'Laten we alles samen delen'

Blog

donderdag 15 september 2016Twee weken zijn voorbij gevlogen. De jongeren hebben veel indrukken opgedaan, vooral in de gastgemeenten waar ze in tweetallen verbleven.

Ze hebben van alles beleefd in de verschillende gastgezinnen en –gemeenten. Diaconale projecten opgezocht, naar school of universiteit, het gewone leven van afval scheiden en naar de supermarkt. En natuurlijk het kerkelijke leven met wat hen opviel 'weinig jongeren'. Hieronder vind je een verslag van de eerste dagen van zo’n tweetal in Zoetermeer, geschreven door een gemeentelid van de Protestante gemeente aldaar. Ook op mijn facebook pagina heb ik een artikel gedeeld over de ervaringen in Alphen aan den Rijn (https://www.facebook.com/photo.php?fbid=956501747812474&set=a.787210338074950.1073741830.100003579731102&type=3&theater).  

Eerste dagen in Zoetermeer

Daar gingen we, bij Arie in de auto, Tabitha, Kia en ik vanuit Vreeland op weg naar Zoetermeer. De TomTom staat op 'snelwegen vermijden' dat leek Arie wel een leuk idee. En dat is het ook. We rijden langs water, zien veel bootjes en op het moment dat Arie een zwaan met jongen in een sloot ziet, trapt hij spontaan op de rem, draait de auto en doet een extra rondje om de meisjes de zwanen te laten zien. Ik word een beetje misselijk. 'Dan moet je ook niet steeds achterstevoren zitten', spreekt Arie mij vaderlijk toe. Ik klets nou eenmaal graag met de meiden. En Tabitha zingt graag vertelt ze. Dat hoeft ze maar een keer te zeggen. We zingen Indonesische kinderliedjes en Kia blijkt zelfs 'dank U voor deze nieuwe morgen' te kunnen zingen. Ze zingt het in Indonesia met de kleine Bram,
zoon van Henriette en Karel. Topper om samen te zingen is 'hari ini'...'Dit is de dag'. Onderweg vertellen de meiden over thuis, over hun families, het werk wat die doen. Velen zijn kleine boeren. 'Als je 20 koeien hebt in Indonesia ben je heel erg rijk', zegt Kia terwijl ze zich verbaasd over de enorme aantallen koeien in de Hollandse weilanden. Ze raden naar Arie's leeftijd en schatten hem
twintig jaar jonger dan hij is. Als ze horen hoe oud Arie werkelijk is, vallen hun monden open van verbazing. In Indonesia kunnen de meeste mensen als ze 70 jaar zijn alleen nog maar zitten en om zich heen kijken. We concluderen dat het leven in Indonesia in veel opzichten zwaarder is dan het leven in Belanda. Dan komen we aan in Zoetermeer. Woont Arie helemaal alleen in dit grote huis? Zijn die rozen in de vaas levende bloemen? Ze spreken uit wat hen opvalt en bij het eten van de nasi goreng als lunch maakt Tabitha iedereen blij door te zeggen dat het net zo lekker smaakt als bij haar moeder thuis. Zo lief! Arie geeft hen als overlevingspakket nog een vracht 'supermie' mee. Instantnoodles, altijd lekker naast de Nederlandse boterhammen die een Indomaag maar half vullen. Na het eten wordt een wandeling gemaakt door de Dorpsstraat waar het toevallig 'boerendag' is. Een ijsje eten hoort daar bij. Aan het eind van de middag worden Kia en Tabitha naar hun gastgezin gebracht. Hun Nederlandse papa Ronald vertelde vanochtend in de kerk dat ze gisteravond nog even naar de  wereldhavendagen in Rotterdam geweest waren. Vanmorgen na de kerkdienst hebben de meiden allebei iets laten zien over de GKSBS, de kerk op Sumatera. En was er een lekkere Indonesische lunch in de Oasekerk. Ik vermoed dat de meiden vanmiddag even geslapen hebben. Even bijkomen van alle indrukken deze eerste dagen in Nederland.

De laatste dagen

De laatste dagen voor vertrek verbleven de jongeren met elkaar in De Glind, nabij Barneveld. Ze konden hun ervaringen met elkaar delen, de laatste souvenirs kopen, maar vooral de presentatie voorbereiden voor de slotavond/culturele avond.  In hun Indonesische outfits ontvingen ze de deelnemers uit de vier kerken bij wie ze te gast waren geweest, met daarnaast nog een enkeling uit andere gemeenten. We aten eerst met elkaar en daarna was het tijd voor de culturele avond. De jongeren zongen, dansten, droegen zelfgemaakte poëzie voor en voerden dramastukjes uit. Een groot succes (zie de youtubefilm). Ze hadden Nederland ervaren als een land waar ‘op-tijd-zijn’ heel belangrijk is en afval scheiden, maar ook waar mensen druk zijn met zichzelf en weinig met God. Aan de andere kant spraken ze hun waardering uit over de vele sociale/diaconale activiteiten. Als reactie op de presentatie van de jongeren vertelden de vier gemeenten van de Protestantse kerk ook hun ervaringen: ‘hun bezoek was zo goed voor onze gemeenschap, ze brachten mensen samen’, ‘we hebben eigenlijk zoveel gemeen’, ‘we hebben van elkaar geleerd, vooral dat Nederlanders zo doorrennen en God vergeten’, enzovoorts.

We sloten de avond af met de 'tree of hope' en door om de jongeren heen te staan en voor ze te bidden. Toen werden voor alle jongeren en menig volwassene de emoties te veel. Het afscheid was daar. De dankbaarheid overheerste: ‘we zijn dankbaar dat we er een nieuwe familie hebben bijgekregen’.

Tot slot

Ondertussen zijn de jongeren weer veilig in Indonesië aangekomen. Voor zowel de betrokkenen uit Nederland als Indonesië een onvergetelijke ervaring waar in ontmoeting en het leven met elkaar delen centraal stond. Ik hoop dat we zo door zullen gaan, zoals het verenigingslied van de GKSBS zegt en de jongeren ook zongen:

Laten we alles samen delen
Elkaar liefhebben, voor elkaar zorgen
Als broeders en zusters in het gezamenlijk huis

'Laten we alles samen delen' in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.