Het verhaal van Leena en haar oma blijft me bij

Persoonlijk verhaal

donderdag 7 september 2017Elke reis zijn er verhalen die blijven hangen. Die dieper raken. Een gesprek dat schuurt of juist sprankelt. Of soms, gek genoeg allebei. En zon verhaal is dat van Leena en haar oma.

Leena

Ik ontmoet ze in een van de sloppenwijken van Phonm Penh. Onderweg ernaar toe komen we langs nieuwe woonwijken, bouwplaatsen, de weg is zonder kuilen. Maar als je rechtsaf slaat kom je op onverharde wegen met kuilen en in een eindeloze wirwar van huisjes van golfplaten. Het is er smerig. Daar is geen ander woord voor. Het afval ligt overal. Riolering is er niet. Wel water en elektriciteit. Ik ontmoet Leena en haar oma op een vroege zondagmorgen. Vlakbij het gebouw van SSC waar Leena voorschools onderwijs krijgt. Ze lacht, is vrolijk en heeft hiv/aids.

Ze woont bij haar oma

Oma is zestig. Leena is 6. Sinds Leena 2 is woont ze bij oma. Haar moeder is overleden, haar vader werkt als bouwvakker in Ratanakiri. Opa werkt daar ook. Soms sturen ze geld. Oma verdient geld met de was doen voor mensen. Dat is zo’n 50 dollar per maand. Voor water en elektra betaalt ze 14 euro per maand. Leena en een neefje wonen bij oma. Het neefje is 7.

Bezoek aan het ziekenhuis kost geld

Toen Leena bij oma kwam wonen wist oma niets van het Salvation Centre Cambodja en ook niet van het kinderziekenhuis in Phnom Penh. Dat Leena hiv had was al bij de geboorte vastgesteld. Ze gaat nu een keer per twee maanden naar het kinderziekenhuis. Medicijnen zijn gratis maar het vervoer kost 5 dollar per keer. Dat heeft oma niet. Omdat Leena naar het voorschoolse onderwijs gaat van SCC kan oma werken. SCC betaalt de transportkosten en het uniform van het neefje dat al wel naar school gaat.

Wel of niet vertellen

Leena zegt het Engelse alfabet voor me op. En de dagen van de week in het Khmer. Ze lacht erbij. Hier zit geen zielig arm kind met aids. Hier zit een stralend ondeugend meisje, dat kennis opzuigt als een spons en zelf niet weet dat ze aids heeft. De andere kinderen weten het ook niet. Men wil dat nog niet vertellen. Kinderen is wel ingeprent dat ze nooit elkaars bloed mogen aanraken. Ooit moet Leena het wel weten. De spannende vraag is wanneer vertel je dat. Ook daar wordt over gepraat bij SCC.

SCC is een warm bad

Het normale onderwijs is een dagdeel per dag. 60 tot 65 kinderen in de klas is gebruikelijk. Onderwijzers zijn streng en er wordt ook wel eens geslagen. De meeste kinderen vinden het reguliere onderwijs niet zo leuk. SCC is een warm bad waar ze goed onderwijs krijgen, manieren leren, en niet op straat zwerven. “Ik voel me nu veilig en warm”zegt oma.” Ik weet dat ik op SSC kan terugvallen en ik zie hoeveel goed het mijn kleinkinderen doet. Zonder SCC was mijn leven zo moeilijk geweest” Oma lacht, laat mij haar huis zien. Leena straalt.

Verhalen vertellen

Verhalen over mensen zijn nooit alleen maar erg, of alleen maar leuk. Verhalen van mensen zijn altijd verhalen van moed en wanhoop, van blijdschap en verdriet, van niet eerlijk en geluk. Eigenlijk zouden we van iedereen een verhaal moeten schrijven. Ik krijg Leena en haar oma niet uit mijn hoofd. Hun verhaal doet me denken aan het jongetje met aids lang geleden in Oeganda. Van vóór de hiv-remmers. Van vóór de gratis medicijnen. Hij is dood.

Een wereld van verschil voor 500 kinderen

Leena leeft, bloeit en krijgt een kans. Omdat er mensen zijn die me, met tranen in hun ogen, vertellen dat ze zich willen inzetten voor deze kinderen. Niet uit liefdadigheid, maar omdat elk kind recht heeft op gezondheid, een dak boven zijn hoofd, medicijnen als het nodig is, en onderwijs. SCC zal niet de hele wereld veranderen. SCC heeft niet de capaciteit om voor alle kinderen in Phnom Penh iets te veranderen. Dat zijn er te veel. Daarvoor zijn er te veel problemen. Maar voor deze kinderen maakt het een wereld van verschil. Voor Leena, haar neefje en haar oma en alle bijna 500 andere kinderen die door SCC worden gesteund.

Verhalen die ik nooit meer vergeet en die het verdienen met de wereld gedeeld te worden. Omdat er mensen zijn die het gewoon doen. Dag na dag. Al is het nog zo moeilijk.

Elise Kant

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.