Daura moekáthafa l-il wa’ee / Koers intensievie be-kashiwoet [een intensieve cursus mindfulness]

Blog

zaterdag 31 oktober 2015Weblog 22, 31 oktober 2015 Als we Nederlandse tijdschriften onder ogen krijgen, zien we met steeds grotere regelmaat aanbiedingen van cursussen mindfulness: laat niet haast of sleur je leven bepalen, maar leef je eigen leven bewust. Sta stil bij elk moment en geniet daarvan. Maar ook lezen we dat alleen positief denken niet heilzaam is: je hebt niet voor niets gevoelens van angst, boosheid en frustratie. Doorleef die ook, anders kom je vast te zitten. Nou, zowel het genieten als het doorleven lukt hier aardig, al zeggen we het zelf!

koptekst%20levant.jpg

De afgelopen weken zijn voor veel mensen in het Heilige Land niet gemakkelijk geweest. Er was (en is) grote onrust door de zogenoemde ‘messen-intifada’ van jonge Palestijnen die op willekeurige Joden instaken (en steken), maar ook door het feit dat deze daders meestal direct werden (en worden) doodgeschoten in plaats van overmeesterd om berecht te worden. Ook voor onszelf kwam het geweld ineens akelig dichtbij. Er was namelijk een aanslag op de bus waarmee we dagelijks de kinderen naar school brengen. Met één van ‘onze’ chauffeurs en mensen uit onze buurt aan boord. Een vriendin van ons raakte samen met bijna twintig anderen gewond en twee oudere Israëli’s werden gedood.

Op het moment dat we dat hoorden, ervoeren we een soort bewustzijnsvernauwing; we beleefden alles heel intens – ontreddering, woede, verdriet. Maar ook gewone dingen worden anders; je bent opeens heel erg blij dat je elkaar aan het eind van de dag weer veilig terugziet. Je geniet ontzettend van het feit dat de kinderen een leuke schooldag hebben gehad. En je wordt razend als diezelfde kinderen (zoals wel vaker) op straat een kilometer voor je uitrennen: KOM HIER! NU! Ik wil jullie bij me in de buurt hebben, dus even geen fratsen, begrepen? Maar in feite ligt daar een veel diepere boosheid onder: hoe halen mensen het in hun hoofd om anderen van het leven te willen beroven? In die boosheid merk je dat je in het vijanddenken gezogen wordt waar je zo tegen bent. We hadden echt een paar dagen nodig om dat wij-zij gevoel weer een beetje kwijt te raken.

Gelukkig voelden we ons niet alleen. Collega’s en lokale vrienden, ervaringsdeskundigen op dit gebied, vroegen hoe het met ons ging en of we niet liever terug wilden naar Nederland. ‘Nee, hoezo? We zijn toch gekomen om naast jullie te staan? Dus dit hoort er ook bij’. We merkten dat die Hollandse nuchterheid erg gewaardeerd werd. Toen we bijvoorbeeld de ochtend na de aanslag de bijna lege (men had massaal voor de auto gekozen) bus instapten, was de buschauffeur oprecht blij ons weer te zien. Maar niet half zo blij als Niels, die zich ernstig ongerust had gemaakt over deze grote vriend, bij wie hij regelmatig staat te kletsen over schakelaars en metertjes.

 

West

We vragen natuurlijk ook vaak aan de mensen om ons heen hoe het met hen gaat. Veel Israëli’s zeggen dat ze het nu enger vinden dan tijdens de Eerste en Tweede Intifada. Een vriendin: ‘Ik heb beide opstanden meegemaakt. Dat was natuurlijk helemaal niet leuk, maar iedereen was toen heel beheerst; mensen reageerden redelijk kalm op hetgeen er om hen heen gebeurde. Nu is iedereen totaal hysterisch en bekijkt anderen alleen nog als potentieel gevaar. Als je je mobieltje uit je broekzak haalt, kijken ze al alsof je met een mes gaat steken’.

Elke vorm van vertrouwen is weg, en niet alleen tussen de twee bevolkingsgroepen. Iemand die veel werkt met Joods-Palestijnse dialooggroepen vertelt dat ze in hun programma hebben gemerkt dat er binnen de Israëlische samenleving zelf ook heel veel frustratie zit: ‘Joden komen uit de hele wereld. Al die verschillende groepen leven hier langs elkaar heen en zijn eigenlijk vreemden voor elkaar; er is veel intern racisme, maar dat wordt bijna nooit openlijk besproken of aangepakt. Dat latente gevoel van wantrouwen jegens de ander borrelt nu actief naar boven en draagt bij aan dat enorme gevoel van onveiligheid’.

Een ander zegt bang te zijn voor de toekomst: ‘In wat voor land groeien onze kinderen op? Kinderen van zeven worden al met pepperspray naar school gestuurd en in plaats van de gewone 50 vragen nu 8000 mensen per dag een wapenvergunning aan. Het lijkt het Wilde Westen wel! Waar moet dat heen?’ Een Engelstalige site voor Joden die hier zijn komen wonen, schreef hierover en probeerde de situatie ietwat te relativeren: ‘Waarom is iedereen toch zo hyper? Er zijn in de afgelopen weken aan Joodse zijde negen doden gevallen en iedereen bewapent zich alsof er een oorlog gaande is. Waarom staan diezelfde mensen niet en masse in de rij voor een cursus Veilig Verkeer? Afgelopen augustus zijn er in het Israëlische autoverkeer namelijk 36 doden gevallen en 150 mensen ernstig gewond geraakt. Dat is een veel reëlere doodsoorzaak in dit land!’ Waarvan akte. En voor ons nóg een reden om toch maar met de bus te blijven gaan :-)

 

Oost

Ook in Bethlehem en andere steden in de Westbank is het onrustig. Het Bible College ligt letterlijk in de vuurlinie: voor de deur worden nu al wekenland elke middag en avond gewelddadige demonstraties gehouden, dichtbij de Muur. Stenen gooiende en schreeuwende jongeren, Israëlische pantservoertuigen die door de Muur komen, traangas en rubberkogels. Op sommige dagen lopen kinderen zo oud als Niels en Marieke op straat leuzen te scanderen. Uit frustratie over de uitzichtloze situatie waarin ze leven, maar ook daartoe aangezet door politieke leiders.

Als Marleen, die een ochtendje foto’s komt maken voor de webshop, per ongeluk tegen een tafel aanstoot, schieten collega’s verschrikt overeind en lopen naar het raam: ‘Wat is er aan de hand, beginnen de rellen nu al?’ Men leeft bij de dag en wij begrijpen voor het eerst goed waarom lange-termijn denken in dit land zo moeilijk is. Je bent blij met alles wat je in die soms halve dag hebt kunnen doen. Blij als alle studenten en bezoekersgroepen hebben kunnen komen en iedereen om 13.00 uur veilig weer naar huis is. Blij als een dag redelijk rustig verloopt. We vragen een collega hoe het is voor zijn kinderen om wel of niet mee te doen met hun klasgenoten. Hij vertelt dat hij net de dag ervoor urenlang met zijn zoon heeft gepraat over geweld en het effect daarvan op jezelf en de samenleving. Het is moeilijk je afzijdig te houden binnen zo’n groep; gelovige jongeren worstelen daarmee. We horen echter ook dat er tijdens deze weken in verschillende kerken in Bethlehem over dit thema gepreekt wordt: ‘Heb je vijanden lief en loop met hen die extra mijl’. Een moedige boodschap te midden van zoveel geweld. En ingewikkeld ook, omdat vooral jonge Palestijnen geen andere Israëli’s kennen dan de soldaten bij de Muur. Bid je mee dat ze echt de kans krijgen deze boodschap uit te leven?

 

Thuis (een beetje) troost

Een paar weken geleden was Niels jarig en hadden we voor hem en zijn vriendjes een speurtocht gepland op de Olijfberg bij de prachtig gelegen Hemelvaartskerk, een zusterkerk van de Redeemer Church. Maar ja, net in die week werd de hele Olijfberg afgezet met extra checkpoints. Dan maar bij huis vieren. We wonen tenslotte in een rustige buurt waar je gerust een speurtocht kunt uitzetten in het park. En dat hadden we net gedaan toen die aanslag op de bus kwam in de wijk achter ons. Nee, je kan nu met goed fatsoen geen kinderen van anderen in groepjes over straat laten lopen. Stel je voor dat ze iets overkomt! Dus daags voor het feestje toch maar besloten om het helemaal binnen te doen. Gelukkig hadden we inspiratie voor weer een nieuw programma, dat behalve taart eten het volgende omvatte: oer-Hollands spijkerpoepen, een muis kleien, boekenwijsheid verzamelen (hoeveel planeten heeft ons zonnestelsel?) en een tekening maken van een vreemde vogel (maf verklede Nederlandse vriendin) op het balkon. En daarna als uitsmijter het Gooi zes/kleed je warm aan/eet chocola met mes en vork-spel, waarvan de zeven jongetjes bijna in hun broek plasten van het lachen. We kregen veel dankbare reacties van hun ouders, die zagen dat we hun door de situatie merkbaar gestreste kinderen zo’n lol hadden bezorgd.

Nu we het toch over feestjes hebben: vandaag, 31 oktober, wordt voor de 498e keer de Reformatie herdacht. Was het niet Maarten Luther die zei: ‘Als Jezus morgen terugkomt, plant ik vandaag nog een appelboom’? Dat is wat lastig als je in een flat woont. Daarom houden we het ditmaal bij het meedoen in de internationale kerkdienst in de Redeemer en het samen met oma vieren van onze 2x7e trouwdag. Mindful hè? Maar bovenal stellen we ons vertrouwen op Hem. Dat wensen we ook jou van harte toe!

Daura moekáthafa l-il wa’ee / Koers intensievie be-kashiwoet [een intensieve cursus mindfulness] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.