zjauwla fil-Araadhi il-Moekaddasie, tieoel Eretz ha-Kodesh [een rondje Heilige Land]

Blog

zaterdag 4 oktober 2014 WEBLOG 10, 3 oktober 2014 Een vast onderdeel van een uitzending met Kerk in Actie is de oriëntatie op land en volk. Maar toen we hier in maart aankwamen, hadden we andere dingen aan ons hoofd: een school voor de kinderen vinden, een huis zoeken, de mensen van ons werk leren kennen enzovoort. En toen Marieke en Niels eenmaal op school zaten, konden we er niet zomaar meer tussenuit... Maar nu is het herfstfeestdagenseizoen begonnen met vorige week Rosh Hashana (Joods Nieuwjaar), dit weekend Yom Kippoer (Grote Verzoendag) en Eid (het Offerfeest van de moslims) en komende week Soekot (Loofhuttenfeest). Dat betekent in totaal ruim twee weken vakantie voor onze kids.

koptekst%20levant.jpg

 

Die tijd gebruiken we om een oriëntatie-inhaalslag te maken. Wijzelf hebben officieel geen vrij, want de Redeemer Church en het Bethlehem Bible College volgen ‘gewoon’ de christelijke feestkalender. Gelukkig kunnen we als parttimers veel plooien en schuiven, maar het blijft behelpen. Collega’s zonder vakantie-oppasoma nemen trouwens hun kinderen mee naar het werk, waar ze dan gezellig de hele dag tekeningen mogen maken en papa/mama knettergek maken met om de vijf minuten ‘gaan we al bijna naar huis?’
 

Galilea

Met Rosh Hashana zijn we drie dagen in het noorden van Israël geweest. In Nazareth hadden we een hotel geboekt, met avondeten. Daar wordt met de feestdagen altijd meer werk van gemaakt, voor ons een mooie kans om een keer reistijd- en zoektochtloos uit eten te gaan op Ilja’s verjaardag.

In Galilea hebben we vooral de christelijke erfenis bekeken: de kerk van de aankondiging aan Maria van Jezus’ geboorte, de berg Tabor, het dorp Kana, de heuvel waar Jezus de Bergrede heeft gehouden en last but not least (zwemmen in) het meer van Tiberias. Om met dat laatste te beginnen: we hadden ons niet helemaal gerealiseerd dat half Israël het water opzoekt met Oud en Nieuw. Het was als een dagje subtropisch zwemparadijs in de meivakantie. Na enig slikken hebben we ons met ons luifeltje toch maar tussen de vakantievierende meute gewurmd. De kinderen keken een beetje misprijzend naar het stenige strandje en het licht kabbelende water. Maar net toen ze er auw-auw-auw wat zijn die stenen heet! in waren gestrompeld, stak er een stevige bries op en werd het een pittig golfslagbad met golven van een meter hoog. We hoefden niks meer uit te leggen over de plotselinge storm op het meer in Marcus 4 toen ze om de tien seconden kopje-onder gingen.

De kinderen vonden het geweldig om de plaatsen te zien waar Jezus ooit heeft rondgelopen, zelf werden we vooral blij van de ontspannen sfeer in Nazareth en van de grote christelijke groepen die we twee keer per dag in de reusachtige eetzaal van het hotel tegenkwamen. Die kwamen letterlijk uit alle delen van de wereld: India, Rusland, Italië, Korea, Egypte, Brazilië en Amerika. Maar er waren ook Joodse en Palestijnse families op vakantie zoals wij. We vonden het mooi om al die mensen gebroederlijk naast elkaar te zien eten en we bedachten hoe mooi de wereld eruit zou zien als iedereen dit kon en wilde doen. En als ze dan ook nog met elkaar in gesprek zouden gaan...

 

De man bij de bron

De weg van Jeruzalem naar Nazareth is voor Joden een lange. Ze gaan, net als in Jezus’ dagen, niet rechtstreeks via Samaria, maar reizen om langs de kust of door de Jordaanvallei. De weg dwars door de Westbank via Ramallah, Nablus en Jenin (Route 60) loopt namelijk voor een deel door zgn. A-gebied onder Palestijns bestuur. Grote borden langs de weg geven aan dat de toegang volgens de Israëlische wet verboden is voor alle eigen burgers. Voor buitenlanders geldt dit niet, dus hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook dit deel van het Heilige Land te verkennen.

Dat bracht ons onder andere in Nablus (spreek uit Naahbles, een verbastering van het door de Romeinen op de plek van het oude Sichem gestichte Flavia Neápolis). Daar ligt, in de crypte van de Grieks-Orthodoxe kerk, de bron waar Jakob zijn toekomstige vrouw Rachel ontmoette en waar Jezus later een ontmoeting had met de Samaritaanse vrouw. De eigenares van een winkeltje naast de kerk verwelkomde ons spontaan met Arabische koffie toen we informeerden of we bij haar voor de deur mochten parkeren. Daarna vroegen we aan een groepje mannen bij de toegangspoort of de kerk open was. Een van hen bleek de portier te zijn en leidde ons naar de 40 meter diepe bron, waar we naar hartenlust mochten drinken van het ijskoude water. Als gezin branden we als dat kan in een kerk een kaarsje en bidden we voor mensen die het moeilijk hebben. Dit keer hebben we voor de portier en de kleine Palestijns-christelijke gemeenschap in Nablus gebeden. Toen Marieke dat tegen hem zei, werd hij helemaal ontroerd en zei hij dat hij heel blij was dat we er waren omdat nog maar weinig buitenlanders de kerk bezoeken. Hij omhelsde ons en nodigde ons uit voor... koffie.

 

Een heleboel

Gistermiddag kwam Niels ons op school luid roepend tegemoet rennen: ‘Papa en mama, overmorgen is er een heleboel!’ Toen we vroegen waar hij het over had, zei hij: ‘Jan (!) Kippoer, Eid en Dierendag’. ‘Ja’, zei Marieke, ‘dat hebben we vanmorgen geleerd. Deze zaterdag is een heel bijzondere dag, want dan valt een belangrijke feestdag van joden, moslims en christenen samen. Dat gebeurt maar eens in de 100 (?) jaar en het heeft allemaal iets met dieren te maken. De joden slachten namelijk een kip waar ze hun zonden op hebben gelegd en daarna geven ze ‘m aan de armen, de moslims gedenken dat Abraham zijn zoon wilde offeren dus slachten ze een schaap en delen daarvan aan de armen, en de christenen vieren Dierendag omdat het de sterfdag van Franciscus van Assisi is en die was heel goed voor dieren. Leuk hè?’ Nou, fantastisch – we hadden nog nooit zo’n beknopte uitleg van het hele gebeuren gehad!

Natuurlijk wilden de kinderen nog even weten waarom wij eigenlijk niet meedoen met de twee lokale feesten. Nu hadden we net van een moslimfamilie gehoord dat Eid in Jeruzalem een echt familiefeest is; ‘aangetrouwd’ doet al niet mee aan de festiviteiten, laat staan niet-moslims. En van een vriendelijke orthodoxe jood bij de ingang van de Joodse markt kregen we hetzelfde te horen. Hij stond daar met een tafeltje met enveloppen. Een poster met een kip erop wapperde in de wind. Toen we vroegen waarom hij daar stond, zei hij: ‘Voor de zonden die je hebt gedaan. Je kunt daarvoor een kip kopen, een vis, of geld geven’. We vroegen: ‘En mag jij mensen dan vertellen dat hun zonden zijn vergeven?’ Hij lachte verlegen: ‘Nee, dat is niet aan mij, dat is aan...’ en hij wees naar boven. Toen hij begreep dat we geen joden waren, zei hij dat dit ritueel niet voor ons gold. We zeiden: ‘Maar wij doen toch ook dingen waarvoor we Gods vergeving nodig hebben?’ Ja, dat was wel zo... Een collega-kipverkoper schoot hem en ons te hulp: ‘Als goj (niet-jood) hoef je niet alle 613 geboden uit de Thora te houden, alleen de zeven Noachidische wetten.’

Wat in beide ontmoetingen min of meer troostend bedoeld was, voelde voor ons toch een beetje als met lege handen staan. Stil zaten we met z’n vieren in de bus naar huis. Thuisgekomen bedachten we pas hoe bijzonder het eigenlijk is dat Jezus zich niet voor de zonde van een bepaalde groep heeft opgeofferd, maar voor die van de hele wereld. Dat we dat geloof mogen uitleven in liefde voor de mensen die op ons pad komen! Om het met de woorden van de Hebreeënbrief (13:15-16) te zeggen: Laten we altijd via Jezus een offer van lofprijzing aan God brengen, de vrucht van het feit dat je Zijn Naam belijdt. En vergeet niet om goed te doen en met elkaar een hechte gemeenschap te vormen. Met zulke offers is God erg blij. Voorwaar geen gemakkelijke opgave... 

Binnenkort willen we nog een paar dagen naar Nes Ammim, een christelijke kibboets aan de grens met Libanon, waar men een d(r)ialoogcentrum heeft voor ontmoetingen tussen joden, moslims en christenen in het Heilige Land. We zijn heel benieuwd wat dat bezoek brengen zal!

 

zjauwla fil-Araadhi il-Moekaddasie, tieoel Eretz ha-Kodesh [een rondje Heilige Land] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.