Mooie wereld, moeilijke wereld

Blog

vrijdag 17 november 2017De afgelopen weken zaten voor mij vol afwisseling. Van academische conferenties tot rondreizen op het platteland, op bezoek bij lokale gemeenten. Dat geeft ook wel een beetje de kern van mijn werk en van het werk van het Beyers Naudé centrum aan: bezig zijn in academie én op het zogenaamde ‘grass-roots level’.

Het bezig zijn op grass-roots level, oftewel werken in en met de praktijk van lokale gemeenschappen, kreeg afgelopen maand vorm in een werkbezoek aan een aantal gemeenten en predikanten van de Uniting Reformed Church in de Oost-Kaap.

Oost-Kaap

De Oost-Kaap ontstond als provincie in 1994, door de samenvoeging van het oostelijk deel van de voormalige Kaapprovincie met de vroegere ‘thuislanden’ Transkei en Ciskei (gebieden toegewezen aan de zwarte bevolking tijdens Apartheid). De Oost-Kaap is de geboortegrond van grote namen als Nelson Mandela, Oliver Tambo, Thabo Mbeki en Steve Biko.

Vieren dagen lang zwierven we hier rond. We vlogen van Kaapstad naar East London, en reden vandaar met de auto naar Queenstown, Cala, Cradock en Aliwal North, om vervolgens in Kimberley (Noord-Kaap) weer op het vliegtuig naar huis te stappen. 1250 kilometer in totaal op de kilometerteller. Dat zegt iets over hoe uitgestrekt het gebied van de Oost-Kaap is. Met deze kilometers hadden we nog lang niet alles gezien. Het is een totaal andere wereld dan de West-Kaapse context. Uitgestrekt landschap, kuddes schapen en koeien (vaak op de weg), dorpen waar ontwikkeling lijkt te hebben stilgestaan, mensen die leven van het land.

Vragen

Deze context roept heel eigen vragen op. De predikanten die ik sprak, gaven aan dat ze bijna onmenselijk veel werk hebben. Twee derde van de gemeenten van de Uniting Reformed Church in de Oost-Kaap heeft geen predikant. Er zijn simpelweg te weinig studenten theologie binnen de Uniting Reformed Church, én niet iedereen wil in de Oost-Kaap werken. Dat zorgt ervoor dat de predikanten die er zijn, vaak drie, vier of soms wel vijf gemeenten onder hun hoede hebben, die gemakkelijk 80 kilometer uit elkaar kunnen liggen. Ook de financiële situatie van de kerk speelt een rol in de complexe problematiek waar deze kerken voor staan, evenals de historie van de Oost-Kaap en de uitgestrektheid van het gebied…

Hoop

De gemeenten en predikanten hier hebben het zwaar. Ze zijn bang dat ze vergeten worden, dat ze er alleen voor staan. Toch wordt er ook hard gewerkt, en geeft men de hoop niet op. Dat is bijvoorbeeld te zien in hoe de kerken die we bezochten vorm geven aan hun kerk-zijn. De hele week zijn de kerkgebouwen open. Allerlei sociale initiatieven ontplooien zich. De kerkgebouwen fungeren bijvoorbeeld als dagopvang voor kinderen. Er wordt gezorgd voor gezond eten en onderwijs.

In deze uiterst complexe context kun je niet om de grote uitdagingen heen, maar tegelijk wordt het hier eens te meer duidelijk wat het betekent om kerk te zijn: leven in en voor de gemeenschap, en delen in geloof, hoop en liefde.

20171023%20084244.jpg

I am an African. I owe my being to the hills and the valleys, the mountains and the glades, the rivers, the deserts, the trees, the flowers, the seas and the ever-changing seasons that define the face of our native land. I owe my being to the Khoi and the San whose desolate souls haunt the great expanses of the beautiful Cape (...) they who were the first to lose their lives in the struggle to defend our freedom and independence and they who, as a people, perished in the result. – Thabo Mbeki

Mooie wereld, moeilijke wereld in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.