Shoechol ektier / Harbee avodah [een hoop werk]

Blog

dinsdag 10 maart 2015WEBLOG 15, 10 maart 2015 Hoera, vandaag zijn we precies een jaar in het Heilige Land! Dat heugelijke feit hebben we vanochtend 'gevierd' op de MRI-afdeling van het ziekenhuis van Hebron. Met Arabische koffie en chocola van de radioloog, dat wel. Ilja kreeg een paar weken geleden ineens ontzettende last van zijn nek, dus vond de dokter een scan noodzakelijk. Gelukkig was de uitslag goed en konden we in de auto terug genieten van het losbarstende voorjaar; dankzij de overvloedige regen- en sneeuwval zijn de heuvels van de Westbank groen, groeien overal klaprozen en staan de amandelbomen uitbundig in bloei.

koptekst%20levant.jpg

Een mijlpaal was ook het behalen van ons Israëlische rijbewijs. Zonder dit papiertje zouden we vanaf morgen onverzekerd achter het stuur kruipen. Dat leek ons gezien de rijstijl van de gemiddelde Israëli en het aantal deerlijk gehavende auto’s geen aanrader. De ambtelijke rijbewijsmolen is een belevenis op zich. Je moet namelijk eerst naar de balie van het Ministerie van Transport (MOT) voor een identiteitsnummer. Daarmee laat je een foto maken voor het rijtestformulier, dat na lichamelijk onderzoek ondertekend wordt door een opticien en de huisarts. Dan moeten er bij MOT een handtekening en een stempel op, waarna je een rijinstructeur zoekt die na één of meer lessen het examen voor je aanvraagt. Na het examen mag je wéér naar MOT om het rijbewijs in ontvangst te nemen. Tenslotte moet je niet verzuimen bij het postkantoor vijf euro te betalen voor een stempel, anders is het ding alsnog ongeldig de komende zes maanden.

 

Werk?

Je begrijpt dat er in dit traject van alles mis kan gaan. Om nog maar te zwijgen van de tijd en energie die erin gaan zitten, want waar is dat MOT-kantoor eigenlijk? Hčhč, eindelijk gevonden in de krochten van een desolaat winkelcentrum! O, het is vandaag (en morgen en overmorgen) gesloten. ‘Hebt u ook een rijtestformulier voor ons?’ ‘Nee, dat moet u ophalen aan de andere kant van de stad’. Hé, hoe kan dat nou – Marleen heeft wel een stempel gekregen en Ilja niet! Even snel betalen tussen twee afspraken door – veertig wachtenden voor je en anderhalf uur later aan de beurt. Enzovoort...

We voelden ons toch wel een beetje voor de leeuwen gegooid en dat maakte dat we extra op God ‘moesten’ vertrouwen. Daarin werden we niet teleurgesteld; we vonden verbazend aardige en behulpzame mensen op onze weg. De fotograaf kende een beetje Nederlands en regelde een bevriende rijinstructeur voor ons, de mevrouw aan de MOT-balie bleek met een Nederlander getrouwd en las trots ons identiteitsnummer in het Nederlands op, en de examinator had na zijn diensttijd ooit een rondje NL gedaan in een oud barrel van de Utrechtse automarkt en vulde daarmee verbaal het halfuur van de rijtest. Desondanks knepen we ‘m behoorlijk, want we hadden tijdens onze enige rijles drie dingen geleerd waarvan we niet wisten of ze spontaan goed zouden gaan:

  1. bij het naderen van een voorrangsweg sta je MIDDEN OP een eventueel zebrapad stil; voetgangers, hoewel technisch ‘in de voorrang’, lopen maar even om de auto heen.
  2. bij het invoegen vanuit een zijstraat wacht je geduldig tot er NERGENS MEER een auto aankomt, ook al wordt er achter je minutenlang boos getoeterd.
  3. bij het wisselen van rijstrook kijk je alleen in je zijspiegel, ABSOLUUT NOOIT over je schouder voor de dode hoek – levensgevaarlijk volgens de instructeur, die ons direct terugfloot toen we lieten zien hoe goed we de Hollandse kijkhandelingen beheersen.

Hard werken dus, het bemachtigen van dat rijbewijs, maar in feite houdt het hele plaatselijke administratieve bestaan ons behoorlijk van de straat. Bijvoorbeeld het verlengen van ons visum, het contant (!) betalen van gas, water & licht en het hapervrij laten functioneren van telefoon en internet. Een verademing ten opzichte van Nederland vinden we dan wel dat je gewoon naar het desbetreffende kantoor kunt en daar nog door mensen van vlees en bloed geholpen wordt. Eindeloos mailtjes sturen die nooit beantwoord worden of ellenlange keuzemenu’s van een callcenter doorlopen voor je iemand aan de lijn krijgt die alleen weet wat er op zijn beeldscherm voorbij komt (‘U vraagt of uw verzoek/betaling/klacht al is binnengekomen – dat kan ik in dit menu helaas niet zien. Mag ik u ergens anders mee helpen?’) is er in Israël gelukkig niet bij.

 

Werk!

En dan hebben we natuurlijk ons echte werk bij de Redeemer Church (RCJ) en het Bible College (BBC). ‘Wat doen jullie daar nou precies?’ was in de kerstvakantie een veel gestelde vraag. Het antwoord is: van alles en nog wat, maar we zullen een poging doen er chocola van te maken voor je.

Marleen is als pastoraal werker met name bezig om in gesprek te komen met alle Nederlanders die op haar pad komen, van Haifa tot Eilat. Om te horen hoe het met ze gaat en te zien of ze behoefte hebben aan verder contact met haar en/of andere landgenoten. Op dit moment zijn er relatief weinig toeristen in de stad en heeft ze veel contact met mensen die zijn uitgezonden door een internationale organisatie of als vrijwilliger werken bij een lokale werkgever. Ook heeft ze mensen leren kennen die met een Israëli/Palestijn getrouwd zijn of die als Joodse Nederlander naar Israël zijn geëmigreerd. Nog wekelijks komt ze nieuwe medelanders tegen – in de bus, op school of via haar netwerk(je). Wat in die gesprekken regelmatig naar voren komt, is het moeizame zoeken naar een evenwicht. In het goochelen met werk/vrije tijd, maar vooral in het recht doen aan het Joodse volk/de Palestijnen. Daarom start Marleen binnenkort een serie creatieve activiteiten waarbij persoonlijke reflectie centraal staat en beide groepen aan bod komen. Aan echt kerkelijke activiteiten als een Nederlandstalige kerkdienst blijkt bijna niemand behoefte te hebben; men heeft genoeg aan de eigen lokale gemeente. Dat wil niet zeggen dat Marleen niets kerkelijks doet. Ze werkt bijvoorbeeld mee aan internationale diensten van de RCJ, oecumenische bijeenkomsten van lokale kerkleiders in Jeruzalem en ontmoetingen met orthodoxe en messiasbelijdende joden.

Ilja is als onderwijsadviseur betrokken bij de versterking van het BBC in brede zin. Zo heeft hij verbetervoorstellen gedaan voor het Engelse cursusprogramma nadat hij zelf eerst drie maanden les had gegeven aan een groep jonge Bethlehemmers. Ook is hij op verzoek van het management bezig met het opzetten van een ontwikkeltraject voor medewerkers. Hij doet dat door voor iedereen een duidelijke taakomschrijving te maken, werkdoelen te formuleren en structurele begeleiding op te zetten, inclusief functioneringsgesprekken. Zijn grootste kluif wordt komende tijd het mee helpen maken van een zogeheten strategisch marketingplan, waarin het draait om drie dingen: wat heeft het college te bieden, wie willen ze daar de komende jaren mee bereiken en hoe kunnen ze dat het beste aanpakken? Men moet dan kritisch naar de hele organisatie kijken en duidelijke keuzes maken in wat wel en niet haalbaar is. Je begrijpt dat de werkelijkheid weerbarstig is: veel mensen in het Heilige Land leven om allerlei redenen erg bij de dag. Langetermijnplanning is hun haast wezensvreemd, terwijl ze wel zien dat het goed is om verder vooruit te kijken dan deze week. Een kwestie van lange adem, zowel voor de collega’s van het BBC als voor Ilja zelf, waarbij veel liefde en wijsheid nodig zijn.

En dan Niels en Marieke. Die hebben het eigenlijk nog drukker dan wij. Dagelijks worden ze op de Anglican School van 7.45 tot 14.30 volgegoten met Literacy, Math, Integrated Studies (bio, ak en geschiedenis), ICT, Physical Education, Art, Music, French en Religious Education. Daarna is het thuis 1-2 uur huiswerk maken en verplicht extra Engelse boekjes lezen geblazen. Op woensdag doen ze dat om beurten op de bank bij hun pianolerares/gitaarleraar terwijl de ander les heeft. Op dinsdag is het helemaal feest, want dan hebben de arme schapen van 15.00 tot 17.45 nog Nederlandse School. En in de weekenden worden ze door pa en moe overal mee naartoe gesleept, want door hun, ehh zeg maar nieuwsgierige spontaniteit hebben ze al vaak contact gemaakt met mensen waar wij nog verlegen omheen draaiden. Dat we dan soms even een ritje op een kameel in de strijd moeten gooien om ze te vriend te houden, hebben we er graag voor over!

 

Over werk gesproken: God willing komen we begin april naar Nederland voor presentaties. Thema zal zijn: Leven in de Levant – gewone mensen in een bijzonder land. We stellen virtueel mensen voor die we hier hebben leren kennen, van allerlei achtergronden en overtuigingen.

Er staat al een aantal presentaties gepland:

op 1 april (no joke) om 19.30 u. in de Grote Kerk van Schagen, Rensgars 23

op 7 april om 19.30 u. in Ons Centrum bij de Hervormde Kerk in ‘s Gravendeel, Kerkstraat 25a

op 8 april om 20.00 u. in de Gereformeerde Kerk in Kockengen, Dreef 1a

op 9 april om 20.00 u. in de Hervormde Kerk in Renkum, Kerkstraat 7

Dus ben je in de buurt – van harte welkom!

We zijn nog een paar keer overdag beschikbaar, nl. op woensdag 1 april (alleen in Noord-Holland), woensdag 8 april en donderdag 9 april. Mocht je, al dan niet in gemeenteverband, zin hebben in een ouderwetse koffieochtend, lunchbijeenkomst of (high) tea talk, laat ons dat dan even weten via de reactiemogelijkheid hieronder of iljaenmarleeninjeruzalem@gmail.com

Shoechol ektier / Harbee avodah [een hoop werk] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.