Elise Kant in Cambodja: Hoeveel kun je houden van een land?

Nieuws

woensdag 2 augustus 2017“Cambodjanen zijn vriendelijke mensen die erg van lachen houden” las ik in een hotel in een soort instructie hoe je te gedragen als toerist. Dringend advies was om niet boos te worden, niet te schreeuwen en beleefd te zijn. Dat lezen in een keurig modern hotel, terwijl ik naar buiten keek over een stad die opeens hoge flatgebouwen kent, bracht me een beetje in verwarring. Toeristen, flats, files, grote dure kantoren en winkels. Dit land, dat zo onder mijn huid zit, kende ik niet. Of toch wel?

Het duurde een dag of wat en toen voelde ik het weer, waarom ik zo gehecht ben aan dit koninkrijk dat één grote tegenstelling is. Toen en nu. Waarom dit diepe snaren raakt, en hoe meer ik weet hoe zekerder ik weet dat ik bijna niets weet. Toen , lang geleden, wist ik eerst niet wie vriend of vijand was. Wist ik niet meteen dat er ook vijanden konden zitten onder vrienden. Dat de geschiedenis nog in alle hevigheid bezig was. Wat die schoten in de nacht betekenden. Dat we zouden worden bedreigd, en welke sporen dat nalaat in je ziel. Dat de VN de wereld aan het voorliegen was. Dat verkiezingen houden niet hetzelfde is als vrede brengen. Dat de Rode Khmer 's nachts de dienst uitmaakte, ook al was de UNTAC naar huis.

Nu ben ik verbijsterd over de tegenstellingen. Hoe rijk rijker wordt. En arm armer. Hoe er wel dingen verbeteren: wegen, infrastructuur. Maar hoe daarmee bomen, grondstoffen, land in de uitverkoop worden gegooid. Hoe ongelofelijk mensen daar de dupe van zijn. Hoeveel mensen er getraind zijn in het kennen van hun rechten, en hoe dat vaak werkt, maar soms ook niet. Hoe mensen worden opgepakt, omdat ze hun mond open doen. Hoe jonge mensen hun mond durven open te doen. Hoe kinderen naar school gaan, maar vaak niet verder dan groep 8. Hoe jongeren naar andere landen trekken, maar dat die landen, zoals Thailand vandaag, al die economische migranten helemaal niet willen hebben.

Hoe ook nu nog sporen zichtbaar zijn van een regime waarin iedereen gelijk was: even arm, even rechteloos. En hoe nu iedereen ongelijk is. Waar toeristen dingen zien, maar nog veel meer niet. Waar mijn Samuth (dik in de 60) nu zegt: in de jaren die ik nog heb geniet ik van het leven. Geen stress meer. Geen gedoe. Waar jongeren kennis opdrinken als een spons en gaan doen. Waar de president alleen zijn eigen belang dient. Waar de armoede buiten de steden nog steeds groot is en de sloppenwijken weerzinwekkend. Ik ken geen land dat achter glimlach en vriendelijkheid zoveel geheimen kent, zoveel vragen, zoveel angst en zoveel moed. Ik ken geen land dat zo diep verankerd zit in mijn geschiedenis en in mijn ziel, dat me zo raakt. Als een dansende geliefde die verlokt en verleidt en afstoot en zijn zwartste kant bij vlagen laat zien maar nooit laat vangen.

Maar één ding is waar. Lachen. Lachen dat deden we. Dat doen we. Dat zullen we doen. Met oude vrienden en nieuwe. Met verhalen van toen, van daarvoor en van nu. Hoeveel kun je houden van een land?

Elise Kant in Cambodja: Hoeveel kun je houden van een land? in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.