Gruwelijk voor grootvader spelen

Blog

zaterdag 17 oktober 2015Kinderen waar ook ter wereld, hebben het recht om naar school te gaan (1 ). Van dat recht gebruik maken wordt bijna onmogelijk als je langs intimiderende soldaten en stenen gooiende buren moet gaan, om je klas te bereiken. Wij zijn oecumenische begeleiders van die kinderen en wij zijn in het dagelijkse leven vaak jonge studenten, maar soms ook grootvaders zoals ik . Als ik kinderen ophaal van school om ze veilig langs kolonisten en soldaten te leiden, voel ik me bijna weer de grootvader, die ik ben, maar in dit geval is het niet heerlijk om de kinderen van school te halen, maar gruwelijk.

Wat doet het met je als je soldaat bent en voor je nummer bent opgeroepen om een paar jaar   lang je dienstplicht te vervullen? Waarom zou je dan kinderen lastig vallen, ook al wordt dat kennelijk door je commandant en / of collegae aangemoedigd?  ‘Breaking the silence ‘geeft één van de antwoorden. Zie ( 2 ) . Oud soldaten klappen uit de school en vertellen wat er werkelijk aan de hand is. De bezetting laat namelijk niet alleen kinderen opgroeien in een wereld van geweld, maar laat ook getraumatiseerde soldaten achter. De vergelijking met Vietnamveteranen is in dit opzicht niet vergezocht.

 

Deze kinderen hebben er niet voor gekozen om hier te wonen, om plotsklaps kolonisten als buren te krijgen op de grond gestolen van hun grootvader, om soms zelfs tussen de Green Line ( de grens uit 1967 ) en de Muur te wonen. Ze zien, dat het onrecht  hun familie aangedaan, straffeloos blijft. Wat het met kinderen doet, daar wordt wel studie naar gedaan, maar verder kunt U  het ook wel raden.

Wat een verschil met de leefsituatie van mijn –  mijn vrouw zegt altijd ‘onze ‘- kleinkinderen. Die groeien op in het brave Nederland, een voorbeeldige rechtsstaat, waar de kinderrechten worden gerespecteerd. Het enige gevaar is het langs razende verkeer.

Vandaag sprak ik de dertienjarige Osama  –  nomen est omen? -  hij heeft een gat in zijn hoofd,  de wond  is in het ziekenhuis gehecht en nu ziet hij eruit als een pasja met zijn mooie witte tulband. Maar hij is erg bang. Hij kreeg een steen tegen de achterkant van zijn hoofd , door de kolonisten- buren gegooid. Weliswaar is de Israëlische politie  langs geweest, maar verder zal de familie er nooit meer iets van horen. Vader Mahmoud  is wel boos, maar vooral ook berustend. Dat is in Nederland geheel anders. Daar laat niemand zich maar iets welgevallen. Een belager van een  kind heeft meteen de politie aan de deur en een proces aan zijn of haar broek.

 

Wat kan nu toch serieus de dreiging zijn, die uitgaat van een kind? Waarom controleren  soldaten de rugzakjes van deze kinderen, waar ik bij sta? Denkt men echt dat ze explosieven bij zich dragen?  Hier voeren  noch Hamas noch Fatah, noch individuen sedert 2004  meer zelfmoordacties uit.  Heel vroeger deed Simson hier van zich spreken, zie het boek Rechters  hoofdstuk 16, de zelfmoordterrorist, maar dat waren andere tijden. ( 3 )

 

Ze lachen een beetje, die Palestijnse kinderen, want ik ben met mijn 1.97 m wel wat langer dan de gemiddelde Palestijnse opa. Ze wachten keurig, totdat ik zelf de privé bewakers van de controlepost ben gepasseerd en dat kan wel even duren, want ook ik vorm kennelijk toch een zekere mate van dreiging: ik zal het niet ontkennen, maar het is anders dan zij denken. Een geslepen pen is immers een geducht wapen?

We komen bij vader Mahmoud op de thee. Dat gaat wat anders dan in ons goede vaderland. Mevrouw Mahmoud laat zich niet zien, want een vrouw heeft hier in het conservatieve zuiden  nog niet veel te vertellen. Overigens hadden in Nederland 100 jaar geleden de vrouwen nog geen stemrecht, maar dat terzijde.

Voor een feministe is het hier genieten geblazen: een schier onmetelijk werkveld om zending te bedrijven.

De thee wordt geserveerd met een hoeveelheid suiker, die het glazuur van mijn tanden doet spatten. Het is de uiting van gastvrijheid, want suiker is best wel prijzig. Mahmoud zegt: “ Het is vreselijk, maar wat kunnen we doen? “;  daar valt wel in te komen als men zich realiseert  dat het Palestijnse volk uitgeteld, verlamd en getraumatiseerd op de grond ligt.

Hoop is er eigenlijk niet, wat een toestand.

Niettemin ga ik  morgen op zoek naar een hoopgevend initiatief . Blijf volgen……………..

 

Kees Blok,  Yatta

 

( 1) http://www.ohchr.org/en/professionalinterest/pages/crc.aspx

( 2) http://www.breakingthesilence.org.il/

( 3) Bijbel , boek Rechters, hoofdstuk 16 vers 28 -30