Zikreat ar-rechleh / Ichavajat ha-tieoel [vakantiebespiegelingen]

Blog

zaterdag 22 augustus 2015WEBLOG 19, 21 augustus 2015 De zomervakantie is een mooie periode om tot rust te komen en tijd met elkaar door te brengen. Ook in het Heilige Land. Het buitenlandse-toeristenseizoen is half juni grotendeels voorbij en zelf loop je letterlijk en figuurlijk een stuk minder hard als het maandenlang boven de 30°C is. Of, zoals afgelopen dagen, een hittegolf met temperaturen tussen de 35 en 45°C, waardoor je buiten op de heetste stand wordt geföhnd door de woestijnwind. En dan nog de kinderen die een dikke twee maanden vakantie hebben en lui om je heen hangen als wespen rond een glas limonade. Zeeën van quality time dus?

koptekst%20levant.jpg

De ene IKEA is de andere niet

Omdat we snakten naar een beetje koelte en opa & oma wilden zien (maar eerlijk gezegd ook om onze administratieve emigratie af te handelen met de belastingdienst en met Kerk in Actie over ons werk te praten), zijn we begin juli naar Nederland gevlogen. Tussen alle belsessies door over zaken als conserverende pensioenwaarde, premie-inkomen voor toeslagen en de keuze voor binnenlandse of buitenlandse belastingplicht, was IKEA onze escape. Lekker gratis koffiedrinken en doelloos bankstellen uitproberen terwijl Niels en Marieke zich uitleefden in de ballenbak. Onze manier om het wekenlange ‘Sst! Mama heeft de belastinginspecteur aan de lijn!’-geroep goed te maken.

Het is bij ons traditie om overal waar we komen de lokale IKEA aan een nader onderzoek te onderwerpen. Dat is gek genoeg begonnen in Duitsland, waar ons jaren geleden bij het kinderparadijs eens ‘Ausweis bitte! Ohne Ausweis kein Zutritt!’ werd toegebeten. Met een schok realiseerden we ons dat een multinational als IKEA natuurlijk sterk beïnvloed wordt door de plaatselijke cultuur. Sindsdien kunnen we onze nieuwsgierigheid niet bedwingen als we er in het buitenland eentje langs de snelweg zien. Dit jaar stond Engeland op het programma, waar we veertien belastingtelefoon-loze dagen hebben doorgebracht. En vorige week hebben we IKEA bij Tel Aviv met een bezoek vereerd toen we ons paspoort moesten vernieuwen bij de Nederlandse ambassade. Om het af te leren.

Een impressie. In Nederland zagen we redelijk veel andere afgedraaide gezinnen die een goedkoop middagje uit kwamen doen. En van die vitale gepensioneerde stellen, al dan niet met oppaskleinkinderen. In de showroom primaire kleuren en keukens met een eettafel voor het compacte gezin. In Engeland dachten we eerst paniekerig dat de winkel, weggestopt in een uithoek van een gigantisch druk bedrijventerrein onder de rook van Londen, vroeg ging sluiten: de parkeerplaats was uitgestorven en in het restaurant zaten rond etenstijd alleen een paar verdwaalde vrachtwagenchauffeurs in een bord gebakken vis, aardappelpuree en erwtjes te roeren. Verder trof ons de enorme hoeveelheden spiegels in zachtroze of babyblauw geschilderde woon- en slaapkamers. Wonen Engelsen zo klein of zijn ze zo ijdel? In de meeste modelkeukentjes misten we met smart een eettafel. Britten eten vaak alleen en voor de tv, hadden we tien jaar geleden al geconstateerd toen we er studeerden. Bij ons toenmalige gastgezin maakten we voor ontbijt en avondeten trendsettend gebruik van de ondergestofte keukentafel; binnen een maand was iedereen gezellig met z’n bord bij ons aangeschoven. Nee, dan IKEA in Israël: stemmige kleuren (groen, bruin, grijs en zwart), heel veel kinderspul en lange eettafels voor minimaal acht personen in zowel showroom als restaurant. Daar gooien grote orthodox-joodse en Arabische families alle bakjes patat en broodjes falafel op één dienblad bij elkaar en slaan dan gezellig aan het dippen in een schaal hummus of ketchup.

Wist je trouwens dat IKEA hier eind vorig jaar het landelijke nieuws gehaald heeft? Toen Zweden de Westbank & Gaza als Palestijnse staat erkende, kwam uit Israël het snedige commentaar dat de complexe relaties in het Midden-Oosten niet te vergelijken zijn met een zelfbouwpakket van IKEA. Waarop Zweden reageerde dat ze Israël met liefde zo’n pakket zouden toesturen, zodat men zelf kon zien dat je voor het in elkaar zetten een partner, samenwerking en een goede handleiding nodig hebt… Eén en ander had tot gevolg dat de vestigingen van IKEA in Israël extra beveiligd moesten worden omdat men bang was voor extremistische aanslagen. Dat kwam nog bovenop de gebruikelijke maatregelen, te weten: bij het binnenrijden van de parkeergarage moeten stoppen bij de slagboom om de vraag te beantwoorden of je wapens bij je hebt, en de tascontrole plus detectiepoortje bij de ingang van de winkel. Veel mensen meden IKEA toen een tijdje.

Afgelopen week was daar weinig meer van te merken. Het was er stampvol; vanwege de hitte kwamen mensen massaal verkoeling zoeken bij geaircode winkelcentra. Dus stond voor de blauw-gele ballenbak een lange rij en daarnaast zaten zeker vijftig kinderen aan de buis gekluisterd – net een Nederlandse binnenspeeltuin op een regenachtige woensdagmiddag.

 

De ene mens is de andere niet

Genoeg over IKEA. Het meest opvallend vonden we deze zomer namelijk de verschillen tussen de volken die we voorbij zagen komen. Met verbazing keken we na bijna anderhalf jaar buitenland naar al die zelfbewuste Nederlanders met hun onbevangen blikken, luide stemmen en harde lach. Zelfs allochtone medelanders vonden we in dat opzicht erg Nederlands. We schrokken van zoveel herkenning, want we dachten stiekem dat we ons (op onze lengte na) aardig aangepast hadden aan de Midden-Oosterse mores. Weer een illusie armer… Zouden Engelsen die ‘algemene klik’ met hun landgenoten ook hebben? Wij vonden het contrast tussen bepaalde lagen van de bevolking daar erg groot, met aan de bovenkant dure mensen met een overduidelijke kostschoolachtergrond, en aan de onderkant de Onslows en Daisy’s van deze wereld, slonzig, dik en vol tatoeages.

In het Heilige Land kun je mensen vooral indelen naar graad van religiositeit: niet-gelovige Joden en Palestijnse christenen zien er ongeveer uit zoals wij, religieuze Joden en moslim-Palestijnen bedekken hoofd en lichaam. Van hoofddoek tot boerka – je ziet het aan beide zijden. Veel mensen zijn gericht op de eigen (sub)groep en hebben, als ze je voor het eerst zien, iets gereserveerds; ze bekijken je met licht wantrouwen. En niet alleen jou, maar ook de omgeving: wie staat er in de buurt, is er ergens een tas zonder eigenaar, kan er een auto zomaar de stoep op rijden? Dat stukje lokaal gedrag hebben we ons intussen kennelijk wèl eigen gemaakt, want in NL keken we geregeld om ons heen of er niet teveel mensen bij elkaar waren en waar we heen konden als er iemand zou gaan schieten. Dat is hier helaas realiteit; ook de laatste maanden hebben extremisten over en weer onschuldige mensen aangevallen. Dieptepunt was de dood van een Palestijnse peuter een paar weken geleden. Wat jammer toch dat de media de daaropvolgende demonstraties in Tel Aviv zo zwart-wit duidden: ‘zie je wel, Israëli’s zijn tegen geweld’ of ‘ze doen het alleen om van hun schuldgevoel af te komen’. Kan men dergelijke protesten niet gewoon laten staan als uiting van medemenselijkheid? Daar heeft het land juist zo'n behoefte aan. Ook van de andere kant trouwens: Palestijnen die staan te juichen als er een aanslag op een Joods doel is gepleegd, getuigen niet bepaald van naastenliefde. Dat er ook Palestijnen zijn die zich op zo’n moment diep schamen voor hun volksgenoten, weet bijna niemand. Er wordt niet over gepraat. Of geschreven.

Nog even terug naar de zeeën van quality time. Toen we één van de docenten van het Bible College gisteren vroegen wat hij had gedaan in de vakantie, vertelde hij dat hij deze zomer aan God wilde geven en Hem gevraagd had om een zinvolle vakantiebesteding. De volgende dag belde er out of the blue een dominee van een kerk in Jordanië met het verzoek of hij kon komen helpen. Uiteindelijk heeft hij samen met zijn vrouw en kinderen wekenlang voedsel, medicijnen en dekens aan Syrische vluchtelingen uitgedeeld, geluisterd naar hun hartverscheurende verhalen en de lokale kerk kunnen bemoedigen om door te gaan met het helpen van deze stakkers. Hij was diep onder de indruk van de liefde en toewijding van de Jordaanse christenen en besefte hoe egocentrisch hij eigenlijk is en verwend met het leven hier… Wauw, dat is andere koek dan mensen kijken bij IKEA.

 

P.S. Ook Kerk in Actie werkt onder Syrische vluchtelingen. Wil je dat werk steunen? Ga dan naar http://www.kerkinactie.nl/projecten/noodhulp-syrie en doneer online. Je bijdrage maakt verschil in het leven van mensen!

Zikreat ar-rechleh / Ichavajat ha-tieoel [vakantiebespiegelingen] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.