Op reis naar Oeganda 3: Mothers Union - de weerbarstigheid van cultuur

Blog

woensdag 20 september 2017We komen het terrein bij het dorpje langzaam oprijden, en gelijk wordt de auto omringd door een grote groep vrouwen, dansend en zingend. “We are happy, we are happy, we are happy to see you!” Een bijzonder welkom, met zoveel enthousiasme.

Vandaag zijn we te gast bij een “dialogue meeting” in Mkongoro, een gesprek tussen de deelnemers van de Mothers Union uit vier kleine dorpjes uit de buurt. Zoals eigenlijk altijd komen ze samen onder de grote boom bij de kerk. De deelnemers zijn de meest kwetsbare mensen in de gemeenschap. Wezen, mensen met HIV/Aids, alleenstaande vrouwen, stellen die in armoede leven. Er zijn veel problemen: voortdurend huiselijk geweld, alcoholmisbruik, kinderen die niet naar school gaan, honger, etc.

Na de dans worden we officieel welkom geheten. Ik voel me ongemakkelijk, vanwege de stoelen die er voor ons klaar staan, terwijl de lokale vrouwen op matten op de grond zitten. Ook opvallend: de mannen zitten op banken. Ik voel me niet vrij genoeg om bij de vrouwen op de grond te gaan zitten. Mijn oog blijft vallen op een jonge vrouw die hoogzwanger op een mat zit. Wat een verschil met hoe er met mij werd omgegaan, nog geen 1,5 jaar geleden...

Onze Oegandese collega Emilian legt de vinger op de zere plek als hij vragen stelt over het huiselijk geweld, en waarom de vrouwen op de grond zitten en mannen op banken. Eén man legt uit dat het een teken van respect is - vrouwen laten door het zitten op de grond zien dat ze hun man respecteren. “Dat is cultuur”. Maar, zo vraagt Emilian: “Is het daarom OK, omdat het cultuur is? En is onderdanigheid echt de beste manier om respect te laten zien? Hoe laten jullie je respect aan je vrouw dan zien?” Het blijft lang stil.

We horen ook veel positieve verhalen, waaruit blijkt hoe de inzet van de Mothers Union verschil maakt, juist ook omdat het een langdurige inzet is. En later, als we bij één stel op bezoek gaan, horen we hoe geweld daar in huis verminderd is, inkomsten groeien en het jonge stel vol vertrouwen naar de toekomst kijkt. Als we vertrekken, realiseer ik me dat dit werk op het tempo van de gemeenschappen gaat. Dat kan voor mij soms wel ongemakkelijk langzaam voelen, maar hun leven verbetert, op hun manier. De toekomst ziet er beter uit voor deze deelnemers.



www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.