Kinderen in crisis

Blog

vrijdag 4 maart 2016Vorige week ben ik met acht tienermeiden naar een stichting geweest in het kader van een catechisatieserie over diaconaat. N.a.v. een Bijbelstudie over “onderdrukten” dachten deze tieners uit Pugungraharjo dat er tegenwoordig geen mensen meer zijn die onderdrukt worden. Daarom vond ik het hoognodig deze meiden uit te nodigen bij een stichting die het opneemt voor “onderdrukten”. In deze weblog een vertaling van hun verslag over dit bezoek. Ik heb geprobeerd zo authentiek mogelijk het verslag te vertalen. Veel leesplezier!

Op 26 februari 2016 jl. zijn wij, tieners van GKSBS Pugungraharjo samen met ds. Henriette op bezoek geweest bij de stichting Children Crisis Center in Bandar Lampung. Een Centrum voor kinderen in de problemen. Deze stichting wordt vaak CCC genoemd of 3C of C3.

Nadat we in rondjes hadden gereden vonden we eindelijk de locatie van het CCC kantoor. We werden hartelijk ontvangen door de CCC leden Dewi, Indah, Eka, Udin en Pangguh. In het kantoor hebben we verschillende vragen gesteld aan het bestuur over de stichting en de kinderen.

Door Naning, een van onze leden, werd het gesprek begonnen door een vraag te stellen aan het stichtingsbestuur. De eerste vraag “Waarom bent u geïnteresseerd in het helpen van kinderen?” Volgens Udin was hij geïnteresseerd sinds de middelbare school toen hij in verschillende buurten in Bandar Lampung veel sociale problemen zag en kinderen die gebruikt en uitgebuit werden door volwassen. Daar begon het dat kinderen aandacht verdienen. Ze kunnen leren om zelfstandig en creatief te leven. En volgens Dewi zijn kinderen een nuttige asset voor het land. Als we op bezoek gaan in een land om te zien of deze ontwikkeld is of niet moeten we kijken naar de kinderen. Bijvoorbeeld of ze wel of niet naar school gaan. Omdat kinderen nog heel oprecht zijn worden ze soms uitgebuit door volwassen bijvoorbeeld als kinderarbeider. Udin legt uit dat CCC kinderen begeleid die met de wet in aanraking komen, kinderen die worden uitgebuit of misbruikt en verder counselen ze ouders.

De tweede vraag “Wiens idee was het om deze stichting op te richten?” Volgens Udin begon deze stichting met 3 mensen die geven om kinderen en hun problemen. Uiteindelijk werd in 2007 de stichting CCC opgericht. Deze stichting wordt ook gesteund door studenten, leiders uit de samenleving, de overheid en docenten geven ook begeleiding.

De derde vraag “Waar komen de kinderen vandaan?” Volgens Eka ligt het aan de kwesties die er spelen. Bijvoorbeeld de kinderen die met de wet in aanraking komen, hebben vaak een zwakke economische achtergrond. Ze leven vaak op de straat. In het algemeen richten we ons op de zwakke economische groep, kinderen die slachtoffer zijn van mishandeling (seksueel) of uitgebuit worden. Daarnaast ook op slachtoffers van trafficking. Volgens wetsregel No.35, vers 1, 2014 worden “kinderen tot en met 17 jaar beschermd door de wet”.

De laatste vraag “Welke activiteiten doen jullie met kinderen?” Volgens Eka doen de kinderen verschillende activiteiten bijvoorbeeld themadiscussies, zeskamp, recreatie/picknick en handwerken maken. Sinds twee jaar begeleidt CCC twee groepen kinderen in Bandar Lampung uit kwetsbare gebieden. Daarnaast begeleiden ze kinderen persoonlijk, voornamelijk uit de stad Bandar Lampung.

Na een tijdje met elkaar gesproken te hebben in het kantoor gingen we uiteindelijk met de leden van CCC naar Way Lunik (vlakbij de haven), waar een van de groepen kinderen bijeenkomen voor de maandelijkse themadiscussie.

Nadat we in Way Lunik aankwamen, namen we de omgeving in ons op. We zagen dat de wijk erg dichtbevolkt was, er waren veel cafés (waar alcohol verkocht wordt)[1] en veel karaoke gelegenheden[2]. De manier waarop de vrouwen uit de wijk gekleed waren, was ook erg minimaal.

Aanvankelijk twijfelden we om naar binnen te gaan. Omdat de wijk ons beangstigde waardoor we twijfelden en bang waren om naar binnen te gaan.

Toen we op de plek van bestemming kwamen werden we verwelkomd door rook van een van de leden van de groep. Vervolgens stelde iedereen zichzelf voor. Wij voelden ons erg verlegen en nog een beetje bang. Daarna werden we gedeeld in vier groepen om te discussiëren over het thema “trouwen op jonge leeftijd (onder 18 jaar)”. We kregen vragen en nadat we deze beantwoord hadden moest elke groep het resultaat presenteren. Nadat we hier mee klaar waren legden Dewi en Indah uit over “trouwen op jonge leeftijd”. Toen dat afgelopen was gingen we samen op de foto met de kinderen van deze groep. Daarna namen we afscheid en gingen naar huis te gaan (letterlijk: vroegen we toestemming om naar huis te gaan… heel erg Indonesisch).

Dit artikel is gemaakt door Yesi, Vani, Dian, Naning, Tesa, Tessya, Siska en Fitri. En (een beetje) bewerkt door ds. Henriette.

[1] Uitzonderlijk in Indonesië.

[2] Karaokegelegenheden in Indonesië staan in het algemeen bekend om prostitutie.

Kinderen in crisis in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.