Tauwasol in-nès, Kishoer anashiem [connecting people]

Blog

woensdag 25 februari 2015WEBLOG 14, 24 februari 2015 Dinsdagmiddag half vijf, Nederlandse School. Een Belgisch jongetje in groep 3 moet hardop woordjes lezen: mat, kat, gat... Bij gat wijst hij besmuikt op zijn achterste. Juf Marleen zegt behulpzaam: ‘Ja, maar ook in je trui kan een gat zitten.’ Reactie: ‘Dat noemen wij een hol. En gat is bij ons een heel lelijk woord.’ Marleen: ‘Wat zeggen jullie dan als je het over je achterwerk hebt?’ Antwoord: ‘Nou, poep natuurlijk!’

koptekst%20levant.jpg

 

Dit voorval deed ons weer eens beseffen dat taal en identiteit sterk vervlochten zijn en dat spraakverwarring zeker niet bijdraagt tot begrip voor de ander. (Bovenstaande) Nederlanders en Vlamingen hebben hier al last van, laat staan twee bevolkingsgroepen met verschillende talen die naast elkaar leven in hetzelfde gebied. Zoals hier in het Heilige Land, waar de meeste Israëli’s geen Arabisch spreken en veel Palestijnen geen Hebreeuws.

In december hadden we twee collega’s van Kerk in Actie op bezoek, die hier ‘hun’ projecten kwamen bezoeken. Het was een hectische periode waarin we niet alleen gesprekken met henzelf hadden, maar ook de kans kregen om kennis te maken met een paar van die organisaties. Eén, JCJCR, is een oude bekende van Kerk in Actie, de andere, Seeds of Hope, een nieuw project. Beide organisaties hebben gemeen dat ze toenadering tussen Joden en Palestijnen willen bevorderen.

 

JCJCR (Jerusalem Centre for Jewish-Christian Relations)

Dit is een NGO bij ons om de hoek, waar een klein groepje vaste medewerkers onder leiding van Dr. Sarah Bernstein in een minikantoortje bergen werk verzet op het gebied van educatie. Door speciale lesprogramma’s en cursussen willen ze joodse Israëli’s en Palestijnse christenen meer begrip voor elkaar laten krijgen. Met de hulp van 120 freelancers en dwars door de Israëlische samenleving heen: schooljeugd, studenten, soldaten, ambtenaren, politie, journalisten. De reden? Veel mensen in Israël weten eigenlijk niets van het geloof van de ander, van wat hem/haar beweegt. Lokale christenen vormen wat dat betreft een ‘dubbele minderheid’, zoals Sarah het noemt; ze maken geen deel uit van het Judaïsme maar ook niet van de Islam.

Vooral het scholenprogramma voor kinderen van 10 tot 12 is erg succesvol en groeit nog steeds. Na een flinke dosis theorie ontmoeten beide groepen elkaar ook echt; op de wederzijdse scholen vervullen leerlingen om beurten de rol van gastheer en gast. Ondanks alle spanningen van afgelopen jaar gingen Joodse kinderen toch op bezoek in het overwegend Palestijnse Nazareth. En bij het bezoek van Palestijnse kinderen aan een Joodse school zongen de leerlingen daar als welkom Arabische liedjes die ze hadden ingestudeerd. Zoiets vind je wellicht heel gewoon, maar hier is het een klein wonder.

Door het conflict in Gaza is het werk van JCJCR wel complexer geworden. Deelnemers worden altijd gestimuleerd om tussendoor contact met elkaar te houden, onder andere via social media. Maar daar gebeurden nu soms dingen die door de andere groep als kwetsend werden ervaren. Bijvoorbeeld het liken van een zanger(es) met een overduidelijk politiek standpunt. Hier moet men dus wat mee, om te beginnen intern beraad over manieren om social media vruchtbaar in te blijven zetten in het verzoeningsproces.

Ons leraarshart wordt helemaal blij van alles wat we tijdens het gesprek met Sarahs team horen. We krijgen meteen zin om vaker aan te schuiven aan de JCJCR-tafel! Mede omdat we – best bijzonder in Israël – worden onthaald op biologisch sap, kruidenthee van eigen vensterbankkweek en allerlei verantwoorde koekjes. Gelukkig lijkt men zich prima te redden zonder onze input en helaas hebben wij eerst nog andere ontwikkelarbeid op ons bord bij de Redeemer Church en het Bible College. Iets voor als we het minder druk hebben dus – we blijven optimistisch!

 

Seeds of Hope

We ontmoeten Tass Saada in de lobby van een hotel in Oost-Jeruzalem. Hij is een Palestijn die in de VS rijk is geworden, tot een persoonlijk geloof in Jezus is gekomen en daarna naar het Midden-Oosten is teruggekeerd om zijn geld te besteden aan de oprichting en het werk van deze NGO. Waarom? ‘We vergeten zo vaak dat God ons heeft geroepen tot verzoening. Met Hemzelf, maar ook met onze medemens. Dat gaat boven de politiek van deze wereld uit’. In Nederland is Tass vooral bekend als chauffeur van Arafat en het boek dat hij over zijn minder fraaie verleden heeft geschreven.

Hij neemt ons eerst mee naar het kinderdagverblijf Little Hearts, gelegen op de grens tussen Oost- en West-Jeruzalem. Zowel Palestijnse als Israëlische leidsters staan op de groepen. Daarnaast zijn er internationale vrijwilligers. De groepen zijn gemengd, met naast Israëlische en Palestijnse ook buitenlandse kinderen van over de hele wereld. Er zijn drie voertalen: Hebreeuws, Arabisch en Engels, zodat de kinderen ervaren dat taal en cultuur geen barrière (meer) hoeven zijn voor gebroederlijk samenleven. Men wil juist laten zien dat God ieder mens op het oog heeft, welke taal hij/zij ook spreekt. De bedoeling is om de komende tijd het werk in Jeruzalem uit te breiden met een jongerencentrum waar ‘East meets West’.

Daarna rijden we naar Jericho, een oase van rust (vinden wij met non-stop 800.000 mensen om ons heen) waar kamelen aan bomen staan te knagen en geiten over smalle paadjes hobbelen met jongens op roestige fietsjes erachteraan. Deze met 260 meter beneden NAP laagstgelegen stad ter wereld lijkt groot, toch wonen er slechts 20.000 mensen. Tijdens ons bezoek in december is het er heerlijk (25°C), ‘s zomers is het twee keer zo heet... Het is een plattelandsgemeenschap, die ons erg doet denken aan stadjes in de steppen van Kazachstan, met twee stoplichten en één rijtje winkels.

In Jericho heeft Seeds of Hope onder andere een kinderdagverblijf en een jongerencentrum met overloop naar volwasseneneducatie (computerles en Engels). Binnenkort komt er een tandarts inhuizen. ‘Eén naar wie ik zelf ook toe durf’, zegt Tass. Hij ziet in Jericho de nood van de grote groep jonge mensen die weinig toekomst heeft; bijna 60% van de Palestijnse bevolking is jonger dan 25 en betaald werk is schaars. Door middel van zijn programma wil hij jongeren sturing geven in hun leven; als ze bij hem komen biljarten en kletsen, hangen ze niet op straat rond. We zien de liefde van de medewerkers voor de kinderen en zijn ook hier onder de indruk van de enorme hoeveelheid werk die met een aantal betaalde krachten en vrijwilligers verzet wordt.

Als we samen gegeten hebben in Tass’ restaurant aan een van Jericho’s stoffige straten, is het voor ons dringend tijd om terug te gaan naar Jeruzalem; Niels en Marieke moeten van school worden opgehaald. Net op dat moment komt er een grote groep Maleisiërs binnen die graag Tass’ boek mèt persoonlijke handtekening wil hebben. Terwijl wij op steeds hetere kolen zitten, neemt hij uitgebreid de tijd voor ze: signeren, praatje maken, samen op de foto. Uiteindelijk hebben we nog dertig minuten voor een rit van drie kwartier... Hij lacht: ‘Ik ben niet voor niets Arafats chauffeur geweest!’ Om dan het gaspedaal extra diep in te trappen. Voor we het goed en wel doorhebben, staan we voor de ingang van de school. Precies op tijd voor tweestemmig gemauw om ‘een lekker broodje uit de kantine of bij de bakker in Jaffa Street, anders houden we het echt geen half uur vol in de bus’. Durf dat maar eens te weigeren met de hummus nog in je baard!

 

Wil je meer weten over bovenstaande projecten of heb je zin gekregen ze te steunen? Ga dan naar de website van Kerk in Actie en typ in het zoekveldje rechts bovenaan het scherm ‘JCJCR’ of ‘Seeds of Hope’.

Tauwasol in-nès, Kishoer anashiem [connecting people] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.