Kerkelijke hulp is overal, ook in SyriŽ

Persoonlijk verhaal

donderdag 19 januari 2017In februari 2015 zat ik op het Protestants Landelijk Dienstencentrum in Utrecht met tranen in mijn ogen achter mijn computer. Ik volgde het nieuws over de dorpen van Assyrische christenen langs de Khabur rivier in Noord-SyriŽ. Ze werden op dat moment door IS verdreven uit hun dorpen, er vielen doden en meer dan 200 AssyriŽrs, vrouwen en veel kinderen werden gekidnapt. Ik kende die dorpen. Die mensen.

Wie kon, vluchtte hals over kop naar Hassakeh, stadje in het Koerdische gebied in Noord-Oost Syrië. Een paar dagen later hoorde ik hoe het ze daar was vergaan. Ze waren opgenomen in een aantal kerken. De kerkelijke hulpverlening was gelijk begonnen met het verlenen van hulp, kleding, voedsel, dekens, medicijnen, hygiëne pakketten. Lach daar niet om: zeker voor vrouwen zijn die pakketten van groot belang. Je zult maar ongesteld zijn. Het heeft alles te maken met menselijk waardigheid.

De hulp werd verleend door lokale hulpverleners van het Departement voor Hulpverlening van de grootste kerk in Syrië, de Orthodoxe Kerk van Antiochië. Partner van Kerk in Actie. Van de Protestantse Kerk. Partner van u. De hulp werd verleend met geld dat waarschijnlijk afkomstig was van ons.

Ruim een jaar later. Mei 2016. Ik was voor Kerk in Actie in Beirut in Libanon. Daar trof ik bij een partner - bij toeval? - een groep kinderen. Het bleken de laatste kinderen uit de Assyrische dorpen, die door IS pas waren vrij gelaten. Ze kwamen bedanken voor wat de organisatie voor ze had gedaan. Ze deden een Assyrisch dansje voor ons. En ik… kwam even niet uit mijn woorden. Slikken. Omdat je, als je die kinderen, levend en vrolijk, in de ogen kijkt, pas voelt dat het allemaal écht werkt.

Maar hoe doen we dat dan? Kijk. Kerken en kerkelijke organisaties over de hele wereld hebben samen één wereldwijd kerkelijk netwerk voor noodhulp. Dat is de ACT Alliance met een kantoor in Geneve. ACT betekent: Action by Churches Together. Samen kerken in actie. Kerk in Actie is er lid van. Ook de Orthodoxe kerk van Syrië is er lid van, en de Raad van kerken in het Midden-Oosten en anderen daar.

Bij een ramp maken zij de stand van zaken op: waar is hulp nodig, voor wie, wat voor hulp, wat kunnen we als kerken daarin betekenen en hoeveel geld is ervoor nodig. Die informatie delen ze in ACT en dan wordt er van overal uit de hele wereld geld gestuurd door kerken, naar ACT in Geneve, en via hen naar de hulpverleners. Daar kunnen de kerken en allerlei organisaties in hun eigen plaats mee aan de slag. Ook als er een ramp is in Haïti of Ethiopië gaat het zo. Als er een grote ramp zou zijn in Nederland, hier ook.

Kerken zijn geen onbeduidende speler. In Syrië alleen al, is de hulpverlening van de Kerk van Antiochië met 500 werkers met duizenden diaconale vrijwilligers de grootste hulpverlener. Groter zelfs dan het Rode Kruis. Want weet je: kerken heb je overal. Tot in de kleinste dorpen. Met diakenen. Met jongeren. Net als in Nederland. In Syrië kunnen wij daardoor komen waar anderen niet kunnen komen. Iedereen kent ons. Wij (ja ik zeg wij) weten er de weg, want wij wonen daar. Zelfs UNICEF maakt daarom gebruik van onze kerkelijke kanalen. We werken samen met iedereen.

De hulp is ook bedoeld voor iedereen, ongeacht geloof, ras of politieke kleur. Moslims, maar ook christenen. Natuurlijk hebben we als kerken zeker ook oog voor de christenen onder de slachtoffers. Maar we helpen slachtoffers niet omdat ze christen zijn; we helpen slachtoffers omdat wij christen zijn.

De actieweek in september 2016 voor kerken en christenen in het Midden-Oosten was dé gelegenheid om dit verhaal te vertellen. Om mensen een hart onder de riem te steken. Veel te weinig mensen weten hoe belangrijk we als kerken zijn voor noodhulp wereldwijd; hoe we via de ACT Alliance de handen in elkaar slaan. Vanwege onze bijzonder goede contacten in Syrië en Libanon speelt Kerk in Actie bovendien een belangrijke rol in de noodhulp van ACT in die hele regio. Tientallen keren heb ik het verhaal in Nederlandse kerken verteld, en ik merkte hoe onze eigen gemeenteleden aan mijn lippen hangen. Dit is het verhaal dat ze zo vaak niet horen. Het is een verhaal van hoop.

Dat was ook wat ik hoorde van onze vrienden in Libanon en Syrië. Twee van hen - Sara Savva uit Damascus en George Sabra uit Beirut - waren hier en deden mee aan de gebedsdienst die we op 17 september, aan het begin van de Actieweek, hielden in de Spuikerk in Amsterdam. We hadden tijdens de dienst een online verbinding met Beirut en met Damascus. Sara en George, en al die anderen met wie we te maken hebben, vonden dit geweldig: dat we ons op die manier samen met hen inzetten voor medemenselijkheid en vrede en toekomst voor christenen in Syrië. Het ontroerde ze. Onze impact bij hen is niet alleen financieel: wij horen bij elkaar en laten elkaar niet in de steek. Dat hoor je terug: wij zijn niet alleen. Zij vinden dat minstens zo belangrijk als het geld dat we sturen.

Het wereldwijde lichaam van Christus. Hoe wij denken dat God door mensen werkt. In 2011 organiseerden we in het kader van Tien jaar Protestantse Kerk een kaarten actie voor christenen in Syrië. De kaarten kwamen overal in Syrië bij christenen daar terecht. Ze stuurden ons kaarten terug en een filmpje. Een vrolijk filmpje met kinderen uit Latakya, Hassakeh, Aleppo, Daraa. Een bedankje, een feestje voor jullie!

Feije Duim

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.