Jeruzalem week 7

Blog

zondag 15 januari 2017De afgelopen week hebben we Mid Term Orientation gehad. Een bijzondere week, en bijzonder ook om dat met Janneke en Gijs te doen. Ik zal deze week niet per dag beschrijven wat we hebben gedaan maar een beeld geven van de verhalen die we gehoord hebben. En ook hier regent het wel eens..... Dank jullie wel voor het meelezen / leven

Zondag 8 januari zijn we begonnen. We hebben nog thuis geluncht en daarna zijn we naar kantoor gegaan. 's Middags hebben we met elkaar teruggekeken op de tijd die we er waren en hebben we het programma van de week die voor ons lag besproken. 's Middags was net de aanslag op IsraŽlische militairen geweest, en het is wonderlijk dat we eerst vragen uit Nederland kregen hoe het met ons ging, en pas daarna hier hoorden wat er was gebeurd. Ook raar dat we er deze week verder niets van gemerkt hebben, terwijl we wel zijn gevraagd om extra waakzaam te zijn.

's Avonds zijn we naar Haifa gereden. Een behoorlijke tocht toch wel. We zaten in Stella Maris. Een prachtig klooster aan de baai (maar dat zouden we de volgende morgen pas zien) en goede kamers. En aardige mensen.

Maandagmorgen zijn we naar Akka geweest. Een oude stad, op de lijst van Unesco, helaas regende het, en dat maakt het bezoek wel anders. Maar het was zeker de moeite waard. 's Middags hadden we twee verhalen, ťťn verhaal over hoe IsraŽl een gemilitariseerde samenleving is, waar kinderen tellen wordt geleerd met geweren en granaten. †Waar het leger onderdeel van de samenleving is en hoe normaal het is dat soldaten met hun wapens rondlopen. †En een verhaal over de politieke partijen en de manier waarop partijleiders zich op Facebook presenteren en zo hun volgers beÔnvloeden. Zij zag de toekomst somber in. Niet alleen voor Palestina, maar ook voor IsraŽl. De samenleving verrechtst, en het is niet goed te overzien wat de gevolgen zijn als IsraŽl doorzet dat het een staat voor de Joden is. Een staat voor de Joden betekent volgens mij dat er geen plek is voor Moslims, Christenen, anders gelovigen, Ö..

Dinsdag hoorden we het een verhaal van een IsraŽlische Arabier. †Een Palestijnse vrouw die in Haifa woont. Ze is Christen. Ze maakte het ons duidelijk hoe lastig het voor een Palestijn is om in IsraŽl te wonen. Eerst woonden ze in een Arabische wijk in Haifa, en daarna zijn ze naar een IsraŽlische wijk verhuisd, omdat de huizen daar groter zijn. Daar realiseerde ze zich dat er in de straat waar ze vroeger woonden, auto's dubbel geparkeerd stonden en in de straat waar ze naar toe verhuisden 3 parken waren. Het duurde heel lang voordat ze geaccepteerd werden, en na elke aanslag door een Palestijn begon dit proces van acceptatie opnieuw. Zij zag de toekomst somber in, en had hoop omdat het anders niet vol te houden is.

Woensdagmiddag hebben we weer twee indringende sessies meegemaakt. Het eerste verhaal was van een man van 33 jaar. Hij was soldaat geweest. Toen hij het leger inging was hij er van overtuigd dat hij een goede soldaat zou worden. Menselijk voor de Palestijnen. Hij is ook zo begonnen. Bij de eerste keer dat bij gevangen gezette Palestijnen zat, gaf hij ze water, en deed hij de blinddoeken af, maar gedurende zijn diensttijd bleek hoe moeilijk het was om dat vol te houden, En hij legde het uit hoe zijn geweer het werk deed om de Palestijnen te laten doen wat hij wilde. Bij huiszoekingen, bij het tegengaan van het gooien van stenen. Na zijn diensttijd realiseerde hij zich wat hij had gedaan en is hij bij Breaking the Silence gegaan. Een organisatie van militairen die aan de wereld vertellen hoe het IsraŽlische leger de Palestijnen onderdrukt, en dat dat moet ophouden. En hij vertelde dat hij geen pacifist is geworden, en niet tegen het leger is, maar dat de bezetting moet stoppen.

Daarna kwam er een pacifist bij, een meneer die zijn hele leven in de kibboets heeft gewoond, die opkomt voor de bedoeÔenen en ook hij vertelde hoe hij tegen de bezetting aankijkt. En dat hij Zionist was, en dat nu niet meer kan zijn, maar hoe hij hoopt dat hij dat weer kan worden. Hij hoopt op een twee staten oplossing. Twee open mannen, die van hun land houden en verdriet hebben om wat de staat IsraŽl nu doet.

De soldaat vertelde hoe groot zijn hekel was aan internationale waarnemers, die volgens hem arrogant neerkeken op wat soldaten doen, geen verstand van zaken hebben, en hen het leven en werken onmogelijk maken. Nu weet hij beter, en is blij dat zij/wij er zijn.

Donderdagmorgen zijn we naar de Knesset gelopen en hebben een heel kort bezoek gebracht aan het IsraŽlisch museum. De dode zeerollen en een maquette van Jeruzalem in de tweede eeuw. Heel bijzonder. 's Middags zijn we naar Lifta geweest. Een klein dorp aan de rand van Jeruzalem dat in 1948 na de Nakba verlaten is. De mensen zijn daar toen gevlucht. De Nakba is de Palestijnse exodus waarna de staat IsraŽl is uitgeroepen.

Daarvandaan zijn we naar Yad Vashem gegaan. Het Joodse Holocaust museum waar een gids een indrukwekkend rondleiding verzorgde door het museum.

Twee quotes naar aanleiding van vandaag:

†††† A country is not just what it does, it is also what it tolerates
†††† The guilty ones are the ones that do not speak

En daar kan je dan een poosje over nadenken.

Vrijdagmorgen zijn we naar Sderot geweest. Dat is een stadje op de grens met Gaza. Mensen die daar wonen, leven dus in een oorlogsgebied. Wij spraken daar met Eric. Een Amerikaanse man, die er voor gekozen heeft om met zijn gezin te wonen in een leefgemeenschap in een oorlogsgebied. Ze hebben daar drie kinderen grootgebracht. Twee daarvan zijn het leger in gegaan en ťťn is naar Amerika verhuisd. Eric heeft ook in het leger gezeten, en is nu ook nog reserve officier. En toch is hij actief in een groep om de omstandigheden waaronder de mensen in Gaza moeten leven te laten horen. Hij heeft jarenlang een weblog geschreven samen met een Palestijn uit Gaza. Hij over het leven in Sderot, en de Palestijn over het leven in Gaza. Hij is nu nog actief in een organisatie 'the other voice'. Maar IsraŽliŽrs mogen niet met Palestijnen omgaan, en Palestijnen niet met IsraŽliŽrs.

Daarna zijn we naar Neve Shalom gereden. Stad van Vrede. Een plek waar sinds 1984 Christenen, moslims en joden bij elkaar wonen. In vrede. Je mag er niet zomaar komen wonen. En er is een wachtlijst. De israŽliŽrs zijn er niet blij mee dat er zo'n gemeenschap is, en de lagere school die ze er hebben is pas twee jaar erkend. Je hoopt dat de kinderen die daar uit wegtrekken elders ook zo kunnen leven met anderen.

Aan het eind van de middag ontmoetten we op kantoor een neef van ťťn van de medewerkers op kantoor die in Gaza woont. Hij had nu toestemming om 20 dagen in Jeruzalem en de Westbank te zijn. Hij hoopt hier een baan te kunnen vinden en te kunnen blijven. Anders moet hij weer terug. En hij legde ons uit dat het leven in Gaza, leven als in de gevangenis is. Je mag er niet uit. En het enige dat ze willen is leven in vrijheid.

Zaterdag was een dag van evaluatie, en leren omgaan met stress en leven in conflictgebieden. Leerzaam. 's Avonds zijn we naar Bethlehem geweest, naar een vluchtelingenkamp. Dheisheh Refugee Camp. Daar hebben we een rondleiding gehad. Een verhaal van een man die daar woont. Die vertelde hoe het IsraŽlische leger daar 's nachts invallen doet, en de huizen binnen gaat. We hebben een dansvoorstelling gezien van jongeren tussen 12 en 18 jaar die Palestijnse dansen opvoeren en zo hun geschiedenis vertellen. We hebben daar gegeten en met drie jonge meisjes aan tafel gezeten. Een daarvan doet dit jaar examen en hoopt daarna naar de universiteit te gaan. Ze wil ingenieur worden. De andere twee zaten nog op de lagere school. Ze deden erg hun best om met ons te praten. Ze waren nog niet heel vaak in Jeruzalem geweest. Het oudste meisje vertelde dat haar vader drie keer in de gevangenis had gezeten, en daarom geen kans meer heeft op een permit voor Jeruzalem. De reden waarom Palestijnen gevangen worden gezet is vaak onduidelijk, en dit meisje vertelde er verder ook niets over.

Het was een indrukwekkende week en we hebben weer veel indrukken te verwerken.†

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.