Rehhle la-Asqalaan / Tioel le-Ashqeloon [een dagje Ashkelon]

Blog

vrijdag 16 juni 2017Weblog 36, vrijdag 16 juni 2017 Op een mooie zondagochtend knorren we in ons autootje richting Middellandse Zeekust. Bestemming: Ashkelon, een stad van 140.000 inwoners, gelegen net boven Gaza. Drie jaar geleden zijn we hier ook een keer geweest, maar toen kwamen we niet verder dan de ontbijtzaal en het belendende poedelstrandje van het hotel waar we voor de kinderen een nachtje hadden geboekt.

koptekst%20levant.jpg

De reden dat we deze minibreak ondanks bijna maandelijks gesmeek van Marieke en Niels nooit hebben herhaald, is (afgezien van de Gaza-oorlog van zomer 2014 en ons daaropvolgende gebrek aan zin om vakantie te vieren pal naast een paar honderdduizend daklozen) dat hotels in Israël zo gruwelijk duur zijn. Voor een nachtje met z’n vieren op één kamer, waarbij broer en zus elkaar standaard van het slaapbankje afvechten, betaal je al snel 250 euro. Het soort sores dat Gazanen vermoedelijk graag zouden hebben. Daar is op dit moment onder andere slechts een paar uur per dag stroom, gebrek aan schoon drinkwater en een groot medicijntekort voor ernstig zieken. Een gevolg van het politiek-economische steekspel tussen de Palestijnse Autoriteit, Hamas en Israël. Heel surrealistisch dat de tragedie op de grond zich voltrekt op luttele kilometers van de slaperige badplaats die we nu binnenrijden.

Strand

Het strand blijkt gevuld met Russischsprekende zonaanbidders, de rest vindt de 25 graden en de woeste golven van vanochtend kennelijk te winters. De strandwacht heeft zelfs de zwarte vlag gehesen en iedereen die het waagt om een teen in het water te steken, wordt er per megafoon uit getoeterd. Mopperend zoeken de kinderen hun heil bij de fitnesstoestellen verderop. Wij proberen te ontspannen op ons handdoekje terwijl een heel regiment soldaten groep na groep om ons heen opdrachten uitvoert: foto met strandwacht, foto in het water (en ja hoor, meteen weer die megafoon), foto van samen luidkeels door het zand ploegen... Na een uur zijn we het zat. Als ook de meegebrachte vlieger het ondanks driftig rondrennen van alle gezinsleden vertikt om op te stijgen, pakken we ons boeltje en klauteren we het duin op naar de auto. Boven staat een onwennig groepje vrouwen in lange gewaden en hidjabs naar de zee en al die grotendeels ontklede mensen te kijken. Direct schiet ons het beeld te binnen van de Palestijnen uit de Westbank met wie we een tijdje terug een joods-christelijk-islamitische ontmoetingsreis maakten. Via een organisatie die interreligieus begrip in het Heilige Land wil stimuleren (http://www.abrahamicreunion.org/about-us/), hadden ze een permit voor Israël gekregen. Toen de bus aan het einde van de middag bij het strand stopte, renden ze als kinderen zo blij met kleren en al de zee in die de meesten nog nooit van dichtbij hadden gezien.

Oud-Asqalaan

We zetten koers naar de binnenstad. Op internet hebben we uitgezocht waar we heen moeten, anders verzeil je binnen de kortste keren in een van de vele overdekte winkelparadijzen en dat is onze educatieve eer (nog even) te na. Erg streng zijn papa en mama overigens niet voor zichzelf, want onderweg passeren we het antieke Ashkelon met z’n Filistijnse, Joodse, Romeinse en christelijke resten, en besluiten dat voor een andere keer te bewaren, verzadigd als we zijn van een gecombineerde halve eeuw vakmatige bezoeken aan ‘broodjes puin’ uit de oudheid. We werpen vanuit het autoraam een blik op het parkachtige terrein en rijden snel door naar het oude centrum. Tot 1948 woonden daar ruim 10.000 Arabieren. Toen na de onafhankelijkheidsverklaring van Israël de burgeroorlog tussen Joden en Arabieren een internationaal conflict werd en de buurlanden mee gingen vechten tegen de kersverse Joodse staat, kwam Mazjdal Asqalaan, zoal het toen heette, aan het front met Egypte te liggen en sloeg het gros van de inwoners op de vlucht. De resterende 2500 werden na de verovering door Israël geïnterneerd en uiteindelijk over de grens naar Gaza gezet. Vervolgens begon men met de aanleg van modelstad Migdal Ashqeloon, met brede boulevards, grote appartementencomplexen en veel groen. In eerste instantie bedoeld voor veteranen en hun gezinnen.

Oud-Ashqeloon

Tegenwoordig is het een plaats waar vooral Russische Joden wonen. Arabischtalige Israëli’s zoek je er tevergeefs en voor veel anderen is de nabijheid van Gaza, van waaruit met regelmaat raketten op de stad worden afgevuurd die het Nederlandse nieuws niet halen, voldoende aanleiding hier niet permanent te willen zijn. Op de meest onverwachte momenten luchtalarm en moeten rennen naar de schuilkelder – daar moet je echt tegen kunnen. De oude kern leidt een zieltogend bestaan, met onduidelijke winkeltjes waar je in Nederland seksshops en zonnestudio’s verwacht, die hier om religieuze en klimatologische redenen zeldzaam zijn. In een oude moskee is nu een duur Italiaans restaurant gevestigd, maar verder biedt het geheel een troosteloze aanblik die niet bepaald aanzet tot consumeren. Onmiddellijk barst een tweestemmig shopping mall-gemekker los. Op de telefoon prikken we er een, maar rond lunchtijd gewoon achter de rest aanrijden blijkt vervolgens ook prima te werken. Eenmaal binnen verbazen we ons over de relaxte sfeer; wat een vriendelijke en hulpvaardige mensen allemaal! Hoe anders dan in Jeruzalem, waar argwaan en onverschilligheid hoogtij vieren. Of zijn we nu aan het projecteren?

Het goede provincieleven

Als onze slungels (‘Hoe oud zijn ze, 13 en 15?’ ‘Nee, 9 en 11’) verantwoord zijn gespijzigd met een aroechat iesraeliet bestaande uit brood, tomaat, ei, komkommer, kwark, sla, tonijn en allerhande garnerende prutjes en prakjes, en het laatste gaatje is gedicht met een zakje zonnebloempitten, doen we met de auto een rondje modern Ashkelon en bedenken dat we eigenlijk best jaloers zijn op de afwezigheid van de Jeruzalemse mallemolen. Met name het ontbreken van de hordes toeristen die twaalf maanden per jaar overal in- en uitzwermen en ervoor zorgen dat wijzelf bij locals maar moeilijk de passantenstatus kwijtraken. In de ontmoetingen met mensen in Ashkelon merken we dat die nog echt geïnteresseerd zijn in wie jij bent in plaats van je aan te klampen met een routinematig ‘Hey mister, special price for you!’ of ‘Ben je Joods? Wil je gebedsriemen aanleggen?’ Wat we ook niet missen, is de steeds terugkerende vraag naar onze (en trouwens ieders) onvoorwaardelijke steun aan ‘Israël’ dan wel ‘de Palestijnen’ van Nederlanders aan beide zijden van het religieuze spectrum. Wat jammer toch dat het bijna altijd gaat om een exclusieve keuze voor een ‘zaak’. Om het met Rikkert Zuiderveld te zeggen: Wij willen graag dat God eens ingrijpt in wat volgens ons niet deugt. Zo krijgt Hij het nog druk met een hoop tegenstrijdige dingen.* Zelden is er openheid naar beide kanten, voor iets als meervoudige partijdigheid: meeleven met gewone Joden EN Arabieren, mensen zoals jij en wij. Vanuit Gods liefde voor iedereen die Hij naar Zijn evenbeeld heeft geschapen.

De harde werkelijkheid

Verkwikt doch inwendig zuchtend aanvaarden we de thuisreis. En morgen weer een lange dag – om half 9 en 12 uur pastorale gesprekken (M), van 9 tot 3 job descriptions maken en van half 4 tot 6 Engels geven bij het Bible College (I), van 3 tot 5 vergadering bestuur Anglican School (M), en van 8 tot 10 joods-christelijke Bijbelstudiegroep (M). Niet vergeten om aan de mevrouw van de schoolbieb te vragen of zij de kinderen aan het werk wil zetten met hun huiswerk tot de vergadering is afgelopen (M). Gelukkig is het over een paar weken vakantie, die we grotendeels in Engeland willen doorbrengen. Daar zijn we dan lekker een tijdje Jut & Jul Onbenul uit Arnhem, met onverklaarbaar goed Engels sprekende kinderen (‘Ja, het onderwijs is bij ons uitstekend’) en asociaal bruine koppen (‘Zonnebankkuurtje gedaan ter voorbereiding op het barse Britse klimaat?’). Al te mededeelzame kindermonden gaan we consequent snoeren met fish & chips, brownies en milkshakes. Allemaal (Br)extra large natuurlijk. Ze zullen niet weten wat ze overkomt!

* Uit 95 Speldenprikken, een uitgave van de Protestantse Kerk in samenwerking met Rikkert Zuiderveld ter gelegenheid van 500 jaar Reformatie. Voor maar 2 euro te bestellen via www.protestantsekerk.nl/webwinkel

Rehhle la-Asqalaan / Tioel le-Ashqeloon [een dagje Ashkelon] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal