Blijven om liefde te delen

Column

dinsdag 20 september 2016ďAls het vier dagen stil is, als er vier dagen geen bommen vallen, zijn de mensen blij.Ē Sara Savva van de orthodoxe kerk in SyriŽ kijkt de kring rond. ď Als er een bom valt en iemand sterft of als iemand doodgeschoten wordt door een scherpschutter dan komen er, nadat het lijk is afgevoerd, mensen van alle kanten aanlopen, om de straat te schrobben en alles weer te doen lijken zoals het was. Op zoek naar normaliteit te midden van alle geweld.Ē Hoe beheerst ook uitgesproken, het zijn zinnen vol pijn. Uit de mond van een vrouw vol hoop.

Haar organisatie, onderdeel van de orthodoxe kerk, verleent noodhulp in Syrië. Overal in Syrië. Met hulp van duizenden vrijwilligers waarvan de meesten tussen de 20 en 35 jaar. Ook in de gevaarlijkste gebieden proberen ze alles te doen wat nodig is. Met gevaar voor eigen leven. “Jullie zien de beelden op televisie van alle mensen die weggaan. Maar er zijn ook veel mensen die blijven. Mensen die niet weg kunnen, geen geld en mogelijkheden hebben. Maar ook mensen die niet weg willen. Die willen blijven om, ondanks angst en gevaar, een teken van de liefde van God te zijn in een verscheurde samenleving.”

Sara is in Nederland op bezoek voor de actieweek: Versterk de kerk in het Midden-Oosten. Een titel die in een land waar geloof en kerk geen gemeengoed zijn, de kans loopt niet goed begrepen te worden. Hoezo de kerken? En waarom versterken? En al die niet-christenen dan?

Tot in de haarvaten

De organisatie van Sara wordt door de VN als de meest betrouwbare partner gezien om mee te werken. Ze doen wat ze beloven. Ze maken waar wat gedaan moet worden. Een kerk die van oudsher tot in de haarvaten van de samenleving zit. Die doet wat nodig is. Die hulp biedt aan iedereen! Aan alle mensen ongeacht religie, leeftijd, gender, kleur of wat dan ook. Daarom dus!

Sara is hier met George Sabra van het theologisch seminarie in Libanon. Zijn verhaal, zijn passie, brengt me bijna tot tranen. “We gaan niet weg omdat we de liefde willen delen te midden van angst en wanhoop. Dat moet! Dat is onze rol. Als iedereen wegloopt, verstomt die boodschap.” Dat is verre van eenvoudig. Want er zijn ook mensen die vertrekken. Het opgeven om een tegenkracht te zijn in woord en daad tegen oorlog en geweld. Die net als veel mensen in Nederland het niet meer aan kunnen zien en dus liever niet meer kijken. Ver weg en te moeilijk. “Maar”, zegt George “dat moet niet!” en “We hebben jullie nodig. We hebben jullie gebed nodig!”

Een ook Sara vraagt om gebed, voor veiligheid. En zoals ik ook in Uganda zag, dat is geen vrome geste maar een diepgevoeld geloofsverlangen. Een verlangen naar een cirkel van mensen die om je heen staan, die nabij zijn in gedachten, gebeden, meevoelen en meeleven. Een tegenwicht tegen een context van wantrouwen en angst, te grote problemen en niet weten wat de toekomst brengt. Want wordt het ooit beter? Wie komt er straks aan de macht? Als het ISIS is dan zijn zij eerste doelwit. “En daar raakt ons probleem ook jullie, we zijn allemaal doelwit.”

“Hoe betrekken we mensen meer bij het Midden-Oosten en al die moedige mensen als George en Sara?” vraag ik. “Kom op bezoek!”, zegt George. “Bid voor ons.”, zegt Sara. “Ik blijf in Syrië, want ik moet dit doen. Ik vertrouw erop dat er nieuwe oplossingen komen. Ik weet dat ik niet moet vertrekken,”

Lieve Sara en George,

Mogen jullie veilig blijven.
Mogen jullie hoop blijven putten.
De liefde vasthouden.
En jullie gedragen weten,
door de Eeuwige God en
door een kring van gebeden, de wereld rond.
En gesteund met geld. Geld ingezameld door mensen
die geloven in wat jullie doen. Iets willen doen,
omdat wat er nu gebeurt,
niet kan en niet mag.

Elise

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.