RE: ma mada moeroenatak al-aqlieja / RE: kama ataa gamiesh [RE: hoe flexibel ben je]

Blog

zaterdag 17 december 2016Weblog 32, 16 december 2016 Onlangs stuurden we onze volgers als extraatje voor de donkere decembermaand een test, waarmee ze hun geschiktheid voor uitzending naar het buitenland konden checken –qua flexibiliteit dan. De vragen gingen over wat we dit najaar in één week tijd hadden meegemaakt. Krijgen we normaal vijf reacties, nu waren het er vijfentwintig. De meesten hadden thuis achter de computer de test glansrijk doorstaan en smakelijk gelachen om alle meerkeuzemogelijkheden waaruit een lage frustratietolerantie bleek. Een aantal informeerde attent of we zelf zonder kleerscheuren uit de beschreven situaties waren gekomen. Goeie vraag!

koptekst%20levant.jpg

Maar voor we die beantwoorden een korte inleiding op de materie. Aan onze volgers schreven we: In relaties, op het werk en zelfs in de supermarkt is flexibiliteit een must. Als je in het buitenland woont, is het helemaal buigen of barsten. Zodra je in je nieuwe sociale omgeving je beginnerskrediet hebt opgebruikt, verwacht men dat je alles en iedereen 100% snapt, en volop meedraait in het lokale leefsysteem. Uit te zenden medewerkers van kerken en hulporganisaties worden uitgebreid aan de tand gevoeld op dit punt.

Als je flexibel bent, kun je makkelijker inspelen op onverwachte situaties, zonder dat het je emotioneel of lichamelijk teveel kost. Dat is echter geen garantie voor een geslaagd verblijf: liefst 70% van degenen die worden uitgezonden, keert vroegtijdig naar huis terug. Natuurlijk zijn hiervoor ook andere factoren aan te wijzen, zoals oorlog, natuurgeweld en ziekte, maar ook banale dingen als geldgebrek of aangescherpte visumeisen. En vlak vooral je lokale of internationale medemens niet uit die jou het leven zuur maakt. En omgekeerd… Tegen dat soort ellende valt niet aan te buigen. Op de keper beschouwd is het daarom een klein wonder als je het jarenlang volhoudt in Verweggistan!

Terug naar onze hectische week. In feite verschilde die niet bijster veel van andere weken, maar de situaties waren zó tekenend voor hetgeen je in het buitenland zoal overkomt, dat we je er graag van laten meegenieten. Oordeel zelf hoe flexibel we het er vanaf gebracht hebben. Wil je eerst de originele test doen voor je verder leest? Mail dan even naar iljaenmarleeninjeruzalem@gmail.com en we sturen je de vragenlijst toe.

 

Maandag: Een lokale vriendin roept ’s ochtends om 9 uur Marleens hulp in bij het sturen van een mailtje naar een Nederlandse instantie waarmee ze contact wil leggen. Het verplicht intypen van haar telefoon- en postcodegegevens in het reactieformulier leidt tot de melding ‘foutieve invoer’. Marleen besluit het spel creatief mee te spelen en vult 012-3456789 resp. 1234 AB in. Missie geslaagd? Nja – er komt een mailtje terug met de vraag om een recent Hollands loonstrookje in te scannen…

Op hetzelfde moment stapt bij Ilja de administratief manager van het Bible College binnen en begint een heel verhaal over een interne verhuizing waarbij ook zijn werkplek tijdelijk verplaatst wordt. Als Ilja vraagt wanneer dit zijn beslag krijgt, is het antwoord: Vandaag! Ilja prijst zichzelf gelukkig dat hij vandaag op kantoor is, want nu kan hij zijn eigen spullen veilig naar hun nieuwe bestemming begeleiden. Bij een eerdere move heeft men namelijk zijn museale computer bijna bij het grofvuil gezet, inclusief alle documenten waaraan hij een jaar had gewerkt. Waar je al niet blij mee kunt zijn!

 

Dinsdag: Marleen heeft bij de Anglican School een bestuursvergadering over de toekomstige manier waarop nieuwe mensen worden geworven. In een onbewaakt moment wordt er een voorstel gedaan en aangenomen waar ze het inhoudelijk niet mee eens is. Na een dag piekeren en een onrustige nacht zet ze zuchtend al haar tegenargumenten op een rijtje en vraagt de anderen daar nog eens naar te kijken. En met succes, de procedure wordt aangepast!

Met een duf hoofd staat ze ’s middags op het schoolplein. Als volleerde ambassadeurs van onze pastorale taak trekken Niels en Marieke haar mee naar een nieuw Nederlands gezin. Ze haalt nog net een geanimeerd kennismakingsgesprek uit haar tenen, dan gauw naar huis. Aldaar geven de kids te kennen dat ze komende vrijdag met de nieuwe kinderen willen spelen. Die wonen – detail – 15 kilometer verderop.

 

Woensdag: Marleen zegt tegen de moeder van het gezin: ‘Maaike, mag ik je wat vragen?’ Maaike reageert snibbig: ‘Ik heet Marjan’. Nog steeds duf denkt Marleen: Ze heeft gisteren haar naam zeker niet goed gezegd! Als ze dat later aan Ilja vertelt, komt die niet meer bij van het lachen en is het idee voor deze blog geboren.

’s Middags na school vragen Marieke en Niels voor de honderdste keer waarom wij op een flatje wonen, en alle andere kinderen in een villa met een zwembad. Marleen kopt terug: O ja, en Pelle dan? En Lana? Hun ouders werken toch ook voor de Kerk? Later realiseren we ons dat de arme schapen door de hele gang naar Israël niet eens goed hebben leren zwemmen en bellen we het zwembad voor een snelcursus. Zwemmen kunnen ze inmiddels beter dan wij, en ze worden door hun Olympische (!) trainer zo afgebeuld dat we ze niet meer horen over de voordelen van een privébassin.

 

Donderdag: Ilja praat in het kader van de Come & See-poot van ons werk met een Nederlandse bezoeker die een uitgesproken visie heeft op de lokale situatie. Dat komt vaker voor, zowel aan pro-Israëlische als pro-Palestijnse zijde. De man laat merken dat hij Ilja (na bijna drie jaar Heilige Land) nog heel wat kan leren. We nemen mensen altijd serieus, waar ze ook staan. Juist daarom proberen we goed te luisteren naar hun argumenten en dan in gesprek te gaan over de keerzijde van ‘hun’ medaille. Vaak praten bezoekers in theologische en politieke termen, en weten ze weinig van het leven van gewone mensen. Helaas lukt het ons niet altijd om de achterkant van het verhaal te laten landen. Zo ook nu. Dat doet pijn, omdat we zien hoezeer zowel Joden als Palestijnen dag in dag uit te lijden hebben van het conflict.

Marleen vertegenwoordigt de Protestantse Kerk in Nederland bij oecumenische bijeenkomsten. Terwijl Ilja vanmiddag de kids uit school haalt, spoedt zij zich naar een ontmoeting van lokale en buitenlandse kerkleiders. Tijdens het voorstelrondje begint de oudste deelnemer (van in de 90) zoals gewoonlijk uit te weiden over een boek dat hij ooit heeft geschreven. Met bewondering kijkt Marleen toe hoe de voorzitter hem de gelegenheid geeft zijn verhaal te doen, om dan via een paar vragen ongemerkt het gesprek over te pakken. Intussen zit de rest achterstallige appjes weg te werken – een win-win situatie.

Na het avondeten nog snel de wekelijkse boodschappen doen. Morgenochtend zijn we aan het werk en daarna gaan de winkels tot zondagochtend dicht voor de Shabbat. De enige gratis parkeerplaats in de buurt van de supermarkt blijkt afgezet met zandzakken, terwijl een paar meter verderop een nieuw terrein is geopend voor vier euro per uur. Verontwaardigd rijden we een straat in waar we anders nooit komen en vinden daar zowaar een nieuwe vaste plek. Vervolgens wurmen we ons door de eivolle winkel heen en grijpen vlak bij de kassa mis in het vak lactosevrije melk voor onze allergische zoon. De aanvoer van levensmiddelen is onregelmatiger dan in Nederland, zodat je soms meerdere winkels af moet om alles te bemachtigen. Hebben we daar nu nog zin in? Marleen steekt haar hoofd om de hoek van het magazijn en vraagt in haar beste Hebreeuws of ze daar nog wat hebben liggen. Vakkenvullen gebeurt hier namelijk ook iets minder voortvarend. En inderdaad komt een vriendelijke jongen met de gewenste pakken aanzetten.

 

Vrijdag: We rijden met de auto door de straat waar we bijna een jaar geleden zijn aangereden door iemand die zei te zullen betalen als we de schade lieten taxeren. Toen de garage hem belde met het schadebedrag van 250 euro (kom daar eens om in Nederland), bedacht hij zich. Komende week is het Grote Verzoendag, het jaarlijkse moment van boetedoening voor tegenover anderen gemaakte fouten. We besluiten de man een sms’je te sturen waarin we hem een heel goede boetedag toewensen. Even hebben we de hoop dat hij hierdoor financieel alsnog tot inkeer komt, maar per ommegaande bedankt hij ons voor onze vriendelijke woorden en wenst ons óók het allerbeste... Als we dat verbijsterd delen met een lokale vriend, zegt die dat hij zijn wanbetalende aanrijder voor de rechter heeft gesleept. Even overwegen we deze optie, maar zien er toch vanaf vanwege het lage bruggenbouw-gehalte (deel van onze opdracht), maar eerlijk gezegd ijzen we ook een beetje van de gevolgen van zo’n actie.

 

Zaterdag: Hoera, Shabbat vandaag. We mogen van onszelf de hele dag binnenblijven en komen alleen in actie om Nederlands te doen met Marieke en Niels. Wie weleens drie uur lang een 9- en een 11-jarige met hun huiswerk heeft geholpen, weet hoeveel souplesse dat vergt...

 

Zondag: Veel westerse kerken in Jeruzalem hebben een soort ambassadefunctie voor hun achterban in Europa of de VS. De diensten zijn over het algemeen anders dan wijzelf in Nederland gewend waren. In onze ogen gaat het hier in de prediking te weinig om héél Gods Woord en het serieus nemen van álle inwoners van het Heilige Land. Het resultaat is naar onze (on)bescheiden mening nogal eens vaag of eenzijdig. We vinden het als mede-vertegenwoordigers van de Kerk lastig om ons daar hardop tegenaan te bemoeien. Dus sprokkelen we het complete theologische plaatje bij elkaar door in diverse kerken diensten te bezoeken en laten we ons in allerlei gremia inclusief uit, wat niet altijd gewaardeerd wordt. En luisteren we af en toe via internet naar een Nederlandse preek. Het blijft een beetje behelpen.

 

Maar wat het leven hier écht weerbarstig maakt, zijn zaken die chronisch aan ons knagen: de enorme armoede en het verschil tussen arm en rijk (bij zowel Joden als Palestijnen), de angst voor ‘de ander’ en de smeulende haat (in alles wat we daarvan zien, horen en lezen), de Muur (die nooit went, hoe vaak we er ook doorheen gaan) en de twee gescheiden werelden waartussen we steeds schakelen, en nog wat van die dingen. Om moe van te worden. En dat zijn we bij vlagen ook. Het kost tijd om jezelf te hervinden. Tijd die er niet altijd is, omdat we een drukke werk- en gezinsagenda hebben.

Gelukkig is alles relatief, want wat is ons ‘leed’ vergeleken bij hetgeen er deze week in Cairo is gebeurd? Tijdens de gezamenlijke dagopening op het Bible College afgelopen woensdag werd er uitgebreid bij stilgestaan. Collega’s waren duidelijk aangeslagen door het gebeurde. Sommigen vroegen zich openlijk af waarom God had toegelaten dat er zoveel kinderen omkwamen, anderen waren kwaad op de moslims die hadden staan juichen na de aanslag en bekritiseerden de zwakte die christenen in Egypte en andere landen in het Midden-Oosten uitstralen. Een aantal vond het niet gepast om over anderhalve week gezellig Kerst te gaan vieren.

Toen las de studieleider van het college Psalm 88 voor, waarin het gaat over alle rampen die de schrijver overkomen zonder dat God reageert, hoe hard Hij ook aangeroepen wordt. Ook memoreerde hij het wangedrag van christenen dicht bij huis, zoals de priesters die tijdens de Libanese burgeroorlog in de jaren ’70 en ’80 hun parochianen opriepen om moslims te vermoorden. Tenslotte zei hij: ‘God heeft ons mensen Zijn Zoon gestuurd. Dat deed Hij in Bethlehem, een stad die geregeerd werd door een koning die het geen probleem vond alle babyjongetjes te doden toen hij hoorde dat er een Koning was geboren.’

Dus terwijl we meetreuren met onze koptische broeders en zusters in Egypte, putten we hoop uit de boodschap van Advent. Zoals we aan onze volgers schreven: We steken in de kerk de kaarsen niet aan omdat het zo gezellig is, maar omdat het nodig is. Vanwege het donker om ons heen en in onszelf. Juist met Kerst belijden we dat Jezus het Licht van de wereld is. Wie Hem volgt, zal beslist niet in de duisternis wandelen, maar het licht van het leven hebben.

We wensen je een goede laatste Adventsweek toe en daarna een vrolijk Kerstfeest!

 

PS: op DV dinsdagavond 20 december a.s. geven we op uitnodiging van de Protestantse Gemeente Wageningen een presentatie over ons werk & leven in Jeruzalem.

* Waar? In kerkgebouw De Vredehorst, Tarthorst 1, Wageningen (niet te verwarren met de gelijknamige woongroep in Ede!), tel. 0317-411805. Voor een kaartje zie http://pg-wageningen.protestantsekerk.net/default.aspx?lIntNavId=9145.

* Hoe laat? De kerk is om 19.45 open, en de avond duurt van 20.00 tot 22.00. Van harte welkom!

RE: ma mada moeroenatak al-aqlieja / RE: kama ataa gamiesh [RE: hoe flexibel ben je] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.