Dinosauriërs in het zand

Blog

dinsdag 1 augustus 2017Door het werk rond Ruth en het toneelstuk van de vrouwen krijg ik meer en meer werk dat te maken heeft met Kunst, Drama, Muziek en Dans. Ik vind het geweldig maar het is tegelijkertijd ook een uitdaging. We zijn nu begonnen met een groep kinderen in het gebied ‘Mpopomeni’, via drama/play therapie verhalen vertellen.

In een eerdere blog vertelde ik al over het fenomeen van de Suggar Daddies. Van het weekend, toen ik terug kwam van een workshop op het platte land, zagen we een groep meisjes langs de weg staan en mijn collega zei: “Die wachten op een Sugar Daddy.” Jonge meisjes! Ook in Mpopomeni, een gemeenschap 40 kilometer van Pietermaritzburg, komt het veel voor dat jonge kinderen actief zoeken naar een Sugar Daddy, al is het maar om een warme maaltijd te krijgen. Veel kinderen groeien op in een omgeving van armoede, geweld en seksueel misbruik. MaThandi, de supportgroep leidster waarmee ik vaker samen werk, heeft ook de leiding over een groep kinderen en ze vroeg ons of we haar konden helpen omdat ze voelt dat ze tekort schiet en de middelen niet heeft om iets met deze kinderen te beginnen. Samen June, een vrouw die haar post-doc aan de universiteit van KwaZulu Natal doet, ging ik twee keer naar Mpopomeni om de kinderen te ontmoeten. June haar werk gaat over Bijbelvertalingen, poëzie en klaagzang. Het doel van deze workshops is een veilige ruimte te creëren waar de kinderen op verhaal kunnen komen, verbaal en non-verbaal.  

Van MaThandi hoorde ik de verhalen over verkrachtingen en geweld. Een van de meisjes in de groep was door haar oom verkracht. Ze werden nooit door de rechtbank opgeroepen om te getuigen dus mocht de oom weer terug naar huis bij gebrek aan bewijs. Verhalen over de formulieren die ingevuld moeten worden op het politiebureau, steeds weer opnieuw, en er wordt niets mee gedaan. Het leven moet maar gewoon doorgaan, naar school, huiswerk, schoonmaken, wassen, koken, opgroeien. Onvoorstelbaar hoe zo’n meisje opgroeit en wat haar wereldbeeld is, en haar Godsbeeld...? Geeft God haar troost, veiligheid, kracht?  

Als voorbereiding voor deze workshops las ik het werk van Genevieve James, een theologe die de Tamar Bijbelstudie met kinderen gedaan heeft (op de website van Ujamaa staan haar artikelen), en een stapeltje boeken over het gebruik van kunst in het werken met kinderen. We bedachten dat we wellicht via spel en wat creatieve opdrachten, op een non-verbale manier met de kinderen kunnen communiceren. Het kan een manier zijn om verhalen te vertellen over de gemeenschap, school, thuis en het geloof.  

De eerste dag gebruikten we een dienblad/bakje met zand als ruimte waarin ze een verhaal konden creëren door kleine objecten te plaatsen. De dinosauriërs waren erg interessant en kwamen in bijna elk verhaal terug. De kinderen deden heel goed mee en vertelden allerlei verhalen over hoe de dino’s het vee aanvielen en hoe de mensen dood gingen. Het is natuurlijk een eerste oefening en het heeft tijd nodig om de diepere, persoonlijke verhalen te kunnen vertellen maar het was echt super om ze zo bezig te zien.  

De tweede workshop had meer een drama focus, hoe kun je een verhaal zelf uitbeelden; door anders te lopen, anders te praten, (letterlijk) een andere pet op te zetten. We hadden kroontjes, bloemen kettingen, hoeden, maskers en brillen meegenomen. Terwijl ze bezig waren aan een groepsopdracht zette ik een bril op, een hoed, gebruikte een andere stem en had ik een toverstaf in mijn hand, ik was nu iemand anders – dat vonden ze maar raar. Maar zo begrepen ze wel dat ze zich als iemand anders voor konden doen toen het hun beurt was om een kroon op te zetten.  

De eerste keer waren er 13 kinderen, de tweede keer 33! Het idee groeit om met deze groep kinderen eens per maand Contextueel Bijbel te lezen op dezelfde manier als waarop we met de eigen verhalen bezig zijn geweest. Dit vraagt natuurlijk ook weer om vertrouwen en een veilige ruimte. Ik kan niet zomaar een groep binnen denderen en zeggen dat we de bijbel gaan lezen om eens te praten over het geweld dat hen is aangedaan. Eerst moet ik de verhalen leren te verstaan, de context kennen en werkvormen vinden die passen bij de groep. De kinderen moeten vertrouwd raken met de werkvormen en het vertellen van verhalen. Prachtig en waardevol werk! 

Dinosauriërs in het zand in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.