Een historische bijeenkomst

Blog

vrijdag 13 november 2015We hebben geschiedenis geschreven: afgelopen week kwamen we bijeen voor de eerste “Uitgezonden Medewerkers Bijeenkomst” ooit. Een historische bijeenkomst. Uit Thailand, Hongkong en Indonesië kwamen we bijeen als Uitgezonden Medewerkers (UM’ers) die werkzaam zijn in Zuid-Oost Azië.

Hoe deze bijeenkomst is ontstaan? Als UM’ers in Zuid-Oost Azië zijn we “Kerk in Actie collega’s, maar we komen elkaar niet of nauwelijks tegen. We weten van elkaars bestaan, komen elkaar toevallig eens tegen bij een Werelddag, een enkele collega skypet met elkaar, maar meestal houdt het daarmee op. Dat is eigenlijk jammer, omdat we allemaal min of meer in hetzelfde Aziatische schuitje zitten. Zou het niet erg waardevol zijn om elkaar eens te ontmoeten, om te delen, te sparren, te leren enzovoorts? “Utrecht” reageerde positief op ons voorstel als UM’ers uit Zuid-Oost Azië en de historische bijeenkomst werd een feit.

Vier dagen
We kwamen samen in Chiangmai-Thailand, de werk- en woonplaats van UM’er Hendrie van Manen. Samen met Tjeerd uit Hongkong, Judith uit Kupang-Timor-Indonesië en Rommie uit Utrecht-Kerk in Actie.
Vier dagen brachten we intensief met elkaar door. Het grootste gedeelte van de tijd zaten we met elkaar aan tafel. We bespraken werk- en woonervaringen, we deelden over Aziatische theologiën en culturen en we dachten na over het beleid van Kerk in Actie. Daarnaast was er ook ruimte ingelast om kennis te maken met de leefwereld van Hendrie in Thailand: we maakten een kapelviering mee op de theologische universiteit waar Hendrie doceert, we brachten een bezoek aan een boeddhistische tempel met een prachtig uitzicht op de stad Chiangmai en we vierden op zondag een dienst mee bij een Kachin gemeente (migranten uit Myanmar). Judith en ik hebben vooraf aan de bijeenkomst ook nog een les christelijke ethiek van Hendrie bijgewoond en een dienst in een Thaise kerk.

Overeenkomsten 
Ter voorbereiding op deze bijeenkomst had elke UM’er een verschillende onderwerp en een dagopening of -sluiting voorbereid. Tijdens de presentaties kwamen we er achter dat er veel overeenkomsten zijn tussen Thailand, Indonesië en Hongkong. Zo leven we alle vier in een cultuur waar harmonie erg belangrijk is. En om die harmonie te bewaren zijn de meeste mensen waar wij mee te maken hebben erg indirect. Om dus iets voor elkaar te krijgen, moet je met een omweg communiceren. Best lastig voor Nederlanders die vaak recht voor z’n raap zeggen wat ze denken en voor wie eerlijkheid een belangrijke waarde is. Moet je alleen vriendelijk glimlachen of toch je mening laten horen?
Verder zijn we als UM’ers eigenlijk ‘grensgevallen’. We leven tussen twee werelden. Aan de ene kant willen we ons aanpassen, aan de andere kant hebben we zo onze eigen normen en waarden. Ook op gebied van spiritualiteit en geloof kan dit soms erg uitdagend zijn. Als UM’er kun je soms het gevoel hebben dat je alleen maar aan het geven bent, terwijl je soms liever wilt ontvangen. Het was in ieder geval fijn om deze dagen met elkaar te zingen (in het Nederlands!) uit het Nieuwe Liedboek en ook weer ‘geestelijk voedsel’ te ontvangen.
Een andere overeenkomst is het interessante feit dat we allemaal op een of andere manier te maken hebben met migranten. In Thailand leven er bijvoorbeeld veel migranten uit Myanmar. In Hongkong wonen en werken veel migrantenwerkers uit Indonesië en de Filipijnen. En in Indonesië hebben we te maken met migrantenwerkers die in het buitenland werken. Grote thema’s als human trafficking, uitbuiting en armoede komen daar bij kijken, maar we kunnen in het klein op onze plek iets betekenen voor deze migranten.
Op zondag gingen we mee naar een migrantengemeente van de Kachin, een bevolkingsgroep uit Myanmar. Het was een gezinsdienst. Er werden verschillende schetsjes opgevoerd waarin actuele kwesties uit het gezinsleven werden uitgespeeld: gokken, overspel, voor je broertjes en zusjes zorgen, ed. Ook zongen we met half volle borst het bekende ‘Wat de toekomst brengen moge’ in de vreemde Kachin taal (https://www.youtube.com/watch?v=tqP2BvQFsyc&feature=youtu.be). Na de dienst aten we met elkaar. Ik had voordat ik naar Thailand ging nog nooit mensen uit Myanmar ontmoet. Nu at ik met ze en zong ik met ze en hun gezichten deden vertrouwd aan. Ik moest automatisch denken aan Indonesië.

Verschillen
Het maakt heel veel uit of je als UM’er nu in Chiangmai of Hongkong woont óf in Kupang of Pugungraharjo. Judith en ik hadden het dagelijks over ‘wat zullen we gaan eten’, omdat veel westers eten bij ons niet of nauwelijks te krijgen is. We hebben ons rond gegeten aan lekkere broodjes, taartjes, pasta’s, bitterballen, salades enzovoorts. Ook viel het mij op hoe schoon het was in Chiangmai: geen vuilnis aan de kant van de weg en de vuilnis werd zelfs opgehaald bij je voordeur. Dat gebeurt in ieder geval niet in Pugungraharjo. Bovendien hebben Tjeerd en Hendrie veel andere internationale collega’s en/of vrienden, terwijl bij Judith maar een enkele buitenlander woont en bij mij zo goed als geen.
Een ander groot verschil is de religieuze context waar we in leven. Tjeerd en Hendrie leven als een christelijke minderheid tussen een boeddhistische/confucianistische meerderheid. Bij mij zijn de moslims in de overgrote meerderheid en zijn de christenen een kleine minderheid, terwijl Judith juist op een ‘christelijk eiland’ woont. Heel boeiend om te zien hoe deze verschillende religieuze contexten invloed hebben op de manieren van christenzijn. Zo hebben ‘de machthebbers’ in de samenleving op Timor het vaak ook voor het zeggen in de kerk. Een christen in Thailand bidt vaak niet met de handen gevouwen maar met de handpalmen tegen elkaar aan zoals een boeddhist ook bidt of mediteert. In het gedeelte van Indonesië waar ik woon wordt als er een christen overlijdt gelijk gezegd dat dit ‘Gods wil’ of ‘het lot’ is en ‘je moet het overgeven aan God’. Dit is sterk beïnvloed door de islam waar veel moslims geloven dat God alles predestineert. 

Geloven in delen
We spraken tenslotte ook over hoe goed het is om te weten en te ervaren dat PKN gemeenten ons werk ondersteunen. We voelen ons niet alleen staan door de contacten met Nederland. De relaties met Nederland zijn onmisbaar in ons werk. Wij worden weer enthousiast van ZWO of Kerk in Actie commissies die de wereldkerk zichtbaar en voelbaar proberen te maken in Nederland. Samen mogen we aan de relaties met de wereldkerk werken. En wat zou het eigenlijk mooi zijn als commissies onderling ook ervaringen en kennis zouden gaan uitwisselen. Als iets in gemeente A een succes is, dan zou het maar zo kunnen dat het in gemeente B ook gaat lopen. Commissies kunnen in elk geval inspiratie opdoen van elkaars bezigheden. Het is zonde als commissies alles alleen voor zichzelf houden. 
Kortom, de historische bijeenkomst is een groot succes geworden. Door met elkaar te delen zijn we weer bewust geworden van onze contexten, de verschillen en de overeenkomsten. Daarnaast hebben we nieuwe inspiratie en moed opgedaan. We geloven als UM’ers in delen. Deel je mee?

PS: wil je nog een beter beeld krijgen van een kerkdienst in een Kachin gemeente bekijk dan dit filmpje met een 'praise and worship blok' waar we de dienst mee begonnen: https://www.youtube.com/watch?v=5S__D_Spqy8&feature=youtu.be

Een historische bijeenkomst in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.