IrzjŤna alal-madrasi / ChazarŠ la-liemoediem [Back to school] - deel 2

Blog

zaterdag 9 september 2017Weblog 38, vrijdag 8 september 2017 Afgelopen weekend was het Eid al-Adha. Moslims gedenken dan dat Abraham bereid was zijn zoon te offeren toen God dat van hem vroeg. De Koran noemt de naam van de jongen niet, maar algemeen wordt aangenomen dat dit IsmaŽl is en niet Izak, zoals in de Bijbel. Dit Ďdetailí vormt de religieuze wortel van de broedertwist tussen Arabieren en Joden die tot de dag van vandaag voortduurt. Wat ze daarbij uit het oog lijken te verliezen, is dat God een mens spaarde en zijn plek liet innemen door een lam.

koptekst%20levant.jpg

Hoe het ook zij, het feest staat in het teken van het uitdelen van†eten aan familie, buren en armen, en veel mensen gaan drie dagen niet naar hun werk.†Onder andere†bij busmaatschappij Egged, die in Jeruzalem bijna 50% Arabische chauffeurs in dienst heeft. En†dat was te merken toen we zondagochtend naar de kerk wilden: de bushalte zag zwart van de mensen en de eerste bus die een kwartier later langskwam, reed ons afgeladen vol voorbij. Met de volgende konden we gelukkig wel mee, omdat er een hele stoet scholieren uit moest voor wie het de eerste lesdag was.

Naar school in IsraŽl

Joodse IsraŽliís hebben de keuze uit openbare en religieuze staatsscholen. Op beide wordt, naast de gebruikelijke vakken, aandacht besteed aan de Bijbelse feesten & gebeurtenissen. Op religieuze scholen wordt bovendien lesgegeven uit de Talmoed, de rabbijnse leer betreffende de regels en wetten uit de Thora (de vijf Boeken van Mozes). De meeste Arabische IsraŽliís gaan naar aparte, openbare staatsscholen waar Arabisch wordt gesproken en Hebreeuws als tweede taal verplicht is.

Toen we hier net woonden, probeerden we Marieke en Niels op een joods-religieuze school in de buurt te krijgen. De directrice reageerde wat ongemakkelijk op ons verzoek; wisten we wel dat men hier aan bidden en Bijbellezen deed, en dat ouders geacht werden niet†te roken†of te†drinken? Toen wij enthousiast†zeiden precies in het profiel te passen, verzuchtte ze dat ze wilde dat Ďhaarí ouders meer waren zoals wij, maar helaas. Christenen worden niet toegelaten op religieuze scholen, net als seculiere en liberale joden trouwens, maar†zij†zoeken dat ook niet voor hun kinderen. Ze maken zich juist zorgen over de toenemende druk op openbare scholen vanuit de nationaalreligieuze regeringspartijen. Die promoten daar op kinderniveau een agenda waar het merendeel van de bevolking huiverig voor is, zoals de bouw van een Derde Tempel in Jeruzalem.

Ultraorthodoxe ouders sturen hun kinderen naar streng-religieuze privťscholen, waar behalve lezen & schrijven geen gewone vakken worden onderwezen. Jongens en meisjes krijgen er gescheiden les in Thora- & Talmoedstudie en de religieuze taken en gebeden van de man, respectievelijk de reinheidsgeboden in het huishouden en de rol van de vrouw in het gezin. Veel IsraŽliís zien dit (door de overheid gesubsidieerde) onderwijs met lede ogen aan, omdat deze kinderen later geen economische bijdrage aan de samenleving leveren en afhankelijk†worden van uitkeringen. De laatste jaren zijn er meer ultraorthodoxe jongeren die alsnog een studie volgen en instromen in het arbeidsproces. Dit stuit weer op verzet van de achterban,†want†afglijden richting secularisatie.

IsraŽl telt ook 47 christelijke scholen met ruim 30.000, voornamelijk Arabischtalige leerlingen. Veel van deze scholen behoren qua resultaten tot de beste van het land. De IsraŽlische overheid†probeert ze op te laten gaan in het publieke stelsel, waardoor men†bijvoorbeeld zeggenschap zou krijgen over de aanstelling van docenten. De weerstand van†de scholen tegen overname betekende dat ze het laatste stukje overheidsfinanciering zouden kwijtraken. Het gat dichten met extra ouderbijdragen mocht niet. Na weken van stakingen stemde de overheid eind 2015 in met het handhaven van de subsidie. Van de beloofde gelden is sindsdien maar een klein deel uitbetaald, zodat het voortbestaan van sommige scholen aan een zijden draadje hangt. Een vriendin die werkzaam is voor een christelijk schoolbestuur in Haifa meldde van de week dat†ze toestemming hebben gekregen de ouderbijdrage te verhogen. Eenmalig, dat wel. Nu maar hopen dat ouders die kunnen ophoestenÖ

Naar school in de Palestijnse gebieden

We blijven in christelijke sferen. Qua leerlingenaantallen en examenresultaten zijn de christelijke scholen in de Westbank vergelijkbaar met hun tegenhangers in IsraŽl. Financiering is een taak van de scholen zelf, die hiervoor soms pittige schoolgelden vragen waar westerse sponsororganisaties handig op inspelen met studiebeurzen. Een aantal biedt naast het Palestijnse curriculum een internationaal traject aan dat leerlingen de kans geeft in Duitsland of Frankrijk te studeren. Deze scholen trekken veel leerlingen met een moslimachtergrond. Vanwege het teruglopende aantal christenen†zijn†ze op bepaalde scholen†zelfs†in de†meerderheid. Daarmee is meteen een belangrijk probleem blootgelegd: de scholen hebben moeite hun identiteit te bewaren. Gingen vroeger de moslimkinderen de klas uit om uit de Koran te leren, tegenwoordig verlaten de christelijke leerlingen de klas voor hun Bijbelles. Nog is het merendeel van de docenten er christen, maar in Gaza zie je dat ook die door emigratie wegvallen. Een ander pijnpunt: de Palestijnse Autoriteit haalt christelijke scholen zeer uitgebreid door de ambtelijke molen bij de accreditatie van programmaís en het†goedkeuren van veranderingen.

In de jaren í50 en í60 van de vorige eeuw, toen de Westbank deel uitmaakte van JordaniŽ, wilde men de christelijke scholen binnen het publieke stelsel trekken; die werden beschouwd als voorposten van westers denken & kolonialisme. Dat is nu niet aan de orde.†Wel horen we dat†door Amerikanen geleide scholen soms weerstand onder de bevolking oproepen. Enerzijds sturen ouders hun kinderen er graag naartoe vanwege het Engels, anderzijds ervaren ze dat de ĎAmerican way of lifeí met zín moderne man-vrouw†& ouder-kind verhoudingen leidt tot spanningen binnen het gezin. Dat functioneert†nog grotendeels volgens traditionele patronen.

In de Palestijnse gebieden vind je verder honderden VN-scholen die zich richten op kinderen in de vluchtelingenkampen, en enkele duizenden religieuze overheidsscholen waar†veel jongens en meisjes gescheiden les krijgen.†Deze scholen†zijn niet altijd naast de deur; in Area C (60% van de Westbank) is de Palestijnse Autoriteit verantwoordelijk voor het onderwijs, het IsraŽlische leger†voor het afgeven van bouwvergunningen. Een derde van de dorpen†in dit gebied†heeft geen enkele onderwijsvoorziening, zodat kinderen soms kilometers moeten reizen naar de dichtstbijzijnde school. Wil je meer over dit onderwerp lezen?†Dat kan op http://www.cidi.nl/israel-sloopt-door-de-eu-gebied-c-gebouwde-scholen/

Naar school in Oost-Jeruzalem

In 1967 heeft IsraŽl Oost-Jeruzalem geannexeerd,†terwijl de Palestijnen het claimen als hoofdstad van een toekomstige Palestijnse staat. Daardoor is de educatieve†positie van dit stadsdeel uniek. De 300.000 Arabische inwoners, die officieel noch IsraŽli noch Palestijn zijn, kunnen†gebruik maken van†IsraŽlische staatsscholen en†van†religieuze privťscholen die†via het Palestijnse lesprogramma voorbereiden op Arabischtalige universiteiten in de Westbank. Een vriend van ons met zes kinderen verdeeld over beide schoolsoorten, is niet te spreken over de leerlingenzorg op de privťscholen: ďZe huldigen de opvatting dat als jij je kind zo nodig op zoín dure school wilt hebben, je zelf maar moet zorgen voor begeleiding als het niet lukt. De IsraŽlische scholen daarentegen steken veel energie in het helpen van hun Arabische leerlingen. Jammer genoeg voert een deel geen steek uit tot ze met 16 van school kunnen, omdat ze geen toekomst voor zichzelf zien in dit land.Ē

Dť onderwijsklacht in de Oost-Jeruzalemse†& Palestijnse samenleving is echter dat kinderen tijdens hun schoolcarriŤre voornamelijk feitjes uit hun hoofd moeten leren en amper praktische kennis en vaardigheden opdoen. De Palestijnse Autoriteit†wil daar verandering in brengen; dit voorjaar is een nieuwe onderwijswet getekend waarin de ontwikkeling van het kind centraal staat. Met het ontwikkelteam van de Lutherse scholen in Bethlehem en omstreken zijn wijzelf bezig een trainingsprogramma te maken voor hun docenten. Het doel: leerlingen actiever laten leren. Leraren zijn niet alleen in Nederland een eigenwijs volkje, dus wens ons allemaal maar succes :-)

Nascholing in Nederland

We hebben je†waarschijnlijk voor maanden†informatie†gegeven. Mocht je desondanks zin hebben in extra input, dan nodigen we je van harte uit voor een van onze herfstpresentaties. Ditmaal komt de tweekoppige onderwijskaravaan bij leven en welzijn naar:

* Groningen, op donderdagavond 5 oktober van 20.00-22.00 uur in Het Pand, Madoerastraat 16

* Bunschoten-Spakenburg, op zondagochtend 8 oktober in & na de dienst van 10.00 uur in de Adventkerk, Gerbrandysingel 1

* Scherpenzeel, op maandagavond 9 oktober om 20.00 uur in het kerkgebouw van De Achthoek, Molenweg 1

* Piershil, op dinsdagochtend 10 oktober vanaf 9.30†uur in Int Voorste, de ruimte†Ūn Heemzicht aan de kant van de Hervormde Kerk, Voorstraat 24A. Vanaf de parkeerplaats is dat naar rechts.†

* Aalst (bij Zaltbommel), op woensdagavond 11 oktober om 20.00 uur in Hervormd Centrum ít Kruispunt, Kerkpad 4

Welkom!

IrzjŤna alal-madrasi / ChazarŠ la-liemoediem [Back to school] - deel 2 in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.