Hoe Gods hand helpt in Damascus?

Blog

dinsdag 3 oktober 2017Het is maandagochtend zes uur. We rijden door Beiroet richting SyriŽ. In de oude stad. Vernield door de Libanese burgeroorlog. Het is rustig op straat. Ik voel me opgewonden. En heb al twee keer gevoeld of ik mijn paspoort en visumbrief op zak heb. De zon komt op. We rijden haar tegemoet naar Damascus. Eindelijk. Hier heb ik zes jaar op gewacht. Wat zal ik aantreffen? Hoe zal het in Damascus zijn?

In 2011 was de stad zo overweldigend mooi. Ik voelde me er thuis. Ging er naar de sportschool. Maakte er kennis met bisschoppen en predikanten. Reisde er rond. Verkende dagenlang lopend de stad. Ik zocht haar kerken op en volgde er Arabische les. Deed er samen met Irakese vluchtelingen - meest moslims- wekenlang een cursus catering en koken in het sousterrain van de Heilige Kruis kerk in de christelijke wijk. Damascus ik kom er aan. Stad van vrede was jij ooit. Hoe ben je nu?

Om kwart over zeven zijn we bij de grens. Libanon uit, Syrië in. Een fluitje van 83 dollar. De sfeer is ontspannen. Er worden grapjes gemaakt tijdens de registratie en het stempelen van de papieren. Dank u, goedemorgen. Als van ouds. Tien voor acht. Het is hier prachtig. Lieflijke dorpjes. Alles groen langs de weg. Hoe kan een land in oorlog zo vredig ogen?

Kwart over acht. We naderen Damascus. Daar ligt de stad voor me. Ik glim. Sham!, zoals ze Damascus hier noemen. Het voelt een beetje als thuiskomen. Om half negen raken we in de stad in de drukte van het spitsuur. De Pauluspoort. De Thomaspoort. Het Patrarchaat van Antiochië. Ik ben er weer. Daar spreek ik met Father Alexi. De hulporganisatie van de kerk van Antiochië heeft nu 1200 mensen in dienst. Ze lokken de vluchtelingen terug naar Syrië. Via 27 buurtcentra proberen ze de stad weer op te bouwen. Het groeit maar door. Ze roepen nu via Facebook lokale mensen op om met eigen plannen te komen. Ze werken nu grootschalig samen met UNICEF, UNDP, de wereldgezondheidsorganisatie WHO en Kerk in Actie.

We besluiten een buurtcentrum te bezoeken. We rijden langs opgeworpen dijken tegen aanvallen van milities. In mei werd hier nog gevochten. We komen onderweg langs veel bemande checkpoints in de binnenstad waar je identiteit wordt gecontroleerd. Maar niet gespannen. Langzaam, stap voor stap keert de rust terug. Bij het buurtcentrum zitten de kinderen op de grond te kleuren. Vrouwengroepen praten over hun trauma's. Jongens krijgen kappersles. Meisjes volgen er bijles. Zo investeert de kerk in een ander Syrië. Ik ben er trots op, vertel ik Father Alexi en groet hem namens de Protestantse Kerk. "Het is belangrijk dat de mensen voelen dat Gods hand hen helpt via de kerk", zegt hij.

Hoe Gods hand helpt in Damascus? in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.