“Laat die landen ons eerst maar komen helpen.”

Column

donderdag 6 augustus 2015“Laten die landen ons eerst maar komen helpen.” Zomaar een commentaar op het bericht gisteren in de Nederlandse media op de massaontslagen bij vier ontwikkelingsorganisaties (waaronder ICCO) door bezuinigingen vanuit de overheid. Het was niet het enige commentaar. Het was wel het commentaar dat me bijna door mijn tranen heen deed lachen, maar niet van vreugde.

Wat zegt zo’n opmerking? En alle andere juichkreten, hoera-uitingen dat Nederland nu toch eindelijk verstandig bezig is. Want: het helpt toch niet. Het verdwijnt toch allemaal in zakken van de mensen die er werken. Iedereen in de sector is corrupt en hier zijn we al arm genoeg, wij hoeven die losers niet te helpen.

Tja… wat zeg je daarop. Ik dacht eerst: ik ga alle argumenten en commentaren van commentaar voorzien, maar dan ben ik zoals de Volkskrant vindt, bezig vanuit zieligheid. Dat dus niet. Maar dan.

Ik kan een essay schrijven over hoe droevig het is dat blijkbaar de gemiddelde commentaarleveraar ergens zijn empathie met de rest van de wereld is kwijtgeraakt. Het is iets wat je wat wel weet, maar als je het zwart op wit ziet doet het toch elke keer weer pijn. Wat is dat toch in dit prachtige rijke land dat er zoveel wantrouwen, boosheid is. Dat de ’ik’-cultuur groeit en het zorgen voor de wereld wordt weggehoond als linkse hobby. “Ik heb er hard voor gewerkt,” zegt menigeen om dat te rechtvaardigen. En dan denk ik aan zoveel mensen wereldwijd die ik ken, die zich kapot werken, maar die toch armoede en onrecht ervaren, elke dag weer. Maar dan ben ik een moraalridder, een betweter, en luistert niemand.

Wat dan wel? Uitleggen dat ik in de 25 jaar dat ik bij ICCO en Kerk in Actie werk zoveel ten goede heb zien veranderen. Gebroken mensen heb zien uitgroeien tot mensen die nu zelf anderen in beweging zetten. Of in gewone mensentaal: mensen die waanzinnig arm zijn heb zien veranderen in mensen wiens kinderen naar school gaan, gevoed zijn en toegang hebben tot gezondheidszorg. En oh ja: nog geen vakantie hebben en geen televisie, auto, wii of computer in huis. Of een ander voorbeeld: vrouwen die nergens recht op hadden na de dood van hun man en die eigenlijk liever dood wilden. Ze kregen hun levensmoed terug om te vechten voor hun wettelijk recht op land, en kregen dat ook. Zodat ook hun kinderen naar school kunnen.

Moet ik dan een vergelijking maken: dat de overleden hond in Alphen en de leeuw in Zimbabwe op meer sympathie mogen rekenen dan het meisje dat morgen wordt uitgehuwelijkt in Kenia en de uitgebuite textielarbeidster in Bangladesh die onze kleren in elkaar zet? En dat internationale druk om een eind te maken aan leeuwenjacht (wat overigens zeer terecht is) makkelijker te mobiliseren is dan internationale druk om ervoor te zorgen dat die vrouw in Bangladesh genoeg verdient om haar gezin te voeden en niet wordt verkracht.

Dat met het verdwijnen van de ontwikkelingsorganisaties al die mensen wereldwijd, die hun met gevaar voor eigen leven hun mond open doen tegen hun regering tegen onrecht en armoede, die zich inzetten voor het voorkomen dat mensen die hun land in wanhoop of hoop verlaten, geen financiën meer krijgen en dus het onrecht nog meer vrij spel krijgt?

Misschien is dit wel het enige antwoord aan de mensen die luidkeels roepen dat ontwikkelingssamenwerking moet worden afgeschaft. Ga kijken! En kies uit de volgende bestemmingen:

  • Extreme armoede in Madagascar (niet bang zijn voor flink klimmen en kleine bootjes, stank, ziektes, beestjes en af en toe een cycloon)
  • Oorlog in Zuid Soedan (er is een kans dat je het niet overleeft, maar dat geeft voor die mensen toch ook niet?)
  • Weekje meewerken in Bangladesh (wel uitkijken voor de opzichter: die heeft losse handjes)
  • Protesteren tegen het homobeleid in Oeganda, Kameroen of een ander land naar keuze (even opletten dat je niet in elkaar wordt geslagen)
  • Opkomen voor de rechten van vrouwen in conflictgebieden in het Midden Oosten, het kan zijn dat je ook dat niet overleeft, want er zijn een paar mensen het niet helemaal met je eens, maar iemand moet het doen)
  • Werken in de opvang van bootvluchtelingen (weet wel: je werkt je helemaal kapot, wordt ellendig van de verhalen van de mensen die je opvangt, moet je beeld bijstellen dat het allemaal gelukszoekers zijn én je hebt voortdurend te weinig om ze te helpen, maar hé, hadden ze maar thuis moeten blijven toch?)

En als je dat dan hebt gedaan, mag je alle commentaren op de bezuinigingen nog een keer lezen. En dan hoop ik dat misschien beseft wordt dat die organisaties die nu worden weggehoond de afgelopen 50 jaar ervoor hebben gezorgd dat heel veel mensen een beter leven hebben nu, en hun stem durven laten horen tegen hun eigen regering, in hun eigen land. Dat ze dat doen met gevaar voor eigen leven, enorme wilskracht en power en enorm veel lef. Dat ze steun nodig hebben van mensen wereldwijd om door te gaan, het vol te houden en het verschil te maken.

*Auteur: Elise Kant

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.