"Geachte minister president, er moet me iets van het hart"

Column

woensdag 25 januari 2017Geachte minister president, beste Mark. Er moet me iets van het hart. Ik heb een vraag bij jouw brief.

Gisterenavond was ik in Vlaardingen. In een zaaltje boven de kerk. Daar zaten 35 mensen. Mensen die allemaal bewogen zijn met de wereld. Mensen die allemaal de komende weken hard aan de slag gaan omdat het bijna Pasen is. Pasen is, als ik het even heel snel samenvat, samen vieren dat het licht altijd de duisternis overwint. En weten dat je dat licht zelf moet helpen aansteken.

Het zijn de mensen die zich uit alle macht inzetten voor hun medemens dichtbij en ver weg. Allerlei soorten mensen. Met grote salarissen en kleine. Met een hoge opleiding en een lage. Orthodox of helemaal niks van welk geloof dan ook. Maar ze hebben een ding gemeen: een groot hart en een grote droom van een samenleving . Een wereld waar plek is voor iedereen.

Deze mensen, niet heel jong, maar wel heel actief. De mensen die de voedselbank bemensen en acties organiseren voor kinderen in de knel wereldwijd. Die vrijwilligerswerk doen en taalles geven. Daarnaast voor de mensen in de buurt zorgen die klem zitten, waar niemand naar omkijkt. En weet je Mark wat nou zo mooi is? Er zijn héél veel van die mensen. Ik kom ze in mijn werk en daarbuiten dagelijks tegen.

Mensen die zich inzetten voor anderen. Ondanks dat ook in hun leven een hoop tegenslag kan zijn. Van ziekte tot ontslag. Van zorg voor kleinkinderen overnemen tot zorgen voor echtgenoten die dat zelf niet meer kunnen. Zich dag en nacht inzetten voor anderen.

Jouw brief erkent deze mensen niet. Want je zegt nergens hoe je zulke mensen van goede wil vanuit de politiek de hand wil geven en hoe je samen met hen wil werken. Ze passen ook niet in je strategie om stemmen te trekken. Zonder hen zouden heel veel mensen het nu moeilijk hebben omdat ze tussen wal en schip vallen. Omdat ze geen geld hebben of even niet meer weten hoe het verder moet.

Wat ik nou mooi had gevonden? Als je deze mensen (die bruggenbouwer zijn omdat ze weten hoe het is om in de verdrukking te zitten) aan het woord zou laten in je brieven. Dat je zou wijzen op hoeveel mensen zich inzetten voor een ander. Zelfs, of misschien juist op de terreinen waar jij en je partij het laten afweten.

Als je had aangegeven waar jij je schouders onder wil zetten om van Nederland niet een bang land te maken, maar een land waar we met zijn allen bouwen aan verdraagzaamheid, dan Mark, alleen dan, komen we met zijn allen ergens.

Doe deze brief maar gauw weg. En kom een keer langs als zo’n groep bij elkaar zit. En dan moet je gewoon even luisteren. Naar Nederlanders, medelanders, die andere Nederlanders medelanders ondersteunen. Omdat ze voelen dat ze dat kunnen, omdat ze willen en omdat ze ook vinden dat het gewoon moet. Nederland barst van de prachtige ‘zich voor een ander inzettende’ mensen. Kijk maar eens goed.

Groeten,
Elise Kant

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.