In het licht blijven

Blog

vrijdag 5 mei 2017In de afgelopen tijd probeerde ik woorden te vinden voor wat er speelt in dit land. Ik vond ze niet en het spijt me dat het hier wat leeg was een tijdje. Toch wil ik graag delen en ik schrijf maar gewoon, stamelend, beginnend bij de feiten.

Op 8 maart vond hier in de stad een brand plaats in een opvannghuis voor jongeren waarbij 42 meisjes in de leeftijd tussen 12 en 18 om het leven kwamen en nog vele anderen gewond raakten. Een doos van Pandora ging open. In het tehuis waar jongeren een veilige haven moesten vinden vanwege een problematische thuissituatie was sprake van mishandeling, mensenhandel en seksueel misbruik. Op de avond van de 7e maart kwam een grote groep jongeren in opstand. Ze werden hard aangepakt en met meer dan 50 opgesloten in een kleine ruimte. Om de aandacht te trekken zodat ze hen eruit zouden laten, stak één meisje een matras in de brand. Het lijkt erop dat er niet op tijd is gereageerd met alle dramatische gevolgen van dien. Was het een ongeluk dat voorkomen kon worden? Was het een bewuste moordpartij omdat ze hun mond moesten houden? De regering neemt in elk geval geen enkele verantwoordelijkheid voor wat er is gebeurd terwijl het tehuis hun verantwoordelijkheid was. Naast een golf van verdriet en ontzetting waren er veel misselijkmakende reacties in verschillende gradaties. Er waren veel mensen die uitten dat Guatemala beter af was zonder deze jongeren. Het meisje dat de matrassen aanstak werd neergezet als de rotte appel in de mand. Weken hield het me bezig tot het weer een beetje op de achtergrond raakte in mijn hoofd en hart. Tot deze week toen het opnieuw begon. Een jonge man, de zoon van een Protestantse dominee, reed in op een een groepje scholieren die demonstreerden voor beter onderwijs, vooral meisjes. Een greep uit de reacties niet alleen van zogenaamde reaguurders maar van dominees, politici en sociologen:

Laten die mensen toch gaan werken zoals de hardwerkende burgers die lijden onder demonstraties en er niet langs kunnen.

Begrijpelijk, de demonstraties blokkeren het recht op vrij verkeer.

Ik zou hetzelfde hebben gedaan.

Kan die man een prijs krijgen?

Het is natuurlijk heel verdrietig maar laat dit een waarschuwing zijn voor mensen die de straat op gaan om te demonsreren.

Ongelooflijk, alsof het recht op vrij verkeer belangrijker is dan het recht om te leven! Deze dingen maken me verdrietig en de reacties maken me ontzettend boos. Extra pijnlijk is het dat juist onder Protestantse christenen dergelijke reacties gangbaar zijn. Zij zullen niet altijd zover gaan om te zeggen dat het goed was. Natuurlijk zijn ze ook verdrietig en geschokt maar in hun reacties is vaak iets waarvan ik geloof dat het bijdraagt aan een klimaat van haat. Heel diep in de cultuur zit dat geen enkele vorm van protest geaccepteerd is. De Bijbel zegt immers dat je moet gehoorzamen aan het gezag. Ergens worden de gebeurtenissen gezien als een straf of consequentie voor de daad van protest. Voor de mensen die het overkomt is minachting en hen wordt op een of andere manier de schuld in de schoenen geschoven. Niemand verdient dit, zei de vriendelijke vrouw die toevallig ook mijn tandartsassistente is, in een van onze workshops bij CEDEPCA, maar die meisjes zaten toch ook niet voor niets achter slot en grendel. De ouders huilen nu, zeiden veel mensen, maar eerder gaven ze niets om hun kinderen. Het zijn de ouders of de jongeren die de schuld krijgen. Elke maatschappelijke analyse is verdacht en wordt gezien als communistisch.

Dat zijn geen meisjes, zei ze.

De zaterdag na het gebeuren in het opvanghuis deed ik een bijbelstudie in de vrouwengroep van de kerk die we bezoeken. Een gerespecteerde dame in het Protestantse wereldje kwam een lezing geven. Haar verhaal was prima. Het ging over de liefde van God voor ons en ze bracht het met veel charme en retoriek. Haar commentaar tijdens de lunch op de actualiteit deed me huiveren. Ze had met een politieagent gesproken die betrokken was bij het gebeuren Dat zijn geen meisjes, moesten we in het oog houden, erop doelend dat het criminelen zijn en probleemjongeren. Maar als een meisje geen meisje meer mag heten, wat is ze dan? Wie zijn wij om hen hun menselijkheid te ontzeggen? Ik kan er niet bij dat ze de schuld bij de jongeren zelf legde en niet bij de maatschappij die hen in de steek heeft gelaten. Omdat ze meisjes zijn, omdat ze arm zijn en daarom weinig tot geen waarde hebben. Zo weinig waarde dat het voor sommigen niet eens de moeite waard lijkt zelfs maar aandacht aan hen te besteden. Ook dat maakt me boos en verdrietig: het compleet onzichtbaar maken van wat er gebeurt. Toen ik met een hart vol verdriet en boosheid naar de kerk ging, was er geen ruimte om dat naar God toe te uiten behalve in de stilte van mijn hart waar God natuurlijk ook wel zal luisteren. De brand was wereldnieuws maar in de kerk leek het alsof er niets had plaatsgevonden. En het was die morgen vooral heel erg happy clappy omdat wij zijn gered door het bloed van Jezus. 

Kwetsbare hoop

Het is moeilijk om in dit klimaat te leven en hoopvol te blijven. De haat en de duisternis, ze lijken besmettelijik. Na die zaterdag dat de stoom als het ware uit mijn oren kwam om die haatdragende spreekster, voelde ik de neiging te spuien bij mijn collega’s. Ik was nieuwsgierig of ze haar kenden en wat ze van haar vonden. Ik wilde mijn gal spugen in de trant van: ‘Ken je die en die? Wat een #*(-!’ Voor sommige mensen begon ik zoveel onbegrip te krijgen dat ik hen niet meer serieus wilde nemen. Ik voelde soms zoveel cynisme over dit land waarvan ik houd maar waarin haat tegen vrouwen in de tortilla’s lijkt te zijn meegebakken en met de bonen wordt opgelepeld. Ik vond het altijd wat overdreven klinken, vrouwenhaat, maar het is reeel.

Hoop is kwetsbaar. Het is maar een heel klein vlammetje in een donkere zee. Duisternis grijpt om zich heen. In een meditatie van Pray as You go, een app voor stille tijd, kwam het ineens binnen, die tekst van in het licht blijven en in Gods liefde. Ik moest in het licht blijven en me niet laten meesleuren het duister in. Dat bedoel ik niet zo geestelijk als het klinkt. Het gaat gewoon om het verschil tussen terechte boosheid die opbouwt en boosheid die afbreekt en bitter maakt. Alleen door in Gods liefde te blijven en in Gods licht te blijven, kunnen we hoopvol blijven en die hoop uitdragen. Er is alle reden om boos te worden maar het hoeft ons niet te verteren. Dan kunnen we opnieuw de rust vinden om mensen in liefde aan te spreken, om ons te informeren en te blijven zoeken naar de waarheid die bevrijdt. In Gods licht is er ook helderheid om kritisch te blijven op mezelf en mijn eigen cutuur. Heel makkelijk is het te denken dat we in Nederland veel humaner met elkaar omgaan maar een blik op een of andere website en ik weet dat dat niet waar is. Haat, verdeeldheid, polarisering, het is er allemaal helaas juist ook op deze meidagen waarop we onze vrijheid en vrede gedenken.

Laten we dat vlammetje van de hoop en de liefde van God niet uit laten doven door die trekkracht van het donker. Laten we met liefde blijven zoeken naar het koninkrijk van God en Gods gerechtigheid.   

In het licht blijven in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.