iez Rasíe-ie s ljoebóvjoe [From Russia with love]

Blog

zaterdag 5 november 2016Weblog 31, 4 november 2016 Zo Bond als in de gelijknamige film, met z’n even onwaarschijnlijke als bloedstollende plot, hebben we het niet gemaakt tijdens Sukkot, het joodse Loofhuttenfeest. Wèl werden we getrakteerd op een lang weekend voormalige Sovjet-Unie op haar best. Gewoon op het strand in eigen (Heilige) Land.

koptekst%20levant.jpg

Maanden geleden hadden we het woeste plan opgevat om tijdens deze achtdaagse happening vrienden in Kazachstan op te zoeken. Eén van hen heeft dit voorjaar haar eerste kind gekregen, terwijl een ander op haar veertigste nog steeds ongetrouwd is en het daar erg moeilijk mee heeft. Vervolgens kwamen we erachter dat er vanuit Tel Aviv geen directe vliegverbinding met Almaty is. Ook werd niet helemaal duidelijk in welk visumregime wij als administratief geëmigreerde Nederlanders vallen en realiseerden we ons dat we eigenlijk geen tijd hebben om dat allemaal uit te zoeken. Of het spontaan te ontdekken bij de Kazachse douane.

Gelukkig bedachten we nog bar weinig van Israël te hebben gezien, en werd het een paar dagen Netanya aan de Middellandse Zee. Terwijl veel Nederlanders Sukkot komen meemaken in Jeruzalem, gaan niet-religieuze Israëli’s juist massaal de grens over. Naar Cyprus, West-Europa of de Egyptische Sinaï nota bene om er lekker te chillen: http://www.ad.nl/dossier-nieuws/wiet-roken-op-steenworp-afstand-van-is~a9d0b87d/. Wij mogen daar van de doorgaans nogal relaxte Nederlandse ambassade absoluut niet komen vanwege ISIS-aanwezigheid in het gebied. Qua drukte op het Netanyese strand zou het dus wel meevallen, maar we waren wel wat bezorgd over de openingstijden van winkels en bezienswaardigheden. Veel is ’s middags namelijk dicht tijdens de zes ‘tussendagen’ van Sukkot. En hoe we het, op het ontbijt na, met eten gingen doen, wisten we ook nog niet. Vooral op shabbat, als alleen tankstation-shops open zijn. De hele dag Snickers eten?

Ons Sovjet déjà-vu begon al in het hotel, dat grotendeels bestierd en bevolkt werd door Russischsprekende Israëli’s. Met Marieke en Niels als chaperonnes aan ons voeteneinde was van spionagefilmische verleidingsscènes echter geen sprake; na een nachtje met z’n tweeën trekken aan een veel te klein dekbed, stonden we ’s ochtends vroeg al in ons beste Russisch te onderhandelen over een extra exemplaar. En legden we aan de vriendelijk over ons moederende schoonmaaksters uit dat ze onze kamer echt niet hoefden opruimen, alleen de overvloedige plastic restanten van het broodje-kaas-op-de-kamer van de vorige avond. Dat hadden we gekocht in een Russische supermarkt waar we als kinderen zo blij rondhuppelden tussen Oekraïense bonbondozen en stapels Russische ‘roelet’ die, anders dan de casinoklank doet vermoeden, bestaat uit heerlijk chemische aardbeienjam en room in een eeuwig houdbaar cakeje. En alle varkensoren en -poten niet te vergeten, door Marieke en Niels ieuw-gillend aangewezen op de slagersafdeling. Wij zijn voorgoed bekeerd tot het Bijbels-koosjere dieet van herkauwende spleethoevigen, schubvinnige zeebeesten en tam gevogelte. Bij voorkeur hapklaar vormgegeven en gehuld in een krokant verhullend jasje. Ook op straat waanden we ons in ‘Stan’, met overal bloemenwinkels en nagelstudio’s, gezellig keuvelende baboesjka’s in het park en gezinnen met spichtig blonde kindertjes die op het centrale plein zaten te luisteren naar aria’s uit een opera van Rossini, door Ilja’s andere opa altijd treffend ‘gezang uit een open raam’ genoemd.

Omdat we bij aankomst de allerlaatste gratis parkeerplek in de wijde omtrek van het hotel hadden weten te bemachtigen, zat er niets anders op dan verder alles te voet te doen. Tot groot plezier van de kinderen… Alleen de belofte dat we halverwege zouden stoppen in een eerder gespot indianendorp kon ze bewegen tot de door ons geplande stadswandeling. Als je loopt, proef je de sfeer beter en zie je meer. Zoals de eindeloze, dertig verdiepingen hoge woontorens waarmee de kust wordt volgeplempt en waar rijke joden uit de VS een optrekje kopen dat ze alleen met de feestdagen bewonen. En de grauwe volkswijken uit de jaren ’60 die eruit zien of ze elk moment kunnen instorten en waar grote gezinnen in minikamertjes op elkaars lip zitten. Ook liepen we langs het Park Hotel, waar in 2002 tijdens Pesach een als een vrouw verklede Palestijn uit de Westbank zichzelf opblies terwijl bejaarden samen de Sedermaaltijd aan het vieren waren. Er vielen dertig doden en honderdveertig gewonden, één van de afschuwelijke aanslagen die de bouw van de Muur hebben getriggerd.

Net vóór de speeltuin bezochten we het nationale monument voor de 25 (!) miljoen inwoners van de Sovjet-Unie die tijdens de Tweede Wereldoorlog het leven verloren in de strijd tegen het Nazisme. Omdat je vaak leest hoe moeilijk Joden het hadden in communistisch Rusland, vonden we het bijzonder dat de Russen hier de eer krijgen van het redden van het Joodse volk. De positie van de ruim één miljoen Russische Joden in de Israëlische samenleving is trouwens complex. In de jaren ’90 zijn ze hiernaartoe gekomen en sindsdien altijd een beetje buitenbeentjes gebleven: onafhankelijk qua taal en cultuur, en met een problematische achtergrond in de ogen van het zeer orthodoxe joodse rabbinaat. Een deel van deze Russen is etnisch Joods maar leeft Russisch-ongelovig, terwijl honderdduizenden anderen graag willen integreren in de religieus-joodse samenleving maar hun Joodse afkomst niet kunnen aantonen. Weer anderen zijn christen, soms openlijk, soms in het verborgene. Van Russen wordt dat wel meer getolereerd dan van andere Israëli's.

Op shabbat bezochten we een Messiasbelijdende gemeente. Ook als je geen Hebreeuws verstond, was het zonneklaar dat de preek ging over Yeshua als het Brood des Levens. Dat werd daarna bij het avondmaal uitgedeeld in de Sukka, de tent van palmtakken waarin de Israëlieten ooit bivakkeerden tijdens hun tocht door de woestijn. Door de openingen tussen de takken zie je de hemel en besef je hoe klein en afhankelijk je als mens bent. Maar ook dat God over je waakt en voor je zorgt. Wij zagen een groep hartelijke mensen met oog voor hun naasten en waren niet verrast om later op hun website te lezen dat ze structureel toenadering zoeken tot hun Arabische broeders & zusters in Israël en de Palestijnse Gebieden.

En natuurlijk kwamen we ook in Netanya Nederlanders tegen. Bij bovenstaande dienst bijvoorbeeld een stel dat bemoedigingsreizen naar het Heilige Land maakt, waar ze bij Joodse gastgezinnen verblijven en verbinding zoeken door samen het Oude Testament te bestuderen. En een gezin dat hier al jaren woont en het steeds moeilijker vindt dat ze op school en op het werk niet mogen praten over hun geloof in Jezus. En op de boulevard hadden we een vervolgontmoeting met een echtpaar dat we eerder in Jeruzalem hadden gesproken. Zij vonden het een gemis dat er tijdens hun groepsreis geen aandacht was voor Palestijnse christenen en stonden daarin tamelijk alleen. Het was fijn om elkaar te kunnen bemoedigen en om ze op hun vrije dag toch nog kennis te laten maken met gelovigen uit ons netwerk. Niels en Marieke waren helemaal happy met deze extra opa en oma die hand in hand met hen langs het strand wilden wandelen.

O ja, ons natje en droogje… Het zal je waarschijnlijk niet verbazen dat we drie keer bij IKEA hebben gegeten. Daar waren ze, behalve op Erev Shabbat (vrijdagavond), ’s avonds namelijk gewoon open. En we waren niet de enigen. Toen we zaterdagavond een half uur na het einde van de shabbat uitgehongerd aan kwamen zetten, stonden er al honderden mensen bij de ingang te drommen. Wat zeker bijdroeg aan onze frequente gang naar de Zweedse meubelgigant waren de prijzen in andere restaurants. Op shabbat betaalde je daar 30-40 Euro voor een rondje buffet en als je in de Sukka wilde eten zelfs 60 Euro per persoon. Ruim twee euro per hap! Bij IKEA kostte het ‘manna (= gerecht) van de dag’ een bescheiden 5 Euro, waarvoor je – passend bij de tijd in de woestijn – een royaal stuk ‘kwakkel’ kreeg. Met Franse frietjes en een berg sperziebonen in plaats van de hemelse witte korrels, dat wel.

Al met al hebben we enorm genoten van ons verblijf aan de Rusraëlische Rivièra. Voor herhaling vatbaar! En als het even kan binnenkort, want we zijn er na krap twee weken (over)stretchen alweer enorm aan toe...

 

iez Rasíe-ie s ljoebóvjoe [From Russia with love] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.