Abahlali Basemjondolo - de Krot Bewoners

Blog

maandag 2 oktober 2017Als je hier een stad uit rijdt dan zie je soms mooie buitenwijken maar meestal rij je langs gebieden met krotten of hutjes. De beelden zijn u vast wel bekend: hutjes van allerlei materialen, golfplaten daken, heel veel stroomkabels, mobiele toiletten en, niet te vergeten, het afval. Op de snelweg rij je er zo gemakkelijk aan voorbij maar hier wonen mensen en dat roept bij mij de vraag op: wat is een menswaardig bestaan?

Toen Nelson Mandela aan de macht kwam, na apartheid, werden er huizen voor iedereen beloofd. Tijdens apartheid werden bevolkingsgroepen massaal verplaatst naar 'thuislanden', ver weg van de grote steden. In die 'thuislanden' was vrijwel niets, geen werk, geen voorzieningen en het kost veel geld om naar de stad heen en weer te reizen voor scholing of werk. Ik kan me goed voorstellen dat mensen naar de steden trekken sinds het weer toegestaan is om elders te wonen maar daar zijn niet genoeg huizen. Die huizen werden wel beloofd. Dus bouwen mensen een eigen dak boven hun hoofd en wachten op het beloofde huis.

Dit leidt tot veel spanningen tussen deze mensen en de lokale overheid. Lege beloften en weer; massale verplichten verplaatsing naar zogenaamde 'tussenkampen'. En toilet voor 300 mensen... Het is dan ook niet heel verrassend dat de mensen zich organiseren en een sociale beweging oprichten om van zich te laten horen: Abahlali Basemjondolo. Onderstaande Youtube link brengt u naar een trailer van de documentaire: Dear Mandela, en laat iets zien van het leven in de krotten en de problemen waarmee de mensen te maken hebben. (De hele film kan ik ook aanraden maar duurt anderhalf uur)

Ujamaa werkt al een tijdje met hen samen, workshops en Bijbelstudies over sociale ongerechtigheid en economische ongelijkheid. Laatst was ik mee naar een overleg; hoe zien we onze samenwerking en wat kunnen we voor elkaar betekenen? De woordvoerder van de beweging sprak over het contact met de kerken: vaak willen kerken wel betrokken zijn zodat ze het op hun activiteitenlijstje kunnen zetten maar als we hen vragen om aanwezig te zijn, dan laten ze niet van zich horen.

Dat raakte mij en zet me aan het denken: wat voor kerk willen we de wereld laten zien, wat voor 'beeld van Jezus' dragen wij uit, wat voor theologie hebben wij? Ik merk dat zelf ook: ik rij liever snel door als ik in de gemeenschappen moet zijn, ik ga liever pas weer thuis naar de wc, ik sla liever de maaltijd over omdat ik niet goed weet wat er op mijn bord ligt, ik zit liever niet al te dicht naast een ongewassen, zwetende ander... en dan hoor ik altijd een liedje van Elly en Rikkert in mijn hoofd. "En wat je ooit gedaan hebt, aan de minste van mijn broeders, zegt Jezus, dat heb jij aan mij gedaan."

Het Ujamaa centrum heeft als lijfspreuk 'een overvloedig leven voor iedereen' en de Abahlali Basemjondolo willen ook het leven verbeteren, met name voor de mensen in de krotten, met een speciale focus op de menswaardigheid van krot-bewoners en alle armen in Zuid Afrika. Dit begint met aanwezig zijn. Tijdens mijn studie leerde ik over de 'presentie theorie' en daar gaat het hier vooral om. Zelf mens zijn, de ander als mens zien en nabij zijn. De ongemakkelijkheid in jezelf ervaren en erkennen en niet gelijk uit de weg gaan.

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.