Een wonderlijk 2018!

Blog

vrijdag 5 januari 2018Weblog 41 Een tijdje geleden zei een deelnemer van de Nederlandstalige Bijbelstudie die ik hier leid: ‘Wat zien we eigenlijk maar weinig van wat God doet in deze wereld’. We moesten haar daarin gelijk geven, want als je kijkt naar de wereldpolitiek, het milieu en de steeds sterker wordende ‘eigen-groep-eerst’- tendensen, wordt het je bang te moede als je naar de toekomst kijkt. Waar is God in dit alles? Een terechte vraag!

koptekst%20levant.jpg

De Bijbel laat zien dat God zowel goede als slechte koningen laat heersen, met alle gevolgen van dien. En dat leidt niet alleen bij mensen tot wanhoop, ook vaak bij God zelf. Maar de Bijbel spreekt  ook over God die in het verborgene werkt, die zieken, wezen en weduwen helpt, de vreemdeling nabij is en mensen aanzet om voor de armen en verdrukten te zorgen. Dingen die de krant niet halen, maar toch werkelijk gebeuren. Ik kreeg daarover een prachtig lied op gestuurd, zeker de moeite waard om te luisteren als je weet dat de zangeres zelf ongeneeslijk ziek is:  https://m.youtube.com/watch?v=hqu8-r1yjLc

De afgelopen tijd heb ik ondanks ons grote verdriet ook veel van zulke God-situaties meegemaakt en zo mogen ervaren hoe waar dat is. Ik zou er een boek over kunnen schrijven, maar wil hier twee gebeurtenissen met jullie delen.

Een lokale engel

Dit jaar waren we met Kerst in het Heilige Land: op Kerstavond vierden we met alle Lutheranen, zowel die uit Jeruzalem als uit de hele Westbank, samen Kerst in een grote zaal bij de Weinachtskirche in Bethlehem en ’s avonds waren we te gast bij een Nederlands gezin in Bethlehem. Op Kerstochtend gingen we naar de Redeemer Church in de Oude Stad van Jeruzalem. Die ochtend hoosde het, dus we gingen met de bus en waren daardoor veel te vroeg voor de dienst. Om de tijd te overbruggen, liepen we door naar de Heilig Grafkerk, 50 meter verderop. De kinderen waren blij, want:  ‘Er is vast niemand met Kerst, dus kunnen we eindelijk die lange rij toeristen ontlopen en eens echt in Jezus’ graf kijken!’ Dat bleek te kloppen. Achter ons begon een gids luid aan zijn groep te vertellen dat je eerst in de ruimte komt waar de engel op de steen had gezeten met de boodschap aan Maria ‘Hij is hier niet, Hij is opgestaan!’ Daarachter is het kamertje waar Jezus zelf gelegen heeft. De kinderen stonden te popelen, maar net voordat wij naar binnen mochten, glipte er vanaf de zijlijn een meneer voor ons, in zwarte broek en shirt. Nou moe, dachten we alle drie lekker Nederlands. Toen wij aan de beurt waren, bleek hij een extra kaars te hebben aangestoken bij de engelensteen en beval mij in het Engels mijn rugzak achter te laten. We moesten buigen om Jezus’ graf in te komen en stonden daar samen een tijdje stil. De kinderen staken een kaars aan, zoals we altijd deden met Ilja erbij, en we zeiden hardop dat Jezus gelukkig sterker is dan de dood en dat papa nu bij Hem is. Toch gingen we verdrietig terug naar die eerste ruimte. De man in het zwart pakte de kaars uit de engelensteen, blies hem uit, gaf hem aan mij met de woorden: ‘God bless your home!’ en verdween. We stonden alle drie verbluft naar die kaars te kijken. Ja, ik had hem werkelijk in mijn hand, het was echt waar gebeurd! Alsof God ons door een engel extra wilde vertroosten. Een lokale orthodox-christelijke vriendin, die zelf regelmatig in de Heilig Grafkerk bidt, zei dat God juist daar werkt, de meest bijzondere heilige plaats op aarde vanwege Jezus’ sterven en opstanding. Een joodse vriendin vertelde dat in het jodendom een kaars uitblazen staat voor iemand die gestorven is, dus dat deze man vanuit een goede intuďtie precies uitbeeldde hoe wij ons op dat moment voelden. En een Nederlandse gids zei dat je helemaal niet voor kon dringen vanaf de zijkant, omdat die hekken hermetisch zijn afgesloten. De gebeurtenis trof me diep en kleurde de rest van deze dag alsof ik door God op vleugels werd gedragen.

Een Nederlandse engel

Misschien denk je wel: ‘Tja, maar wat heb ik daaraan, ik woon niet in die heilige stad Jeruzalem.’ Maar ook in Nederland kunnen zulke dingen gebeuren. Zo spoorde Marja, een medewerker van Kerk in Actie, me aan het volgende verhaal te delen. Naar aanleiding van een artikel over Ilja’s overlijden in het Nederlands Dagblad was er een meneer naar haar toe gekomen. Hij zou een reis naar Israël gaan maken – zijn laatste waarschijnlijk want hij was tegen de 80 – en wilde mij graag bezoeken, want hij had zo met mij te doen. Heel erg lief. Helaas lukte het niet om elkaar te zien. Twee weken later sprak Gerrie me aan, een Nederlandse moeder op school. Ze zei: ‘Ik moet je nog iets vertellen. Mijn man heeft zo iets bijzonders meegemaakt! Wij kregen een neef op bezoek. Mijn man en zoon haalden hem op van het vliegveld en reden meteen door naar het strand in Tel Aviv. Daarna gingen ze in die buurt bij McDonalds eten. Ze zagen iemand zitten met een grote AH-shopper en dachten ‘Dat moet wel een Nederlander zijn’. Toen hij zich omdraaide, bleek het een man van tegen de 80 te zijn die daar helemaal in zijn eentje zat. Toen ze in gesprek raakten, vroeg hij of ze ook ene Marleen Anthonissen kenden. Toen ze dat stomverbaasd beaamden, zei hij: ‘Zorg goed voor haar!’ Gerrie zei: ‘Wat vind je daar nou van, dat je zo iemand bij de Mc tegenkomt en over jou begint. Ken jij die meneer?’ Ik: ‘Nee, ik ken hem niet persoonlijk, maar ik weet wel wie het is’ en vertelde haar het verhaal van Marja. Gerrie zei: ‘Ik krijg helemaal kippenvel nu je dit zo vertelt, wat ontzettend bijzonder zeg! Dat mijn man nou precies die man moet ontmoeten in zo’n reuze grote stad als Tel Aviv en dat hij ons dan de opdracht geeft goed voor jou te zorgen. Hoe groot is onze God!’ Toen ik dit verhaal aan Marja schreef, zei ze: ‘Ik kreeg ook kippenvel toen ik het las. Het is net een modern Bijbelverhaal, daar moet je zeker over schrijven!’ Bij dezen.

Maar dat betekent niet dat alles opeens rozengeur en maneschijn is. We hebben Ilja er niet mee terug, ik ben net een week gevloerd door zware griep en hoe onze toekomst er na de zomer uit zal zien is nog onzeker. Toch geven deze tekenen van God ons diepe troost en zo kunnen we het volhouden.

Nu jij...

Terug naar die vraag over Gods af/aanwezigheid in deze wereld. Ik denk wel eens: zouden wij als nuchtere Nederlanders misschien een andere bril op moeten zetten, zodat we God wel aan het werk kunnen zien in deze donkere wereld? Moeten we niet afleren alle goede dingen die gebeuren als toeval te zien, en aanleren die blij te omarmen als wonderen van God? Dan zie je opeens veel meer van Hem! En misschien wil je jezelf ook wel laten gebruiken door te luisteren naar die stille stem van God in je hart die je aanzet tot actie om het goede te doen. Dat kunnen wonderen van God zijn voor een ander!

Vanuit deze gedachten wens ik dat jullie allemaal veel van God mogen zien en meemaken in 2018, op Zijn wonderlijke en vaak verborgen manier!

... en ik

Tenslotte iets heel anders: begin september ben ik gevraagd om mee te doen aan het EO-programma Het Vermoeden. Alvast een tipje van de sluier:

‘Reiziger, er is geen weg, de weg maak je zelf door te gaan’. Dat is het adagium van het zondagochtend televisieprogramma Het Vermoeden. Marleen Stelling ontmoet bevlogen protestanten - van wereldverbeteraar tot zinzoeker, van bezield gelovige tot spirituele nomade.

Ilja vond dat toen al echt iets voor mij. Net voor de Kerst zijn de opnames geweest. Mijn aflevering zal worden uitgezonden op zondag 14 januari van 11.30-11.55 op NPO2. Lukt je dat niet, kijk dan op uitzending gemist. Ben benieuwd naar je reactie!

Een wonderlijk 2018! in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.