Salamaty heeft nu haar eigen kapperszaak

Persoonlijk verhaal

donderdag 10 augustus 2017Salamaty (28) huurt sinds vijf maanden een winkeltje van drie bij vier meter in een buitenwijk van Tamale. Ze heeft net een grote kap-spiegel gekocht en hoopt dat de klandizie wat op gang komt. Dat de zaken nog lang niet goed gaan, is aan haar vrolijke gezicht niet te zien.

Als 10-jarige naar de grote stad gestuurd

Dochter Lina van drie maanden slaapt in Salamaty’s armen, als ze vertelt over haar leven. Kort, zakelijk, een beetje nuchter. Vader is al vroeg overleden, moeder is heel arm. Salamaty is de oudste en wordt net na haar tiende verjaardag naar Accra gestuurd. Haar moeder denkt: alles beter dan in een dorp blijven waar geen school, geen werk en dus geen toekomst is voor Salamaty.

Gered door Agreds

‘Maar dat is niet waar’, zegt Salamaty. Voor een meisje van tien was het dorpje in noorden van Ghana vele malen beter, dan het straatleven in Accra, waar geen volwassene haar beschermde tegen geweld, criminaliteit en armoede. Accra is voor een kind zonder familie een heel slechte plek, dat is het enige wat Salamaty over de jaren in Accra wil vertellen. Medewerkers van Lifeline halen Salamaty op een dag van straat. ‘Zij hebben mij gered. Zij hebben mij een nieuw leven gegeven. Door mij eten te geven, kleren, zelfrespect, een beroep en zelfvertrouwen. Bij Lifeline kreeg ik weer plezier in het leven.’

Terug naar haar geboortedorp

Als Salamaty haar kapster-diploma heeft gekregen, wil ze niets liever dan terug naar het noorden. Ze is trots op haar beroep waarmee ze een inkomen kan verdienen, en vol verlangen om haar moeder na al die jaren weer terug te zien. Ze wil niets liever dan haar moeder helpen. Eenmaal thuis in haar geboortedorp helpt Salamaty haar moeder waar ze kan. Maar een eigen zaak beginnen, lukt niet. Salamaty heeft geen geld, haar familie heeft geen geld en er is ook geen oom, neef of grootvader op wie ze een beroep kan doen. In haar familie heeft niemand geld voor de ziektekostenverzekering, toch ongeveer het eerste dat wordt geregeld als er een geld in het laatje komt. Dat geldt ook voor de andere bewoners in het dorp. ‘We helpen elkaar. Ik verzorg het haar van de buurvrouw en in ruil daarvoor krijg ik soep. Dat is fijn. Maar ik wilde geld om kappersstoel, water en shampoo te kopen.’

Eindelijk haar eigen kapsalon

Salamaty vertrekt naar Tamale, de hoofdstad in het noorden, op ongeveer vier uur rijden van haar geboortedorp. Ze gaat naar familie. Hier lukt het om wat geld te verdienen met een knipservice onder een boom. Hier leert Salamaty ook haar man kennen, toen nog student. Ze trouwt met hem en verhuist naar een dorp bij Tamale, waar zijn familie woont. Haar man studeert in Wa ontwikkelingsstudies aan de universiteit en komt eens in de paar weken naar huis. Met hulp van een medewerker van Agreds huurt Salamaty in haar nieuwe dorp een ruimte. Ze sluit daarvoor een informele lening af (een susu). Ook de familieleden van haar man zijn namelijk arm. Zij kunnen Salamaty niet ondersteunen met middelen. Salamaty vertelt het blijmoedig, terwijl ze haar dochtertje Lina voedt. ‘Het is wat het is.’

Het valt nog niet mee

Salamaty heeft haar winkel nu vijf maanden. Ze verdient net genoeg om de huur van 35 cedi’s te betalen, evenals het water en de elektriciteit. Er blijft nog niet genoeg over om de kosten van het levensonderhoud te betalen voor zichzelf, haar dochtertje Lina, haar zoontje Napare van twee jaar en de twee zusjes en het broertje, die ze ook onder haar hoede heeft genomen. Daarom werkt ze in het weekend als schoonmaakster en kookt ze eten voor een ander gezin. ‘Ik moet de mensen in deze buurt nog beter leren kennen en zij mij. Dan komen ze vast wel naar me toe om hun haar te laten doen. Of om een mooie muts te laten zetten met een bruiloft. Ik heb er vertrouwen in dat het me hier gaat lukken. Maar het kost tijd.’

Lastig om zakelijk te zijn

Eén van Salamaty’s problemen is dat er regelmatig vrouwen komen die hun haar laten knippen en verzorgen en niet betalen. ‘Ze zeggen heel vriendelijk dat de betaling binnenkort komt en dan gaan ze weg. Ik kan het me niet veroorloven om boos te worden, want dan komen ze niet meer terug. Dan groeten ze me niet op straat en weten mensen dat er wat is. Dan vertellen ze aan de andere vrouwen dat ik het niet goed doe. Als Frieda, de medewerkster van Agreds weer komt, ga ik met haar praten wat ik moet doen. Ik wil geen ruzie, maar ik wil wel mijn geld. Ik heb het nodig.’

Als vrouw moet je voor jezelf kunnen zorgen

Salamaty’s droom is een goedlopende kapperszaak waarin ze jonge meisjes kan opleiden. ‘Als vrouw moet je een beroep hebben, voor jezelf kunnen zorgen. Dat is belangrijk. Ook om aan je eigen kinderen te laten zien, dat het kan. Om ze hoop te geven. Met een beroep heb je als vrouw een toekomst. Zonder beroep niet. En elk meisje dat ik ervoor kan behoeden om naar Accra te vertrekken is er een. Accra is voor jonge meisjes zonder geld en opleiding de slechtste plek die er is. Daar gaan ze kapot.’’

Voorkomen dat meisjes naar de stad trekken

Salamaty is even stil. Ze knuffelt haar slapende dochter. ‘Ik ben gered en heb een kans gekregen om mijn eigen leven op te bouwen. Daarmee ben ik begonnen. Het gaat me lukken. Het allerliefste wil ik meisjes in het noorden leren, dat ze hun eigen leven vorm kunnen geven. Hier in het noorden. Dat ze daarvoor niet naar het zuiden hoeven te trekken.’ Haar gezicht straalt van energie en vrolijkheid: ‘Kijk naar mij. Ik heb een winkeltje helemaal voor mezelf. Ik heb de mooiste kap-spiegel van het hele dorp. En ik zorg voor mijn kinderen en mijn zusjes en broertje. Ik ben heel blij dat ik dat kan doen. Die klanten komen vast binnenkort!’

Agreds helpt jonge vrouwen als Salamaty

Agreds/Lifeline in Accra biedt meisjes die op straat leven een opleiding en onderdak aan. De medewerkers van Agreds hebben contact met 165 meisjes, die naar het noorden zijn teruggekeerd. Eén van deze jonge vrouwen is Salamaty, die begeleidt wordt door Frieda van Agreds. Frieda licht toe: ‘Er ligt grote druk op deze meisjes om hun geld direct te besteden aan hulp voor familieleden. Geld opzij leggen om te investeren is een luxe als je familie honger heeft. Ik denk mee met de keuzes die deze jonge vrouwen moeten maken. Als ze hun winkel kwijtraken, zijn zij én hun familie verder van huis.’

Tekst en foto’s: Miriam de Rooij.

Lees meer op: www.kerkinactie.nl/agreds

 

Salamaty heeft nu haar eigen kapperszaak in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.