Loslaten of Meenemen

Blog

woensdag 1 november 2017Vorige week was er een delegatie van de Wereld Raad van Kerken (WCC), een focusgroep om na te denken over Human Sexuality. De menselijke seksualiteit in al haar kleuren, vormen en uitingen. Gerald West (de directeur van Ujamaa) was gevraagd om elke ochtend een Bijbelstudie te verzorgen rondom dit thema want het Ujamaa Centrum werkt veel met dit onderwerp (drie weken geleden hadden we bijvoorbeeld weer de jaarlijkse Eudy Simelane Workshop met een speciale focus op Homoseksualiteit en de Kerk). Er was ons gevraagd om een veldbezoek te organiseren, zoals ze overal tijdens hun focusgroep ontmoetingen een pelgrimage van Justice en Peace proberen te hebben. Het organiseren van die pelgrimage was aan mij toegewezen.

Eerst nog iets over de Eudy Simelene Workshop. Dit jaar had deze als doel een 'pastoraal handboek' te ontwikkelen om voorgangers een handvat te geven en theologische onderbouwing voor wanneer een persoon aanklopt en om hulp vraagt. De workshop was voor kerkleiders van verschillende denominaties, academici en mensen van het Gay and Lesbian Network (GLN) in Pietermaritzburg. Tijdens 'See' werd er gekeken naar de obstakels: wat staat er voor een voorganger en voor de kerk in de weg en wat kan de kerk wel doen, wat is er nodig vanuit het perspectief van een homo of lesbienne. Er werd gesproken en nagedacht over dat wat het inhoudt om 'vreemde' te zijn en om een 'vreemde' te ontvangen. Het was een workshop in 'Ujamaa' style, dus aan het einde van dag drie hingen alle muren vol met grote vellen met aantekeningen, opmerkingen en gedachten. Al die vellen worden momenteel door twee collega's uitgezocht en verwerkt tot een verslag. Ik hoop dat ik die binnenkort op de website van Ujamaa kan publiceren.

DSCN2419.jpg

Terug naar de pelgrimage met de delegatie van de WCC.

De menselijke seksualiteit gaat over veel meer dan seksuele voorkeur. De pelgrimage moest dan ook breder getrokken worden. Samen met een collega van het GLN bedachten we dat het mooi zou zijn als we een wandeltocht door de stad zouden maken. Om stil te staan bij verschillende plekken die te maken hebben met het thema. Onderweg zou de groep dan ontmoetingen hebben met mensen die een deel van hun levensverhaal deelden. Ik had de deelnemers gevraagd om een steen mee te nemen.

We begonnen bij het treinstation van Pietermaritzburg. In 1893 werd Ghandi daar uit de trein gehaald omdat hij als IndiŽr (kleurling, niet wit) in de eerste klas wagon was gaan zitten. Die gebeurtenis veranderde zijn leven en mede hierdoor werd hij een activist voor sociale gerechtigheid. De ruimte waar hij vast werd gehouden is nu een lokaal vol met informatie over zijn leven. Ik vroeg de groep om na te denken over het verhaal (of de text) waar we hier mee te maken hebben, wie zijn de actoren en hoe verhouden die zich tot elkaar. Vragen die we normaal in een Bijbelstudie aan de Bijbeltekst vragen.

Wij ontmoetten daar een (gekleurde) vrouw die vertelde over haar jeugd in verschillende foster families en de seksuele intimidatie waar ze overal mee te maken kreeg. De groep vroeg haar op wat voor manier het geloof een rol speelde/speelt in haar leven. Als kind ging ze altijd mee met haar vrienden naar verschillende kerken, als vlucht van thuis toevlucht vinden in de kerk. Het leven leerde haar dat ze alleen op zichzelf kon vertrouwen en door Jezus vond ze de kracht in haarzelf. Vanuit die kracht kan ze nu andere vrouwen helpen. We baden met elkaar, voor alle kinderen in foster families, weeshuizen en andere instellingen en hun opvoeders.

We liepen door het centrum van de stad, een centrum vol vervallen Victoriaanse gebouwen, stof en afval. Tegenover de stadszaal zouden we een leraar ontmoeten, een man die een enorme schat aan kennis heeft als het gaat over de geschiedenis van de gebouwen en de plekken. Hij zou een uur met ons optrekken maar helaas liepen we elkaar net mis. We bezochten daarom de kunstgalerie waar onder andere lokale artiesten hun kunst hebben hangen/staan. Verschillende kunstobjecten gaan ook over menselijke seksualiteit, de initiatie van de Xhosa mannen bijvoorbeeld.

We kwamen weer bij elkaar in het parkje tegenover de galerie, de tuin van de vrede. Daar praatten we verder over wat we zagen in de galerie en wat van Ghandi kunnen meenemen.

Met een busje gingen we naar een kerkzaaltje om onze lunch te eten en om te luisteren naar de volgende persoon: een sekswerker. Er zijn allerlei soorten sekswerkers, iemand deelde dat we eigenlijk allemaal sekswerkers zijn. Het zijn niet alleen de vrouwen (en mannen) die zich op straat aanbieden, het is overal en in alle lagen van de bevolking. De vrouw deelde dat ze soms niet naar de kerk durfde, de schaamte als mensen erachter komen dat ze sekswerker is vindt ze heel moeilijk. We hadden het erover dat veel van hun cliŽnten vaak schaamteloos in de kerk zitten en dat we, willen we echt elkaar en de bijbel beter verstaan, met iedereen om de tafel moeten gaan: cliŽnt, werker en de Kerk (kerkgangers, voorgangers). We baden voor alle mannen en vrouwen wiens lichaam een bron van inkomsten is, gedwongen en ongedwongen. Voor de mannen en vrouwen in gevaarlijke situaties, waar ze illegaal aan het werk zijn maar het geld zo hard nodig hebben. Voor de mannen en vrouwen die mishandeld en verkracht worden omdat 'het toch je werk is'.

De volgende stop was het Ujamaa Centrum, mijn kantoor. Hier vertelde ik over het werk onder 'Body Theology' en de methode van het Contextueel Bijbellezen in de context van Zuid Afrika. Hier hadden we het ook over hoe we samenwerken met GLN, hoe de facilitators van GLN de SEE van See Judge Act doen tijdens de workshops. Hoe we omgaan met taal en de door de samenleving opgebouwde concepten van Gender en Sekse. Dat we de Bijbel gebruiken en herlezen in een patriarchale context van geweld en onderdrukking en wat dat doet met de boodschap van de tekst.

We waren zo diep in gesprek dat we geen tijd meer hadden om naar een lokaal publiek ziekenhuis te gaan, als een van de plekken waar zoveel slachtoffers van Gender Based Violence geholpen worden, als ze al hulp durven zoeken. In plaats daarvan moesten we terug naar de accommodatie van de groep. Daar hadden we ons laatste moment, we stonden in een cirkel en haalden onze stenen voor de dag. De stenen die we de hele dag hadden meegedragen. Ik vroeg de groep erover na te denken waar deze steen symbool voor kan staan en vroeg hen na te denken of ze dat willen ze dat meenemen of loslaten. Er werden heel intieme verhalen gedeeld over verkrachtingen, mishandelingen, verdriet en pijn maar ook over vreugde en groei. De een nam de steen mee als herinnering, terwijl de ander de steen op de grond gooide en het daar bij wilde laten.

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.