Hhalwèt ar-rabiej / Kadachat ha-aviev [lentekriebels]

Blog

zaterdag 6 mei 2017Weblog 35, 6 mei 2017 Waarschijnlijk snak je dezer dagen in Nederland naar temperaturen boven de twintig graden, omdat de kou al maanden noopt tot bij de verwarming rillen met warme chocomel. Als het dan eindelijk mooi weer is, viert iedereen het voorjaar door naar tuincentra te tijgen en de wasbleke benen in korte broeken of rokjes te steken. We zijn ontzettend blij dat dit moment in Israël maanden eerder aanbreekt en ook maanden langer duurt – soms zo lang, dat we ons eind november een ongeluk zoeken naar schijnbaar spoorloos verdwenen schoenen, jassen en plu’s. Maar dit terzijde.

koptekst%20levant.jpg

Het vroege voorjaar heeft ook een keerzijde: in het Heilige Land begint dan weer het ellenlange seizoen van de hete hoofden en koude harten. De onderlinge angst en haatgevoelens, die in de winter onder het oppervlak smeulden, laaien in alle hevigheid op. Dat merk je aan het toenemende aantal incidenten en de extra-onverzoenlijke retoriek van lokale politici. Er is wat dat betreft weinig veranderd sinds de tijd van de Romeinen, die de maand waarin ze na de winterpauze ten strijde trokken naar hun oorlogsgod Mars noemden. En dit jaar hebben Palestijnse gevangenen in Israëlische gevangenissen de periode na Pasen/Pesach uitgekozen om in hongerstaking te gaan. Ze doen dat voor betere leefomstandigheden en een rechtmatig proces dat honderden van hen niet hebben gehad, omdat ze in zogeheten administratieve detentie zitten; je kunt maandenlang preventief worden vastgezet als je wordt gezien als een gevaar voor de openbare orde.

 

Palestijnen in de bocht

Vorige week donderdag, op Koningsdag, vond er als steunbetuiging aan de hongerstakers een algemene staking van Palestijnen in de Westbank en Oost-Jeruzalem plaats. En op vrijdag had Fatah, de politieke partij achter de Palestijnse Autoriteit, zoals wel vaker een Dag van Woede uitgeroepen. In de Palestijnse media verbaasde ons de grote sympathie jegens de gevangenen; die zouden allemaal onschuldig opgesloten zitten, terwijl iedereen weet dat zich onder hen wel degelijk figuren bevinden die aanslagen op Israëli’s hebben beraamd of gepleegd. Hoe het ook zij, onder andere bij de Muur in Bethlehem waren tenten neergezet voor zogenoemde solidariteitsontmoetingen en werd er ernstig rekening gehouden met confrontaties met het Israëlische leger. ’s Ochtends vroeg hoorden we legerhelikopters laag overvliegen en het Bible College ging dicht vanwege de verwachte protesten en gewelddadigheden een paar minuten verderop. Of het nou komt door onze vurige gebeden of het feit dat Palestijnse middelbare scholieren (en hun leraren…) als enigen gewoon naar school moesten, God zij dank zijn er dit keer geen doden gevallen en ‘slechts’ enkele tientallen gewonden.

À propos Koningsdag: wij waren 's middags uitgenodigd bij de Nederlandse Vertegenwoordiging in Ramallah en stonden daar te midden van 350 andere genodigden surrealistisch gezellig bitterballen te happen en kaasblokjes te schrokken. Ondertussen luisterden we naar een prachtige speech van onze (onofficiële, want NL erkent geen Palestijnse staat) consul. Die bood een Palestijnse hoogwaardigheidsbekleder een kunstwerk aan: twee mensen op de fiets, waarbij de een z’n hand op de rug van de ander hield. Hij gaf aan dat die symbool staan voor het duwtje in de rug dat Nederland de Palestijnen probeert te geven en sprak de wens uit dat die ook elkaar willen helpen. Door bij tegenwind om beurten op kop te fietsen of de ander te ondersteunen als het fietsen zwaar gaat, zoals ouders hun kinderen.

Even later verzuchtten verschillende westerlingen spontaan tegen ons dat onderlinge samenwerking helaas een groot manco aan Palestijnse zijde is: mensen zijn er ontzettend aardig en hartelijk, maar trekken niet samen op en hebben geen gedeelde visie. Clanstructuren, waarbij het belang van de eigen familie of (sub)groep vooropstaat, verhinderen dit. Als buitenlandse partner loop je steeds tegen de onzichtbare grenzen aan van een manier van denken die amper te doorbreken is. Of doorbroken wil worden.

 

Israëli’s aan de top

Hoe anders gaat het er in Israël aan toe. Met al hun onderlinge politieke, religieuze en etnische verdeeldheid, vormen Joodse Israëli’s naar buiten toe een bijna gesloten front – zeker ten aanzien van de Palestijnen. Van Joden die zich zorgen maken om de positie van de Palestijnen in de Westbank of van de Arabische Israëli’s (zoals de bijna twee miljoen niet-joodse inwoners van Israël hier heten), hebben we al een paar keer gehoord dat ze voor verraders worden uitgemaakt. Dit zijn belangrijke weken in Israël; met Pesach is de bevrijding uit Egypte herdacht, vorige week was de herdenking van de Holocaust en afgelopen dinsdag was het Onafhankelijkheidsdag. Dat de Israëlische media blaken van zelfvertrouwen, werd ons duidelijk toen we ergens het volgende lazen: ‘Israël worstelt voortdurend met God en komt daarbij als winnaar uit de bus.’

Een verwijzing naar de verzen 24-31 van Genesis 32, als Jakob net zijn gezin de rivier de Jabbok heeft helpen oversteken, zijn eigen broer en (sinds de linzen) vijand Ezau tegemoet. We hebben die passage er even voor je bij gepakt:

Jakob bleef alleen achter en een onbekende man worstelde met hem tot het aanbreken van de dag. Toen de man zag dat hij niet tegen Jakob op kon, raakte hij hem aan ter hoogte van zijn heupgewricht, zodat dit tijdens de worsteling ontwricht werd. En hij zei: ‘laat me gaan, want de dageraad is gekomen.’ Jakob zei: ‘dat doe ik alleen als u mij zegent.’ De ander vroeg: ‘hoe heet je?’ en hij antwoordde: ‘Jakob’. En de man zei: ‘je zult niet langer Jakob worden genoemd, maar Israël. Je hebt namelijk met God en mensen gestreden en gewonnen.’ Jakob vroeg: ‘vertel me alstublieft uw naam.’ Hij zei echter: ‘waarom wil je mijn naam weten?’ en zegende hem ter plekke. Jakob noemde die plaats Pniël, ‘want ik heb oog in oog gestaan met God en het er levend vanaf gebracht’, zei hij. De eerste zonnestralen vielen op hem toen hij Pniël achter zich liet, maar hij was wel mank aan zijn heup.

We vragen ons af of de journalist die zo juichend schreef over het Israëlische winnen zich realiseert dat Jakob deze krachtmeting met God weliswaar won, maar tegelijkertijd een dusdanige tik van Hem kreeg dat hij daarna kreupel liep. Om hem eraan te herinneren wie de baas is? Misschien vraagt Jakob wel uit ontzag voor de onvermoede krachten van de Ander of Die hem wil zegenen. Pas als hij weer alleen is, lijkt tot hem door te dringen dat de ontmoeting met God zijn dood had kunnen betekenen. Het meest bijzondere vinden wij dat hij zich daarna van harte met Ezau verzoent en hem allerlei cadeaus aanbiedt omdat, zo zegt hij, hijzelf van God meer dan genoeg heeft gekregen. En dat ze vervolgens als vrienden afscheid nemen en elk op een eigen plek gaan wonen. Wat zou het mooi zijn als de huidige Israëlische samenleving meer van Jakobs nederigheid tegenover God zou laten zien door gunnend toenadering te zoeken tot de Palestijnen. En als die daar ondanks alles even welwillend als Ezau op zouden kunnen reageren...

 

Beter één vogel in de boom dan tien katten in de bosjes

Voor de lange termijn stellen we onze hoop op Jezus’ terugkeer op aarde, maar vinden het soms lastig ons daaraan op te trekken bij alle narigheid die hier & nu voorbijkomt. Vooral nu onze stagiaire Joëlle naar huis is, met wie we het drie maanden lang ontzettend gezellig en goed hebben gehad – zie binnenkort ook blog 36. Voorlopig houden we de moed erin met de wilde parkiet die in een boom tegenover ons keukenraam zit en uitnodigend píe-uu (joehoe) fluit als we zitten te eten. Een verademing vergeleken bij de horde krolse zwerfkatten die ons in de aanloop naar het voorjaar wanhopig schreeuwend uit onze slaap hield met hun lentekriebels. We tellen onze zegeningen - in ieder geval tot ze hun najaarsoffensief inzetten.

Hhalwèt ar-rabiej / Kadachat ha-aviev [lentekriebels] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.