Dingen waarvan je denkt dat je ze niet mag denken

Column

dinsdag 21 maart 2017Ik zag haar in de rij staan voor de voedselbank terwijl ik daar langs liep. Ik wist helemaal niet dat ze dat nodig had. Ik besloot op zondag haar even aan te spreken. Ze ontkende dat ze daar geweest was. Ik vond toch dat ik iets moest doen. Daarom zorgde ik ervoor dat ze een kerstgift kreeg van de kerk. Ze kwam naar me toe en zei: "Dat heb jij zeker geregeld. Dat vind ik niet leuk." Toch kwamen we tot een goed gesprek.

Zaterdagmorgen in Leiderdorp. 35 diakenen en hulpverleners praten in de Scheppingskerk over de dingen 'die je wel eens denkt maar waarvan je denkt dat je ze niet mag denken'. Georganiseerd door kerken uit de regio Leiden ism Kerk in Actie.

Aart Verburg, voormalig rector van het HKI en expert op het gebied van interculturele communicatie, nu predikant in Oegstgeest, heeft de groepen aan het werk gezet: "Vertel eens zo’n ervaring. Dat je ergens was, en toen iets dacht waarvan je vond dat je het niet moest denken. Bijvoorbeeld: waarom geven ze zoveel geld uit aan televisie als ze nauwelijks te eten hebben? Of waarom lossen ze het niet zelf op, doen ze niet meer?"

Groepjes rouleren langs de tafels om elkaar advies te geven. Bijzonder is de openheid, de betrokkenheid, de tastbare wil om het goed te doen. Spannend is het ook. Want waar sommigen bij de bovenstaande case zich herkennen, zijn er anderen die kritisch reageren. Waarom ga je iemand helpen die aangeeft dat niet te willen? Moeten mensen niet zelf komen? "Ja maar", zegt dan weer een ander, "als nou de schaamte te groot is?"

Het is laveren tussen willen helpen, willen doen, bewust zijn van je eigen normen en waarden. "Waarom een televisie", zegt een mevrouw, "zeker alleen voor het amusement? Hoe weet je dat nou? Is hij niet voor het nieuws uit hun eigen oorlogsland? En dan nog.. ga jij alles bepalen voor een ander?"

Het zijn best lastige gesprekken, maar in alle openheid gevoerd. Een enorme honger naar verhalen van anderen, die ook worstelen, toegeven wel eens iets helemaal fout te hebben aangepakt, of juist heel goed.

"Een diaken is geen hulpverlener", vat iemand kort en krachtig samen. We moeten ook niet op die stoel gaan zitten. Maar wat doe je met al die onverwachte vragen die op je weg komen? Naast mensen gaan staan is niet altijd makkelijk.

Het is een ochtend die ondanks dat het mensen met nog meer vragen naar huis stuurt dan waarmee ze binnenkwamen een enorm enthousiasme genereert. Het was fijn om hierover te praten.

Ik moet denken aan soortgelijke vragen die ik bij kerken wereldwijd tegenkwam. Hoe bereik ik mensen? Wat moet ik wel en niet doen? Waar is mijn drang om goed te doen meer iets dat mij beter laat voelen dan de ander?

De ochtend doet mij dromen van een internationaal gesprek. Van diaken tot diaken. Van kerk tot kerk. Ondanks alle verschillen zijn we allemaal mens. Mensen met een visioen van vrede en recht.

Aan het eind vertel ik over Sara van GOPA DERD en haar duizenden vrijwilligers, diakenen in Syrie. Hoe die ook dag in dag uit met vragen zullen worstelen, maar het toch gaan doen.

En ik droom: Wat zou dat mooi zijn: een gesprek organiseren om van elkaar te leren. En dan samen bidden om het goede te doen. Allebei in eigen context. En dan elkaar ondersteunen in de weg naar de vrede, de weg naar de toekomst, met vallen en opstaan.


Elise Kant
Kerk in Actie-consulent

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.