“Zolang ze maar niet dit werk gaat doen”

Blog

maandag 1 mei 2017Vandaag, 1 mei, is het de Dag van de Arbeid. Ik moet denken aan mijn reis naar India waar ik Ramani ontmoette. Ze werkt van ‘s ochtends tot ‘s avonds voor niet meer dan 3 euro per dag. Waarom? Omdat ze haar dochter een kans wil geven op een betere toekomst!

Vis
Het is vrijdag 21 oktober 2016. We rijden door het havengebied in het zuiden van India in het gebied Nizampatnam. Ik ben op bezoek bij één van onze partners van Kerk in Actie die zich sterk maakt voor de positie van Dalitkinderen (kastelozen) en het tegengaan van kinderarbeid: CARDS. De geur verraadt direct om welke sector het gaat: vis! Langs de weg ligt het bezaaid met gedroogde vis die vrouwen aan het schoonmaken en sorteren zijn. Ook hier is kinderarbeid een probleem. Ouders moeten allebei werken en nemen dan vaak hun kind mee naar het werk. En dan moeten ze meehelpen of gaan ze spelen op de werkplek.

Geen keus
Ik wil graag met één van de ouders spreken die hun kind naar een Bala Bata brengt. De leider van de desbetreffende Bala Bata stapt uit het busje. Ze komt namelijk uit dit dorp, kent de families, de omstandigheden en welke kinderen naar haar Bala Bata komen. Ze loopt naar een moeder toe. Er wordt vervolgens druk naar mij gezwaaid om me uit te nodigen. De geur van vis komt nu 10 keer zo hard binnen als ik het busje uitstap. Sommige mensen houden een doek voor hun gezicht om de geur enigszins tegen te gaan. Ik ontmoet Ramani. Ze heeft pretoogjes en een vriendelijke lach. Ze zit tussen de duizenden stukjes vis om deze te sorteren en schoon te maken. Ze werkt door terwijl ik naast haar sta. Haar man werkt een eindje verderop, hij droogt ook de vissen. Ze verdienen samen 520 roepies per dag (ongeveer 6 euro), dat is het minimumloon voor hen als dagloner. Terwijl ze alles met een lach vertelt, word ik verdrietig van haar verhaal. Eten voor één persoon per dag kost ongeveer 50 roepies. Met kinderen erbij blijft er dan nog weinig over. Maar ze hebben geen andere keus. Ze zijn allebei analfabeet en dan wordt het al erg lastig.

Bewondering
Ze vertelt dat haar dochter in de Bala Bata zit. Ze is blij dat haar kind een kans krijgt om later een goede baan te vinden. Ik vraag haar wat ze hoopt dat haar dochter later wordt: “Ze mag elk beroep kiezen, zolang het maar niet het werk is dat ik nu doe”. Ik bewonder deze ouders die gewoon hun werk blijven doen, met de hoop dat het beter wordt voor hun kinderen. Ramani blijft de komende jaren gewoon de vissen schoonmaken. Tenminste, voor negen maanden in het jaar. Drie maanden per jaar is het visseizoen gesloten om de vispopulatie op peil te houden. Ze moeten dan tijdelijk ander werk vinden, want sparen om die drie maanden te overbruggen, lukt met dit inkomen niet. En onderhandelen over het loon heeft weinig zin. “Voor haar 100 anderen”, wordt dan gezegd. En als dagloner heb je weinig recht. Misschien eentje: het recht om je zorgen te maken. Want als ouders wil je niets liever dan je kind een goede toekomst bieden. Ik rijd met een dubbel gevoel weg. Ramani blijft dit werk doen, maar ik weet dat er een generatie op komst is die veel meer kansen heeft.

 

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.