Il-jom ittŤli, ha-jom she-acharee [de dag erna]

Blog

maandag 5 oktober 2015Weblog 21, 5-12 oktober 2015 Gisteren was het IsraŽlzondag, de dag waarop de Protestantse Kerk ieder jaar extra stilstaat bij haar relatie met het Joodse volk. We hebben nog niet gehoord hoe het was in de gemeenten waarmee we een band hebben, maar we hopen dat er mooie dingen zijn gezegd over de onopgeefbare verbondenheid tussen christenen en joden. En wellicht is er ook aandacht geweest voor de Palestijnen in het Heilige Land, in het bijzonder de 200.000 christenen, van wie er 150.000 in IsraŽl zelf wonen, 50.000 in de Westbank en 1500 in Gaza.

koptekst%20levant.jpg

Voor ons is het eigenlijk dagelijks IsraŽl(zon)dag. Alles wat we zien, horen en lezen,†zet ons aan het denken over IsraŽl. Elke ontmoeting, elke opinie maar ook elk incident roept de vraag op waar dat puzzelstukje past in ons beeld van dit volk en dit gebied waar nog miljoenen anderen leven: moslims, christenen en druzen. En vooral: hoe we de balans bewaren tussen het steunen van onze broeders en zusters in Christus en het liefdevol omgaan met Gods uitverkoren volk.

De afgelopen weken was dat nog meer dan anders het geval. Het was namelijk de periode van de Grote Feesten in IsraŽl. Die beginnen met Jom Kippoer, Grote Verzoendag. Veel Joden denken dan na over hun zonden van afgelopen jaar en vasten een hele dag als teken van boetedoening. Daarna wordt Soekot gevierd, waarbij herdacht wordt dat men jarenlang in tenten in de woestijn moest leven na de uittocht uit Egypte. Overal in het land zie je dan tenten op balkons, in tuinen en op straat waar gegeten en geslapen wordt. Gisteravond mondde dit uit in Simchat Thora, de Vreugde der Wet, het feit dat God het Joodse volk de Thora heeft geschonken, de eerste vijf boeken van de Bijbel.

Tussen Jom Kippoer en Soekot vierden de Palestijnse moslims dit jaar Eid al-Adha, het Grote Offerfeest, waarbij volgens de Koran Abraham niet Isaak maar IsmaŽl moest offeren en God ingreep door voor hem een ram in de plaats te leggen. In deze tijd willen moslims dan ook massaal bidden bij de Al-Aqsa Moskee en de Rotskoepel (waar het allemaal zou zijn gebeurd) in Jeruzalem, de voor hen heiligste plaats na Mekka en Medina.

Juist rond de feestdagen laait traditioneel het geweld tussen†Arabieren en IsraŽli's†op. Onder andere omdat dan de heilige plaatsen, die door beide groepen geclaimd worden, tijdelijk worden gesloten voor ťťn van de partijen. Het resultaat van het tumult van afgelopen weken is ettelijke doden en gewonden aan beide zijden, vaak door aanvallen van individuen op mensen van de andere partij.

We hebben geprobeerd zoveel mogelijk weg te blijven bij beruchte†brandhaarden als de Tempelberg en een stuk vreedzamere ontmoetingen gehad met mensen van verschillende achtergronden. Een aantal van hun vragen en observaties willen we hieronder graag met je delen:

Een Arabische kerkleider in Jeruzalem vroeg ons: wat moet ik zeggen tegen leden van mijn gemeente als ze geconfronteerd worden met geweld van IsraŽlische zijde? Hoe moet ik ze troosten als het huis waarin de familie al generaties woont zomaar illegaal wordt verklaard en op een kwade dag gebulldozerd zonder dat deze mensen IsraŽl ooit persoonlijk benadeeld hebben? Moet ik dan aankomen met de God van IsraŽl die hen liefheeft en bij wie ze troost kunnen zoeken? Ze lopen zo de kerk uit!

Een Palestijnse dominee van een 'traditionele' kerk in Bethlehem zei vanochtend: ik vraag de kerken in het Westen met ons mee te bidden voor vrede in het Heilige Land. En als†mensen een reis naar IsraŽl maken,†laten ze†dan ook eens†bij ons aan de andere kant van de Muur komen en ons leren kennen. Dat bemoedigt ons en zij kunnen gerichter bidden.

In de Duitse dienst in de Redeemer Church werd gisteren gepreekt over het thema 'verzamel geen schatten op aarde, waar mot en roest ze aanvreten, maar in de hemelí: mensen vechten zichzelf (en anderen)†hier soms letterlijk dood om aardse zaken als land en huizen, maar Jezus vraagt ons om ons te richten op geestelijke schatten. Op die dingen die voor God waardevol zijn: geloof, hoop en liefde. Daarna werd gebeden voor degenen†die vol haat zitten aan beide zijden, dat ze daarin mogen veranderen, maar ook voor ons als christenen: richten wij ons leven op aarde Ďfijní in door alles prachtig voor elkaar te hebben, of durven we een leven†met meer†materiŽle onzekerheid aan, maar kunnen we daardoor groeien in vertrouwen op God en liefde voor de naaste?

Een orthodoxe jood vroeg ons, omdat hij ons aanzag voor de zoveelste toeristen, vorige week verbaasd: waarom zijn er zoveel buitenlandse christenen in het land voor de joodse feestdagen? En waarom zijn jullie toch allemaal zo met IsraŽl bezig? De God van IsraŽl is toch†ůnze God? Kunnen jullie ons niet met rust laten?

Een Joods-christelijke voorganger vertelde ons afgelopen weekend dat hij tijdens Soekot heel wat Nederlandse christenen had gesproken. Hij was geschrokken van hun bedroevend geringe kennis van de Bijbel en van het feit dat ze niet goed weten wat ze nou precies geloven voor zichzelf en voor de Joden. Het viel hem op dat veel van die mensen zo vervuld waren van IsraŽl, dat ze het in de plaats stelden van Jezus. Of wij dat misschien herkenden vanuit de kerk in NederlandÖ

Een bevriend Joods stel, volgelingen van Jeshoea (Jezus), nodigde ons gisteravond aan de vooravond van Simchat Thora uit in hun soeka. De man stelde voor om de avond te beginnen met gebed. †Tijdens het bidden zei hij dat het Gods bedoeling was geweest dat de Joden een licht voor de wereld zouden zijn en de heidenen een licht voor IsraŽl. Toen begon hij te huilen en beleed in tranen dat zijn eigen volk zich nu zo weinig een licht voor de volken betoont. En vroeg ons daar vergeving voor Ė bij hem geen Vreugde der Wet, maar verdriet om het niet kunnen houden van diezelfde wet. Daarna vermande hij zich en sprak de hoop uit dat we onder Jezusí leiding ťťn kunnen zijn. En dat we door elkaar lief te hebben, hoe verschillend we ook zijn, Gods bedoeling met deze wereld laten zien.

Twee dagen later (woensdag 7 oktober)

Gisteren en vandaag is in Bethlehem de vlam in de pan geslagen nadat een jongen van 13, met zijn schooltas op de rug, door het IsraŽlische leger was doodgeschoten bij de Muur ter hoogte van het Bible College. Er zijn nu aan de lopende band demonstraties, waarbij Palestijnse jongeren met stenen gooien en vuilcontainers in brand steken, wat door het leger beantwoord wordt met o.a. traangas en charges. Vanavond waren we te gast bij een Palestijnse evangelische voorganger en hadden het met hem over het geweld van dit moment. Hij vertelde dat hij zijn gemeenteleden stapje voor stapje leert om uit de slachtofferrol te stappen die veel Palestijnen de afgelopen decennia hebben ontwikkeld. Volgens hem worden slachtoffers namelijk aanklagers van 'de ander' in moeilijke situaties. Ze hebben, zoals hij het noemde, geen Ďclean heartí en kunnen zo niet dichter naar God toegroeien. Hij heeft daarom de visie om in Bethlehem en omstreken mensen uit die put te halen en ze op te richten in hun geloof, hoe ingewikkeld hun bestaan ook is.

Vier dagen later (vrijdag 9 oktober)

Op het BBC zien we de ontreddering op de gezichten van de medewerkers. Het is nu rustig op straat, maar de afgelopen dagen is het dag en nacht onrustig geweest. Bij elke schreeuw of knal schrikken ze en lopen ze naar de voordeur om te kijken of er weer rellen zijn. Er lopen groepjes kinderen voorbij die vandaag vrij hebben en er kennelijk bij willen zijn als het begint. Sommigen zijn niet veel ouder dan Niels en Marieke. Een vrouwelijke collega zegt: ĎIk weet uit ervaring wat er allemaal nog kan komen; de Tweede Intifada begon ook zo. Veel jongeren hebben die niet bewust meegemaakt. Ik ben heel erg bangí.

Een week later (maandag 12 oktober)

In het weekend hebben Palestijnse jongeren†in Jeruzalem diverse aanslagen gepleegd, vaak met messen; daarbij zijn nog meer doden gevallen. Steeds vaker zijn burgers het dodelijke slachtoffer, terwijl de daders direct daarna worden doodgeschoten door politie of leger. Daar gaat echter (nog) geen afschrikwekkend effect van uit, want het geweld neemt hand over hand toe. Het is ook onderwerp van gesprek in de kerk. Gisteren waren we bij een gezamenlijke dienst van de Arabischtalige en Engelstalige gemeenten in de Redeemer Church. De Arabische bisschop preekte over het verhaal van de vier mannen die met veel moeite hun verlamde vriend bij Jezus brengen; vreemd genoeg geneest Hij de man niet direct, maar vergeeft hem eerst zijn zonden. De bisschop vergeleek de verlamde met de mensen in dit land, die lamgeslagen zijn door het geweld aan beide zijden en de hele politieke situatie.†Met name de Palestijnen onder hen†lijden volgens hem†inderdaad onder de beknotting van hun vrijheid, maar†hebben†vooral geestelijke genezing nodig: van de afkeer die ze voelen voor hun buren. Hij vroeg zich af wie vandaag de dag†werkelijke helpers zouden†kunnen zijn voor dit verlamde land, en zijn antwoord was: niet de politiek en ook niet de media, maar de kerken.†Hoe?†ĎDoor veel te bidden†voor het Heilige Land: niet alleen voor vrede en gerechtigheid, maar ook dat de mensen bevrijd worden van de haat jegens de ander. Dat†ze de kracht van Jezus' kruis mogen ervaren†Ė de vergeving van zonden en de hoop op een nieuw leven'.

We zijn stil van deze hartenkreten. †We hopen en bidden dat we in ons werk een bescheiden bijdrage mogen leveren aan Gods ideaal. Door met Jezusí ogen naar de mensen om ons heen te blijven kijken, van welke bevolkingsgroep ze ook deel uitmaken. En door ze in woord en daad Zijn liefde te laten zien. Want ĎJezus is onze vrede, die met Zijn dood de twee werelden ťťn heeft gemaakt en de muur van vijandschap ertussen heeft afgebrokení (Brief aan de EfeziŽrs 2:14).

PS: van de week zeiden de kinderen voor de zoveelste keer dit jaar dat ze hier ondanks de problemen altijd willen blijven. Ze hebben wel door dat dit nogal wat voeten in de aarde heeft, dus kwam Niels (nog net 7)†met het lumineuze idee om met een Joodse vrouw te trouwen: 'dan zijn mijn kinderen meteen ook Joods!' Over onopgeefbaar verbonden gesproken...

Il-jom ittŤli, ha-jom she-acharee [de dag erna] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.