Crying for life

Blog

vrijdag 13 oktober 2017Het is al even geleden dat ik iets heb geschreven. Het was druk hier. Dat is alleen maar positief trouwens. Toch leer ik hier ook dat je nooit te druk bent om ergens geen tijd voor te hebben. Tijd is relatief. Voor wat je echt wilt, is er altijd tijd. Dus nu tijd voor een nieuwe blog. Deze keer over de academische kant van mijn werk.

Deze week nam ik deel aan de Reformatie 500 conferentie op de faculteit hier in Stellenbosch. De laatste grote conferentie van het jaar. De titel was ‘Crying for life: Reformation Today’. Gedurende drie dagen is gesproken over de erfenis van de (Europese) Reformatie en de betekenis ervan voor (Zuid) Afrika.

Reformatie vandaag

Allerlei vragen zijn onderwerp van gesprek geweest, veel vragen waar ik hier in Zuid Afrika eigenlijk pas voor het eerst mee te maken heb gekregen. Zoals: wat betekent het om de Afrikaanse theologie te ‘dekoloniseren’? Wat betekent het dat de ‘blanke, Westerse, Europese’ interpretatie van de Bijbel en van de traditie nog steeds overheerst? Hoe kan de Reformatie van 500 jaar geleden gezien worden als een voortgaande Reformatie en een ‘cry for life’ in (Zuid) Afrika?   

Reformatie in context

Conferenties als deze helpen mij om de theologie in hedendaags Zuid Afrika te begrijpen en ook meer inzicht te krijgen in waar ik zelf vandaan kom. Een van de dingen die bij me bleef hangen, was het volgende:

Op basis van theologie van de Reformatie werd uitgelegd dat de sleutel voor een christelijk leven is: begrijpen dat we niet onszelf toebehoren, maar God. En wat de diepe gevolgen daarvan zijn. Concreet: we moeten ‘leren zien’ vanuit het perspectief van de armen en ‘leren lezen’ met diegenen die worden uitgesloten. De Bijbel en het leven worden te vaak gelezen met een groep van gelijkgestemden. Een cirkel van mensen die grotendeels dezelfde achtergrond hebben, hetzelfde denken.

We moeten die cirkel openbreken. En dat openbreken is radicaal. Als we die beperkte cirkel van ons eigen wereld (inclusief vooroordelen, interpretaties, veronderstelde waarheden, enzovoort) niet openbreken, en niet actief iets doen vóór eenheid en tégen discriminatie, vóór verzoening en tégen ontmenselijking, vóór gerechtigheid en tégen onrecht, dan sluiten we geen mensen uit, maar God zelf.

Hoop

In deze conferentie klonk de hoop: het is altijd mogelijk om de christelijke (dus ook: gereformeerde) traditie te herlezen en ‘herwinnen’, in context, tégen ideologisch misbruik en vóór gerechtigheid. Deze dagen zijn daar in elk geval stappen in gezet.

 

P.S. de foto’s zijn helaas van slechte kwaliteit, omdat ze uit nood met een oude telefoon moesten worden gemaakt.

Crying for life in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.