Elise Kant op reis: deel 7 - Op bezoek bij CCD

Nieuws

vrijdag 7 juli 2017“ Als CCD er niet was geweest, was er nu geen vis meer geweest, hadden we geen inkomsten meer gehad”. De mannen van het visserij comité zijn het er over eens, CCD is een geweldige organisatie. En dat is niet voor niets. In een waterrijk land als Cambodja leven heel veel mensen van de visvangst. Aan zee, aan grote meren, aan rivieren en kleine meren vind je dorpen vol mensen die (bijna) alleen van de visvangst leven, sommige in zogenaamde floating villages, echt op het water, andere, zoals de twee waar ik vandaag bij op bezoek ben, recht aan het water.

Leven van de visvangst, het klinkt zo simpel. Maar dat is het verre van. Illegale bevissing, en daarmee dus en stelen en overbevissing zijn veel voorkomende problemen. Illegale bevissing is niet alleen op illegale plekken, maar ook met illegale middelen. Er wordt niet meer gevist met granaten (zoals ik zag in 1993) maar met high tech apparaten die met stroom werken en over de bodem schrapen, daarmee het leven onder water vernietigend en daarmee de voortplanting van vissen verstorend. “Er was eens een schip dat zo bezig was in ons meer. We hebben hem met zijn allen omsingeld met boten. Dat vonden we wel heel eng, omdat hij van die stroomstoot apparaten had, en hij ontsnapte eerst ook, maar we hebben hem weer omsingeld en gedwongen naar de wal. Daar hebben we hem gearresteerd en overgedragen aan de politie”.

Het dorp waar ik ben, ligt aan een groot meer. CCD leerde mensen hoe in het midden van meer een gebied met planten op een stellage van hout te leggen waar niet gevist mag worden. In het stille seizoen planten de vissen zich hier voort. Pas in een hele wijde cirkel eromheen mag wel gevist worden in het visseizoen. Officieel zijn er volgens de regering twee seizoenen wanneer er in het ene wel en het andere niet gevist mag worden. Maar we krijgen een heel college van de dorpsoudste in het andere dorp dat het er eigenlijk drie zijn.

CCD voorziet dorpen van beter materiaal om te vissen, van training om de visstand op peil te houden en hoe om te gaan met illegale visvangst. Het werpt vruchten af, zeker in deze gevallen waar de meren vrij los liggen van de Tonle Sap rivier. Maar ook hier is een adder onder het gras. Er is een dam die voorkomt dat de vis weg zwemt de rivier op en dan met de stroom mee verdwijnt, en de overheid heeft die open gezet…

En dan zie ik vandaag eigenlijk nog de kleinere problemen. Op grote schaal illegale visvangst en overbevissing door grote industriele visbedrijven bedreigt de hele visstand. Het is om soms moedeloos van te worden.Trots laten de comités in beide dorpen hun meer zien. In een ietwat wankel bootje varen we er overheen. Naar het tweede dorp varen we ook, in een mooie houten boot waar het water vrolijk door de kieren komt. Het is prachtig stil op het water, want het is het seizoen dat er niet gevist mag worden. En ik zie er prachtig uit in het veel te kleine zwemvest maar dat mag de pret niet drukkken. Ik zie mensen die hun inkomen en daarmee hun toekomst hebben weten te redden en daar heel blij mee zijn. Jammer dat ook CCD te maken heeft met het vertrek van donoren uit Cambodja. Ze zouden zo graag nog heel veel dorpen bijstaan en trainen.

Grappig is wel dat het ene dorp het andere niet is. Waar in het ene dorp vrouwen in het comité zitten die goed hun woord voeren, is in het tweede dorp de scheiding tussen mannen en vrouwen nog scherp. “ Er zijn hier alleen maar oude vrouwen “ voert een van de mannen aan, de jongeren trekken allemaal naar de stad om in de kledingindustrie te gaan werken. “ En oude vrouwen die doen dat niet, die passen op hun kleinkinderen” Ik informeer maar eens wat oud is. En ja, ik vreesde het al.. ik hoor ook bij de oudjes.. 50 is de grens. Mmmm.

Die verschillen zijn wel te verklaren. Er zijn verschillende hulporganisaties actief geweest en je ziet de verschillen nu in trainingen en capaciteitsopbouw zoals dat met een mooi woord heet in de dorpen zich nu aftekenen.

‘s Avonds heb ik een afspraak met twee oud-studenten van de LTS in Hong Kong. Een heerlijk geanimeerd gesprek volgt, maar dat verklap ik niet, dat is te lezen bij het collectemateriaal voor de NZW. Wel prachtig om te zien hoe ze ieder op hun eigen manier intens genoten hebben van hun tijd in Hong Kong. Maar ook bijzonder om te zien hoe verschillend de levens zijn verlopen van deze twee mannen, een geboren in 1978, dus tijdens het Rode Khmer regime, en een in 1981, net erna.

Onderweg heb ik nog een mooi gesprek met een ICCO collega over zijn huwelijk. Er zijn hier veel gearrangeerde huwelijken, en hij werd eerst bevriend met zijn schoonmoeder (al wist hij dat toen nog niet) en ze bedachten toen dat hij met haar dochter zou trouwen. Maar op hun trouwerij kenden ze elkaar nog nauwelijks. Vol trots laat hij mij zijn, inderdaad prachtige, huwelijksfoto’s zien met gewaden in heel veel kleuren, Kleintjes voegt hij er aan toe: ik ben zo trots dat een jongen als ik zo’n mooie en lieve vrouw heb gekregen.

Hoe langer ik hier ben, en de als ergste vervreemding van alle veranderingen zakt ( de vervreemding, niet de boosheid om wat er allemaal gebeurt) hoe meer ik me weer thuisvoel. Blijft bijzonder. Morgen naar een jongerenorganisatie. Het is een boeiend programma. Ik voel me als een spons die zich iedere dag vol mag zuigen met nieuwe kennis, nieuwe mensen, nieuwe verhalen. Tikje vermoeiend, maar zo prachtig.

 

Elise Kant op reis: deel 7 - Op bezoek bij CCD in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.