Training faciliteren – Samen onderweg

Blog

maandag 22 mei 2017Eind april was het zover. We kwamen bij elkaar voor een training Contextueel Bijbellezen. Met 40 deelnemers vanuit het hele land ontmoetten we elkaar in Bogotá en begonnen we niet alleen een training, maar een gezamenlijke reis.

Wat was het bijzonder om deze groep mensen bij elkaar te hebben. Vanuit de verschillende groepen waarmee ik de afgelopen twee jaar mocht werken waren er deelnemers, vanuit de verschillende doopsgezinde gemeentes in het land én vanuit bevriende organisaties zoals bijvoorbeeld Gempaz, de oecumenische vrouwengroep waar ik lid van ben. De vele lijntjes van het project kwamen deze dagen bij elkaar! Dat betekende dus ook verschillende culturen, verschillende kerkelijke denominaties en verschillende geloofsovertuigingen. Spannend!

Het doel van de training was vooral dieper ingaan op de methode Contextueel Bijbellezen en de deelnemers toerusten om er zelf mee aan de slag te gaan. Dat hadden we in sommige groepen al een beetje geoefend, maar het idee was om er met deze training nog eens extra bij stil te staan. Het blijkt voor veel mensen erg moeilijk om de omslag te maken van deelnemer naar facilitator, om plots de vragen voor een bijbelstudie te bedénken in plaats van te beantwoorden. Dus belangrijk om dat te oefenen!

De afgelopen twee jaar heb ik met deze methode mogen werken in het project Geloven in Verzoening en mogen zien hoe het groepen verandert. Zeker de laatste maanden ben ik er continu stil van. De groepen zijn krachtiger geworden. Ze kijken kritischer naar hun context én weten duidelijk onder woorden te brengen wat er nodig is. Zonder dat ik er ook maar naar vraag brengen ze bijbelverhalen in gesprek met hun dagelijkse realiteit en plannen acties. Ze zijn bewuster van genderpatronen en proberen elkaar meer te betrekken in het gesprek. Verzoening is niet langer iets abstracts, iets enkel tussen mensen en God of iets dat ver weg is, verzoening is iets dat gelééfd wordt. Misschien dan nog wel niet met de (voormalig) gewapende groepen, maar wel al binnen de eigen gemeenschap. “We hebben geleerd om meer met elkaar in gesprek te gaan en elkaar te vergeven. Het gaat nu een stuk beter in onze gemeenschap.”

We hopen dat de groepen verder willen gaan met contextueel bijbellezen, ook als het om andere thema’s dan verzoening gaat. Daar zijn deze laatste maanden van het project op gericht en daar was de training een belangrijk onderdeel van.

We begonnen met het doen van een bijbelstudie, om zo allemaal vanuit een zelfde ervaring verder te gaan. Vervolgens hebben we een hele dag besteed aan het in elkaar zetten van een bijbelstudie met als thema verzoening. Elk groepje koos een eigen thema dat daaraan gelinkt was en een eigen bijbeltekst en werkte de bijbelstudie vervolgens verder uit. En zo hadden we aan het eind zes verschillende bijbelstudies voor ons liggen! Verschillende onderdelen werden ook uitgevoerd, zoals bijvoorbeeld de dynamische opdracht. En zo kwam het dat de bijeenkomst veel meer werd dan slechts een training. Beetje bij beetje begonnen mensen elkaar te vertrouwen en kwamen verhalen van persoonlijk lijden naar boven: ‘mijn broer is vermoord’, ‘mijn echtgenoot is vermoord’, ‘ik weet niet waar mijn zoon is.’ We spraken over het thema waarheid en herlazen het verhaal over de Emmaüsgangers die onderweg zijn als er een vreemde naast hen komt lopen. Zómaar vertellen ze aan die vreemde wat er is gebeurd. Iets wat de mensen in mijn groepje verbaasde. Wij kunnen de waarheid niet zomaar vertellen en zéker niet aan een onbekende. Het gevaar is te groot. Wat is het dat deze onbekende in het verhaal doet om het vertrouwen te winnen?

Tijdens een sketch probeerden we iets weer te geven van het zwijgen en het vertrouwen dat nodig is om te kunnen spreken. Vier mensen zaten op de grond met tape over hun mond. Er kwamen voorbijgangers die vroeger: ‘He, wat is er aan de hand?’ Maar echt de tijd nemen, écht luisteren deden ze niet. Ze keken op hun telefoon of werden ongeduldig zodra er niet meteen een antwoord kwam. Totdat er iemand kwam die bij hen ging zitten. Rustig wachtte, vroeg wat er gebeurd was, luisterde. Eén voor één haalden de vier de tape van hun mond. En ze vertelde hun éigen verhaal over hun geliefde familieleden die door de oorlog zijn omgekomen. Toen werd aan de anderen in de groep gevraagd: ‘En jullie, waarom zijn jullie verdrietig?’ En we noemden het leed dat we meedragen in onze harten. Tijdens het gebed werd er gehuild door iedereen. Wat is het soms moeilijk om verder te gaan met alles wat we meemaken, voelen, zien en horen. En wat was het heilzaam om dit zo met elkaar te mogen delen.

We gingen met elkaar op weg. Er groeide vertrouwen, er was ruimte voor de Geest, voor het delen van verdriet en vreugde. Met al onze verschillen in uiterlijk, cultuur, gedachten en geloof, waren we één gemeenschap waar iedereen zich welkom voelde.

Ook de bijeenkomst op 2 mei is goed verlopen. Als het goed is heeft u daar (degenen met een abonnement op dit weblog) een email over ontvangen. De informatie is nog te gevoelig om zomaar op internet te plaatsen. Wilt u dat specifieke verslag alsnog ontvangen, dan graag een berichtje hieronder of een email naar ingeincolombia@gmail.com.

Ik wil jullie bedanken voor jullie betrokkenheid op welke manier dan ook bij deze bijzondere gebeurtenissen. Ik heb verteld tijdens de training over Nederland, over jullie goede wensen, woorden, gebeden en kaarsjes. En dat werd én wordt ontzettend gewaardeerd. We voelden het!

Een hartelijke groet uit Bogotá,

Inge Landman

Training faciliteren – Samen onderweg in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.