Oesboe’an wahhidan an zjunoenie hhaiatina / Shavoea me ha-chaim ha-meshoegaim shelanoe [een week uit het crazy leven van…]

Blog

zaterdag 26 september 2015Weblog 20, 25 september 2015 Regelmatig krijgen we de vraag: ‘Wat doen jullie nou precies in Jeruzalem?’ Men wil dan weten hoe we onze dagen doorbrengen en wat het resultaat van onze inspanningen is. Goeie vraag! We doen van alles en vervelen ons geen seconde, maar of het ook zichtbaar ergens toe leidt? Ziehier een beschrijving van afgelopen (redelijk doorsnee) week en oordeel zelf.

koptekst%20levant.jpg

Jom il-achad/Jom rishon [zondag]

De zandstorm is eindelijk voorbij. Hoewel, storm; het was meer een soort zanderige mist die een week lang je tanden liet knarsen als je op straat liep. En die zorgde voor spookachtig dikke stoflagen op de tafel, de bank en de bedden. Nu is de lucht stralend blauw, dus lekker 40 minuten lopen naar de kerk in de Oude Stad – spraken de sportieve ouders, want Niels en Marieke beginnen meteen te jammeren als ze horen dat ze om kwart over acht al in de benen mogen. Vandaag is de Engelstalige dienst in de Redeemer Church aan de beurt. Als diakenen helpen we bij het uitdelen van het avondmaal en na de dienst spreken we de ‘vaste’ Nederlanders en een aantal toeristen die vragen hebben over de situatie in het Heilige Land. Met een paar mensen maken we een vervolgafspraak. Op weg naar huis even langs de banketbakker voor iets lekkers bij de koffie. Vanavond begint Rosh Hashana, Joods Nieuwjaar, dus overal kopersfiles en lange rijen in de winkels. We vechten ons naar binnen en scoren voor zeven euro een onfeestelijk kale kuch-cake; alles met de traditionele appel & honing is al op.

Thuis gaan we aan de slag met de marketingpresentatie die Ilja woensdag moet geven op het Bible College. Vorige week kwam de directeur ineens met de vraag of hij dat wil doen omdat ze bezig zijn met een sterkte/zwakte-analyse; aan de hand daarvan wil men het onderwijs opnieuw inrichten en aan de studerende man brengen. Sinds de zomervakantie vervangt Ilja echter ook degene die fulltime alle inkomende email beantwoordt. Een mooie manier om erachter te komen waarvan deze collega nou precies overspannen is geworden en om concrete verbetervoorstellen aan het management te doen. Maar onder kantoortijd lukt die presentatie nu natuurlijk voor geen meter. Dus bediscussiëren we de rest van de middag en avond samen de abstracte materie en proberen we een en ander te vertalen naar de praktijk van het Midden-Oosten. Intussen vermaken de kinderen zichzelf en ons met hun Nederlandse huiswerk: ‘Marieke, heb je die vier bladzijden al af?’ en ‘Niels, ben je nou alweer met je Lego bezig – je moest taaloefeningen doen, hadden we gezegd!’

 

Jom it-tneen/Jom shenie [maandag]

De kinderen hoeven vandaag niet naar school, maar zijn gewoontegetrouw wel om 6.30 wakker… Ilja vertrekt vroeg naar Bethlehem om alle weekend-mails binnen te halen. Wat te denken van de volgende vraag van iemand uit de VS: ‘Ik ben binnenkort met een cruise op de Middellandse Zee en het schip legt één dag aan in Ashdod. Hoe kan ik dan het beste naar het college komen?’ Ilja antwoordt dat dit een hele onderneming is voor één dag. Reactie: ‘Hoezo?’ Tja, Bethlehem ligt niet op de eerste blanke top der duinen vanaf de haven, maar 70 kilometer landinwaarts achter de Muur waar Israëlische taxichauffeurs van hun eigen overheid niet mogen komen. Bovendien heb je als buitenlander een Israëlisch visum nodig om de checkpoints te passeren, met name als je de Westbank weer verlaat. Hebben cruisegasten dat eigenlijk wel? Na Ilja’s tweede (vanzelfsprekend een graadje beleefder dan hierboven geformuleerde) antwoord blijft het stil aan de andere kant, dus volgende week maar even horen hoe het staat met de bezoekplannen. Om elf uur komen de kinderen met ijsmonden het BBC binnenstormen. Marleen had ze aan het begin van de zomervakantie een vruchtencocktail beloofd bij de ijsboer in Bethlehem, maar toen begon helaas net de Ramadan. Dus vanochtend is de belofte pas ingelost. De kinderen staan er altijd met hun nieuwsgierige neuzen bovenop als de barjongen zijn brouwsels maakt. Dit keer mochten ze meehelpen bananen pellen; ze glunderen nog na van de gekregen waardering.

Na de lunch gaat Marleen met ze op bezoek bij een Nederlands gezin dat deze zomer in Bethlehem is komen wonen. De diverse kinderen vinden elkaar snel, en Marleen en de ouders praten over de impact van het wonen in het buitenland en de school van de kinderen. En over hoe je, ook als je aan één kant werkt, open kunt blijven naar beide bevolkingsgroepen, door ieder mens als mens te blijven zien in plaats van als onderdeel van de verkeerde of juiste groep. Als de(zelfde) taxichauffeur op de terugweg vraagt hoe het was en Marleen kort het gesprek navertelt, zegt hij: ‘In het Arabisch hebben we daar een spreekwoord voor: Zjabčl ma zjabčl ma-biltkiesh, bass benni-adaam ma benni-adaam biltkie, bergen kunnen geen bergen ontmoeten, maar mensen(zonen) wel mensen(zonen)’. Wauw, wat mooi! Marleen reageert: ‘Dat is waarom christenen geloven dat God in Jezus naar de aarde is gekomen, namelijk om als Mensenzoon tot een echte ontmoeting met mensen te komen.’ De taxichauffeur begint te stralen: ‘Jezus is de enige die mensen echt vrede kan geven, met God en met elkaar.’

 

Jom it-talčta/Jom shlieshie [dinsdag]

7.00 Ilja breekt bij de derde hap van zijn boterham met jam een stuk van een tot de nok gevulde kies. Sh*t! We bespreken de lokale behandelmogelijkheden; we kunnen kiezen uit twee tandartsen, een Palestijnse en een Joodse, en het standaardrecept is een kroon, weten we van eerdere bezoeken aan beide heren. We mailen onze eigen tandarts in NL voor advies.

8.00 Marleen loopt naar de Oude Stad voor de wekelijkse stafvergadering van de Duitsers in de Redeemer Church; welk lokaal feest er ook is, alleen op Duitse feestdagen heb je hier vrij. Jofi! Het gaat vandaag over de toelatingsproblemen voor de gloednieuwe propstmobiel in het Israëlische verkeer, veiligheidsadviezen vanuit het Duitse consulaat voor de komende weken met alle feesten (Jom Kippoer, Eid Al-Adha, Soekot) en de eerste voorbereidingen voor de adventsbazaar op 28 November.

10.30 Marleen heeft een afspraak met een joodse vrouw die heel erg twijfelt of ze hier moet blijven of teruggaan naar Europa. Ze werkt keihard om haar kostje bij elkaar te verdienen en kan dat lichamelijk niet meer aan. Voor ander werk is haar Hebreeuws niet goed genoeg en haar Europese diploma is hier niet erkend. Ze heeft haar dilemma aan de rabbijn voorgelegd, maar die zegt: ‘Dat is helemaal je eigen keuze!’ Ze weet het nu niet meer. Samen werken we beide keuzes uit en bidden om wijsheid en licht op haar levensweg.

12.00 Thuis valt Marleen met haar neus in de SWOT-boter; het schaven aan kansen en bedreigingen, sterktes en zwaktes gaat de hele middag door. Die presentatie móet af vandaag! De kinderen worden maar weer aan hun Nederlands gezet. Vandaag is spelling aan de beurt, bij Niels het verschil tussen bestellen & bestelen, bij Marieke financieel/financiële en meer van dat soort nuttigs.

16.00 Marleen heeft een afspraak met de Palestijnse moslimvriendin die bij de bank werkt (zie weblog 5) en vandaag vrij heeft vanwege Rosh Hashana. Ze is in augustus verloofd en wil de foto’s laten zien. Ze vertelt dat ze er naast een man ook twee pleegkinderen bij krijgt. Of Marleen nog opvoedingstips heeft, want de ‘Oh leuk, een nieuwe mama’ fase is nu zo’n beetje voorbij. We hebben het over grenzen stellen en juist daardoor voor kinderen een omgeving van veiligheid en geborgenheid creëren. En over dapper doorgaan als het effect nul-komma-nul is.

 

Jom il-arib’a/Jom ruhvie-ie [woensdag]

De kinderen mogen vandaag weer naar school – hoera! Marleen heeft eindelijk tijd voor de lange lijst met mails die ligt te wachten. Een aantal Nederlanders wil naar Israël komen en heeft haar om informatie gevraagd. Eén van hen wil graag gewone mensen ontmoeten, en vraagt of Marleen daarbij kan helpen. Absoluut, maar dat betekent wel een belronde langs allerlei vrienden en bekenden met de vraag of ze dan en dan beschikbaar zijn.

Ilja verwerkt op het BBC intussen alle mail met betrekking tot reserveringen voor lezingen en het guesthouse en rent dan achter schoonmaaksters, keukenpersoneel en docenten aan met de bijbehorende werkbriefjes. Men is zichtbaar blij met deze reminders voor werk dat eerder makkelijk vergeten werd in de drukte. Vijf minuten voor zijn marketingpresentatie komt de oud-directeur van het college naar Ilja toe: ‘Wat heb je met dat papier gedaan dat ik je gegeven had?’ Vorige week moest hij namelijk naar Jeruzalem om ‘s mans autoverzekering te in orde te maken. Zelf heeft die namelijk geen permit voor de stad. Maar nu beweert de Palestijnse verzekeringsfirma dat ze het document nooit gekregen hebben. Lekker. Gelukkig heeft Ilja in een helder ogenblik een ontvangstbewijs gevraagd en ligt de bal weer in Jeruzalem. Lekker puh! Hij komt daardoor wel 10 minuten te laat bij zijn eigen les binnenrennen, maar dat is in dit land ruim op tijd. Het is nieuwe stof voor de meesten, maar de voorbeelden zijn zó uit het BBC-leven gegrepen dat ze meteen snappen waar het over gaat. Een aantal wil direct een vervolgafspraak om samen met Ilja een SWOT-analyse voor hun eigen afdeling te doen.

 

Jom il-chamies/Jom chamieshie [donderdag]

Vanochtend met z’n tweeën taalstudie gedaan en daarna de kinderen uit school gehaald. We moeten (opnieuw) naar het Ministry of Interior. We hadden namelijk na de vakantie nieuwe paspoorten aangevraagd bij de ambassade in Tel Aviv en toen we die begin september ophaalden, kregen we een hatelijk gat in de exemplaren waarin de kinderen nog babysnuitjes hebben. Vorige week donderdag waren we al bij het ministerie om het visum ‘even’ over te laten zetten, maar dat werd prompt ongeldig verklaard. Bij hoge uitzondering kregen we toen een visumafspraak voor vandaag; normaal gesproken duurt zoiets minimaal een maand. Intussen moest de hele papierwinkel opnieuw: formulieren invullen en een handtekening zien te bemachtigen van de verantwoordelijke ambtenaar, terwijl alles met Rosh Hashana een aantal dagen dicht was. Wonder boven wonder is het de visumman van onze kerk gisteren toch gelukt om alles rond te krijgen. Nu afwachten of het ook in de computer staat. En of we een multiple-entry visum krijgen – handig als je een keer naar NL wilt/moet. Soms hangt dat van de bui van de medewerker af, maar ook worden voortdurend de visumregels aangescherpt.  Maar Niels en Marieke zijn erbij en die trekken zich van onze zenuwen niets aan. Vragen over plantjes en dingetjes in de vensterbank en ‘Wat gaat u doen met Soekot?’ zorgen bij de dames achter de balie (niet bij ons) voor ontspanning en een snelle afwikkeling. Na 30 minuten staan we buiten met de felbegeerde visumsticker.

Thuisgekomen direct een vliegticket geboekt om de kies in NL te laten repareren. Dat kost, met dank aan Transavia, nota bene minder dan hier plaatsnemen in de stoel. Nog wat zakelijke mails beantwoorden en dan de weekendboodschappen halen. In de supermarkt hebben we, zoals bijna wekelijks, spontane ontmoetingen met mensen die willen weten wat we hier doen en hoe we aankijken tegen het leven in het Heilige Land. Daardoor en vanwege de dikke rij voor de kassa (zijn die ladingen  nieuwjaarseten nu al op of is dit alvast voor Soekot?) beginnen we pas om half zeven met koken, zodat de kinderen na het eten linea recta hun bed in kunnen. Moe van al het gedoe van afgelopen dagen liggen we er die avond zelf ook vroeg in. Rond 1 uur ’s nachts schrikken we wakker van gestommel en bordengerinkel bij de bovenburen. Inbrekers? Marleen trekt de stoute sloffen aan en gaat met een slaapdronken hoofd op onderzoek uit. Geen boeven, wel nieuwe bewoners die aan het verhuizen zijn… We weten niet wie verbaasder is over deze nachtelijke kennismaking, wij of zij. Daarna worden we trouwens nog ruim een half uur getrakteerd op een popconcert dat overwaait van de Jerusalem Night Market kilometers verderop. En bedankt!

 

Jom il-zjoem’a/Jom shieshie [vrijdag]

De kinderen vroeg naar school gebracht en door naar het Bible College. Het is een ‘familiebedrijf’ waar het enorm op prijs wordt gesteld als alle gezinsleden meehelpen. Marleen komt dan ook bijna elke week een ochtend mee. Vandaag helpt ze de manager van de gift shop met het maken van foto’s van artikelen voor de webwinkel, terwijl Ilja twee collega’s begroet die met een buitenlandse organisatie een week naar Cyprus zijn geweest voor een ontmoeting met Joodse Israëli’s. Hij heeft daarin bemiddeld en is benieuwd hoe ze het hebben gehad. Het was namelijk een bont gezelschap van liberale en orthodoxe Joden enerzijds, en moslim- en christen-Palestijnen uit de Westbank anderzijds. Die komen elkaar normaal gesproken niet snel tegen. Het was goed maar heftig, zeggen ze allebei. Op persoonlijk niveau zijn vriendschappen ontstaan, maar van beide kanten was de haat jegens ‘de ander in het algemeen’ voelbaar.

Om half elf racen we terug naar Jeruzalem voor een afspraak met Aart Brons en zijn vrouw. Hij is de plaatselijke luisterpost van het Centrum voor Israëlstudies. We kletsen bij en bespreken onze bijdrage voor de aankomende CHE-studentenreis en de PThU-predikantenreis in oktober/november. Daarna reppen we ons naar de kinderen, die op vrijdag altijd vroeg uit zijn, en worden, terwijl we netjes voor een rood stoplicht staan te wachten, van achteren aangereden… Niet heel hard, maar toch hard genoeg om ons in gedachten terug te voeren naar het Utrechtse snelwegtalud waar we ruim tien jaar geleden geramd werden. Net zo verdwaasd stappen we uit. Gelukkig heeft onze Getz alleen een barst in zijn bumper opgelopen. Van de schuldige krijgen we vlot diens telefoonnummer plus een adres om de schade te laten taxeren. Heeft hij hier soms ervaring mee? Als we wegrijden, komt de bekende whiplash-hoofdpijn opzetten en weten we dat we de komende weken dringend onze oude nekoefeningen moeten doen.

’s Middags is het tijd voor Engelstalig huiswerk – schoolwerk dat deze week niet is afgekomen en een flinke portie taal en rekenen voor volgende week. Marieke probeert zich te concentreren, maar dat lukt niet erg: ‘Mama, wat is dat voor geluid? Het luchtalarm?’ Maar het zijn slechts loeiende sirenes – een eindeloze rij politieauto’s raast door onze straat en verdwijnt dan blčrend uit het zicht. Even later horen we uit die richting ook geknal. Dat is vast geen vuurwerk. ‘s Avonds zien we op het nieuws dat Palestijnse jongeren brandbommen naar de grenspolitie hebben gegooid in de wijk waar Marieke en Niels muziekles hebben. Op maandag kwam daar al een Joodse bestuurder om het leven nadat zijn auto van de weg was geraakt toen hij met stenen bekogeld werd. De rest van de week cirkelden er dag en nacht observatiehelikopters rond. Het is weer onrustig in de stad; de situatie rond de Tempelberg is erg gespannen op het moment, en die spanningen komen onder andere naar buiten op de grens tussen Joodse en Arabische woonwijken.

 

Jom is-sabt/Jom shabbat [zaterdag]

Vandaag uitslapen (nou ja, 7 uur i.p.v. 6.15), rustig ontbijten, spelletjes met de kinderen, een wandeling door het bos rond het VN-hoofdkwartier even verderop, zelfgebakken appeltaart met slagroom, de laatste Elseviers en Donald Ducks, heen & weer rijden voor een kinderfeestje van Marieke, patat met knakworst, voorlezen en naar bed. Op naar de volgende werkweek…

Oesboe’an wahhidan an zjunoenie hhaiatina / Shavoea me ha-chaim ha-meshoegaim shelanoe [een week uit het crazy leven van…] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.