Sarah Sakarja was gevangene van Boko Haram: “Door Gods genade en kracht zijn wij vrij.”

Persoonlijk verhaal

woensdag 15 februari 2017“Bekeer je tot de Islam, dan kun je trouwen met een strijder, een huis bewonen en eten”. Sarah Sakarja (44) zat acht maanden gevangen onder de terreur van Boko Haram. “We moesten moslim worden, alleen dan konden we een normaal leven leiden. Wie weigerde, kreeg stokslagen en werd opgesloten in een kleine kerker: zonder licht en zonder ventilatie.”

Vluchtelingen Vrouwen Kinderen

Sarah woonde met haar man Sakarja (45) en hun zeven kinderen in Gwoso, in het noorden van Nigeria, toen strijders van de Islamitisch terreurgroep Boko Haram hun dorp binnenvielen.

“Ik heb niets meer van onze meisjes gehoord”
“Mijn man Sakarja vluchtte met de kinderen naar de bergen, richting Kameroen. Ik bleef achter in ons huis. Ik was te ziek om op te staan en werd door de terroristen gevangengenomen. Sakarja stuitte tijdens zijn vlucht op een andere groep strijders van Boko Haram. Hij kon aan hen ontkomen maar drie van onze kinderen vielen in handen van de terroristen: Naomi van 16, Bodia van 10 en Ramatu van 7. Ik heb niets meer van onze meisjes gehoord.”

Geloof afzweren

“We zaten op het voetbalveld, ingesloten door strijders met zwaarden en kapmessen aan de ene zijde, en strijders met geweren aan de andere kant. De terroristen vroegen ons het geloof af te zweren en ons te bekeren: wie zou weigeren zou met stokken worden geslagen. Ik stond op en weigerde, als eerste, en zei: ‘ik zweer mijn christelijke geloof niet af onder druk. Ik blijf christen, ook bij bedreiging en geweld’. Ik dacht: ga ik dood, dan ga ik dood. Daarna stonden ook andere vrouwen op.”

Beter leven

Tien vrouwen gingen uiteindelijk overstag: ze werden moslim en trouwden met een terrorist. “Ik besloot dat het beter zou zijn om dood te gaan. Negen dagen at ik niet, negen dagen dronk ik niet. Toen kreeg ik ’s nachts een droom. Iemand vertelde me in die droom dat ik weer moest gaan eten en drinken. En ik zag mijn kind terug, die ik al maandenlang niet had gezien. Met het zicht op mijn kind besloot ik dat ik weer zou eten en drinken en dat niemand mijn verzet meer zou kunnen breken.”

Goede Vrijdag

“Ik riep vrouwen bij elkaar en we maakten een plan: we sloten ons op om te vasten en te bidden. Het was bijna Goede Vrijdag. De terroristen bewogen hemel en aarde om ons te laten stoppen met vasten en bidden. Ze sloegen ons met stokken maar wij volhardden in vasten en gebed. In de maand mei kreeg ik weer een droom: wij zouden vrijkomen in de vijfde of de zesde maand. Ik deelde mijn droom met de andere vrouwen. En in de vijfde maand kregen we inderdaad de kans te ontsnappen.”

Ontsnapt

“Op een dag, om zeven uur ’s avonds, gingen de terroristen bidden. We waarschuwden elkaar en gingen ervandoor. Toen we onderweg waren zagen we ineens drie strijders langsrijden. We konden ons nog net verstoppen in het bos. Doodstil lag ik op de grond, plat op mijn buik. Na vier dagen lopen kwamen we aan in Kameroen. Ik had alleen een lap stof waarmee ik mijn naakte lichaam bedekte. Kleren had ik niet. We schrokken toen we op een moskee stuitten: we waren doodsbang dat we door moslims zouden worden vermoord.”

“Ik was aan het eind van mijn krachten”
“Maar de mensen bij de moskee waren vriendelijk, ze vroegen waar we vandaan kwamen en waarnaar we op weg waren. We vertelden dat we moesten vluchten uit Nigeria en onze toevlucht zochten in Kameroen. Van militairen kregen we onderdak en eten: drie dagen lang. Daarna reden we op een vrachtauto terug naar Nigeria.”

In Nigeria meldde zich een man bij Sarah, die haar aanbood haar te herenigen met haar verdwenen kinderen. “Ik ging graag met hem mee”, zegt Sarah. “Maar deze man bracht me niet bij mijn kinderen: hij begon mij te slaan op mijn rug, mijn hoofd en mijn oor. Mijn oudere broer moest me naar het ziekenhuis brengen toen ik bij zijn huis kwam. Ik had hoge koorts en moest aan het infuus. Ik was aan het eind van mijn krachten.”

Kinderen bevrijd?

Op 7 augustus komt Sarah aan bij de grote kerk in Yola, waar veel vluchtelingen verblijven. Sarah krijgt ook een plekje in een van de gebouwen die beschikbaar zijn gesteld door de plaatselijke kerk. Elke dag hoopt ze op nieuws over haar vermiste kinderen. ”Ik hoorde pas dat er een grote groep gegijzelde vrouwen en kinderen zijn bevrijd uit de greep van Boko Haram”, zegt ze. “Ze zouden in Pulka zitten. Zouden mijn kinderen ontsnapt zijn aan Boko Haram? Zijn zij ook bevrijd? Ik hoop zo dat ze vrij zijn. Maar ik heb nog niets van hen gehoord.”

In vrijheid spelen

“Acht maanden zat ik gevangen”, kijkt Sarah terug. “In die maanden zijn veel vrouwen afgeslacht, anderen bezweken aan hun verwondingen. Ook kinderen stierven. Ik ben bedroefd als ik daaraan terugdenk, ik kan er niet langer over vertellen. Het was niet dankzij onze slimheid of met behulp van een doordacht plan dat we konden ontsnappen toen de terroristen aan het bidden waren. Door Gods genade en kracht zijn wij vrij.”

“Toen ik gevangenzat, dacht ik niet dat ik ooit nog in vrijheid zou leven”, zegt Sarah dankbaar. “Ik dank God dat ik nog leef. Ik hoor mensen in dit vluchtelingenkamp zingen en God loven. Het is geweldig kinderen in vrijheid te zien spelen. Ik dank en loof God dat ik dat nog mag meemaken. En ik hoop dat mensen voor mij bidden zodat ik mijn kinderen, die ik al langer dan een jaar niet zag, in vrede en vrijheid zal terugvinden.”

 

Foto: Jaco Klamer
Tekst: Henrique Staal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.