, mag je er weer uit. De kinderen vonden het zelfs jammer als die tien minuten voorbij waren. Best gezellig zo met z’n vieren op Mariekes bed met een voorleesboek ter afleiding.

Maar ze beseften terdege dat het geen spelletje is. Marieke was blij dat de safe room haar slaapkamer is, waardoor ze ’s nachts minder bang was. Dan hoor(de) je namelijk vooral in het weekend nog best veel ander geknal, naar men zegt van vuurwerk dat bij trouwerijen wordt afgestoken. Daarnaast stelden de kinderen veel ‘wat als…’ vragen. Marieke vroeg bijvoorbeeld: ‘Wat moet ik doen als het alarm gaat en ik speel alleen buiten? Dan kan ik toch niet in 15 seconden binnen zijn? En ik wil ook niet zomaar met wildvreemde mensen meegaan.’ En Niels wilde steeds weer weten waar je moet schuilen als je in de bus zit of op de snelweg rijdt. Dat resulteerde voor ons olijke tweetal in wekenlang binnen zitten en eindeloos lezen, armbandjes loomen, dvd’s kijken en ruziemaken met elkaar. Het was goed voor ze om tussendoor even in Nederland te zijn en afleiding te hebben in de vorm van hun oude vriend(innet)jes, opa en oma, en de tandarts... Wijzelf genoten van de ontmoetingen met vrienden en bekenden die nog niet op vakantie waren. Ook fijn: even geen tascontroles, overal groen en blauw op straat met machinegeweren en akelige oorlogsretoriek over en weer. Gek genoeg wilden we na anderhalve week NL alle vier toch terug naar huis – Jeruzalem dus. Het voelde of we het zinkend schip hadden verlaten en dat zat ons helemaal niet lekker.

We zijn blij dat er nu een langdurig staakt het vuren lijkt te zijn. Vorige week is de internationale school weer begonnen en daarmee zijn bij ons in huis routine & rust weergekeerd. Hoewel… Afgelopen maandag werden we om kwart over 6 wakker van keiharde muziek. Eerst dachten we (nog half bewusteloos) dat er kermis was in de straat, maar het bleek de middelbare school om de hoek te zijn waar tientallen pubers oprecht vrolijk op het plein stonden te dansen ter ere van hun eerste schooldag, die traditioneel op 1 september valt.

 

Onze Joodse buren

Het was een warme zaterdagavond ergens in juli, wij zaten net aan tafel en onze benedenburen hadden een tuinfeest: barbecuerook, muziek en gepraat. Luchtalarm. Geroezemoes. Tien minuten doodse stilte. Daarna: barbecuerook, muziek en gepraat. Alsof er niets gebeurd was. Israëli’s lijken zo gewend aan oorlog(sdreiging), dat ze direct hun bezigheden weer oppakken als het gevaar even geweken is. We vroegen een Joodse vriendin naar haar ervaringen van deze zomer en ze zei: ‘Zijn jullie ook zo geschrokken als andere westerlingen die ik ken? Wij niet hoor, wij Israëli’s kijken nergens meer van op’. Maar ja, dit is Jeruzalem en geen Ashkelon (5 km van Gaza), waar mensen dagenlang in de schuilkelders zaten.

Bij veel Joden zie je dan ook een grote angst. Je merkt het in gesprekken, maar vooral de kranten spreken boekdelen: men is bang voor Arabieren, bang voor moslimextremisme en bang om in de steek te worden gelaten door het Westen. Het collectieve gevoel er alleen voor te staan, zet de neuzen in Israël dezelfde kant op: wij moeten onszelf verdedigen, koste wat het kost. Uit 40.000 gezinnen werden begin juli reservisten opgeroepen. Een maand weg van familie en werk. De media hadden het over helden, maar of ze dat zelf allemaal zo ervaren hebben... Toen we een paar weken geleden Nathan, een vriend van ons, opzochten, schrokken we heel erg van hem. Normaal gesproken vrolijk en belangstellend, zat hij er nu als een zombie bij en was totaal niet aanspreekbaar. Net terug uit Gaza. Hoe verwerkt hij wat hij daar meegemaakt heeft, en wat doet het met zijn vrouw en kinderen? Dit geldt natuurlijk nog meer voor de families die een geliefde hebben verloren en voor alle soldaten die gewond zijn geraakt. Bijzonder om te zien dat zowel overheid als particulieren van alles organiseren om deze mensen te ondersteunen, zoals ziekenbezoek, psychologische begeleiding en financiële hulp.

 

Onze Arabische buren

Het is heel stil in de Oude Stad. De smalle straatjes met souvenirwinkels, waar je gewoonlijk over de hoofden kunt lopen, zijn uitgestorven. We zijn in no-time op ons werk. Somber staart de receptionist van de Redeemer Church voor zich uit. Op onze vraag wat er is, vertelt hij dat hij zich grote zorgen maakt. Hij komt elke dag vanuit Bethlehem naar Jeruzalem en moet daarvoor door het checkpoint bij de Muur. Dat mogen Palestijnen uit de Westbank alleen als ze een speciale permit hebben. Komende zaterdag verloopt zijn work-permit en alle pogingen om die te verlengen zijn tot nu toe op niets uitgelopen. We vragen wat dat voor hem betekent. Hij zegt: ‘Het leven is hier ontzettend duur. Mijn gewone maandsalaris is goed voor twee weken. Ik onderhoud namelijk ook nog mijn bejaarde moeder in Ramallah. Nu moeten de kinderen weer naar school; dat betekent schoolgeld, andere boeken, nieuwe sportschoenen. Ik kan het allemaal niet betalen. En op mijn leeftijd krijg je geen werk meer, zeker niet nu er overal mensen worden ontslagen vanwege het wegblijven van de toeristen. Wat moet ik doen?’ We zijn er stil van.

Later horen we in de stafvergadering van de kerk dat ze hem drie weken vakantie geven in de hoop dat er dan antwoord is van de permit-instantie. Ze vrezen echter het ergste: honderden Palestijnse christenen die via de kerken in Jeruzalem een work-permit hadden, hebben de afgelopen maand geen verlenging gekregen en zitten nu werkloos thuis.

Een dag later praten we met George, manager van de Shepherd Society, de sociale poot van het Bethlehem Bible College. De Shepherd Society is een van de weinige professionele hulpverlenende organisaties in Bethlehem en heeft 4000 gezinnen in haar bestand zitten. George vertelt dat er op dit moment veel stille nood is in Bethlehem en omgeving: er komen heel veel extra hulpaanvragen binnen voor voedselpakketten of financiële ondersteuning. Naast alle mensen die geen work-permit meer hebben gekregen, heeft met name het toerisme een grote klap gehad. Hij schat dat meer dan 50% van de inwoners van Bethlehem en omgeving hiervan te lijden heeft. Het is een kettingreactie: hotels krijgen geen groepen meer en ontslaan personeel, souvenirwinkels sluiten bij gebrek aan klanten en de toeleverende olijfhoutwerkplaatsen gaan failliet.

We vragen hem wat hij van de situatie in Gaza weet en of de Shepherd Society ook iets voor de mensen daar kan betekenen; het BBC heeft er tenslotte ook studenten. Hij zegt dat het leed onbeschrijflijk groot is en dat ze via de kerk in Gaza 1000 zwaar getroffen gezinnen hulp bieden in de vorm van medicijnen, voedsel en twee maatschappelijk werkers die gespecialiseerd zijn in traumaverwerking. Zo willen ze de liefde van Jezus laten zien. Voel je je aangesproken door het werk van de Shepherd Society? Kijk dan eens op hun website http://www.shepherd-society.org. Heb je vragen of wil je de medewerkers van de Shepherd Society bemoedigen in wat ze doen, schrijf een mailtje aan George (g.abdo@bethbc.org). Dat kan gerust in het Nederlands, wij vertalen wel. Alvast hartelijk bedankt voor je betrokkenheid!

il-hhaja mèsha / ha-chaim mamshiechiem [het leven gaat door] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.