Uit ellende kan ook goeds voortkomen

Persoonlijk verhaal

dinsdag 12 september 2017Kessab, een overwegend christelijk en Armeens Syrisch dorp, wordt op 21 maart 2014 om 4 uur ís ochtends onverwachts aangevallen. Een acute evacuatie volgt. Dominee Sevag neemt de verantwoordelijkheid op zich voor ouderen die zichzelf niet kunnen vervoeren. Met de schoolbus rijdt hij door de straten om hen op te halen, terwijl er links en rechts geschoten wordt en er bommen vallen. In een uur tijd is het dorp geŽvacueerd. Dominee Sevag vertelt zijn verhaal:

Aangevallen door rebellen

“Ik herinner me nog de eerste preek die ik hield voor onze gemeente nadat onze kerk aangevallen was door rebellen van Al Qaida en Al Nusra. Het was twee weken later, ik had geen Bijbel in m’n eigen taal of studieboeken. We waren vluchtelingen geworden in Latakia, een kuststad in Syrië 60 kilometer verderop. Ik preekte over Psalm 90: God is mijn hulp geweest van geslacht op geslacht. Ik sprak tegen mijn mensen. Ze waren afgesneden van alles wat hen vertrouwd was en ze leefden in grote onzekerheid. De mensen hadden tranen in hun ogen. Ze deden hun best om vast te houden aan de woorden van hoop uit deze Psalm. Maar makkelijk was dat op dat moment niet.

Mensen bemoedigen

Iedereen dacht dat dat het hoogstens een dag zou duren, voordat het dorp weer teruggewonnen was op de rebellen. Toen de dagen en weken voorbij gingen realiseerden we ons, dat alles wat achtergebleven was, verwoest zou zijn. De kerk zou niet meer zijn. Mijn mensen verloren de hoop, dat ze ooit nog zouden terugkeren naar hun dorp. Maar ik wist, door mijn geloof of door de Heilige Geest, dat we terug zouden keren. In mijn gebeden en in mijn preken probeerde ik de mensen met deze hoop te bemoedigen.’

Kerken verwoest

Op 16 juni, 87 dagen na de evacuatie, kreeg ik het nieuws dat ons dorp weer terugveroverd was op de rebellen. Ik hoorde het op een zondag. Na de kerkdienst ben ik gelijk terug gegaan. Ik wist niet hoe ik ons dorp en onze kerk zou aantreffen. In het dorp zelf is de schade uiteindelijk beperkt gebleven. Maar onze kerk en ook de Armeens orthodoxe en Armeens katholieke kerk waren verwoest. De kruisen waren gebroken en ze hadden rubberbanden gebruikt om onze kerken in brand te steken.

Naar mensen luisteren

Het was een mooi moment toen we samen weer terug konden keren naar Kessab, maar tegelijkertijd kwam toen, naast de materiële schade, ook de emotionele schade aan de oppervlakte. Voor mij als dominee is het belangrijk om in zo’n situatie gewoon te luisteren naar de mensen. Om niet te preken maar om naast mensen te zitten en er gewoon te zijn. Soms kon ik een woord van bemoediging geven.

Door crisis leren kerken samenwerken

Toch is er uit deze crisis ook iets moois gekomen. In Kessab zat elke kerkleider in zijn eigen kerk, maar door deze crisis moesten we wel met elkaar samenwerken. In Latakia zaten we lange uren samen, we aten samen en we regelden allerlei zaken voor onze gemeentes, zoals waar de families konden slapen en hoe er gekookt zou worden. Zo zijn er persoonlijke vriendschappen ontstaan. Ook voor de mensen van Kessab zijn er dingen ten goede veranderd, bepaalde muren tussen de mensen zijn door deze gezamenlijke crisis neergehaald. Hoewel de situatie erg moeilijk was, zijn we er met elkaar goed en misschien wel sterker uit gekomen.”

Kijk voor meer info op www.kerkinactie.nl/kerkensyrië.

 

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.