Bram naar de peuterschool

Blog

maandag 26 februari 2018Sinds januari gaat Bram, onze oudste zoon van 3 jaar, naar de peuterspeelzaal. Of kan ik beter “peuterschool” zeggen?

Ik las dat de “klassieke peuterspeelzaal” waar kinderen tussen 2,5 en 4 jaar twee ochtenden in de week komen spelen en knutselen in Nederland langzaam uitsterft. Vanaf 1 januari 2018 krijgen peuterspeelzalen zelfs dezelfde status als kinderdagverblijven. Ik weet niet vanuit mijn eigen ervaring hoe het er aan toe gaat op kinderdagverblijven in Nederland, maar ik schat dat het iets anders gaat dan hier in Indonesië.

Toen ik Bram de eerste dag naar de peuterspeelzaal bracht, viel me gelijk iets op. Er stonden tafeltjes met stoeltjes voor de kinderen klaar. Huh, wat? Je bent 3 jaar en je moet al gelijk aan een tafeltje zitten? Omdat het zijn eerste dag was, bleef ik erbij om zelf te zien hoe het er hier aan toe gaat. En of het echt zo schools was als ik dacht.

Eerst wat algemene informatie.
De peuterspeelzaal is van maandag tot en met donderdag van 8.00 uur tot 9.30 uur. Gelukkig hoeven wij nog geen minuut te lopen van huis. Het is alleen even de weg oversteken. Want 1,5 uur is zo voorbij.

De term die ze hier voor peuterspeelzaal gebruiken is “PAUD”, dat zoiets als “educatie voor vroege kinderjaren” betekent.

Het is een peuterspeelzaal van het dorp Pugungraharjo en niet van een bepaalde stichting. Er is een islamitische en christelijke juf. De christelijke kinderen zingen en bidden met de christelijke juf aan het begin en het eind. En de islamitische kinderen bidden hun gebeden met de islamitische juf. 
De opening en sluiting gebeurt op een kleed op de grond, ieder in een soort van kring bij zijn “eigen” juf. Je kunt je voorstellen dat dit nogal rumoerig is, want nog geen meter verderop bidden kinderen hun “eigen” gebeden.

Na de opening moeten ze aan tafel zitten en leren ze iets nieuws over een bepaald thema. Bijvoorbeeld over “de juf”, “de politieagent”, “het boek”, enz. Daar krijgen ze dan een bepaalde schrijf-, kleur- of knutselopdracht bij. Ja, ja, op deze peuterschool leren ze al schrijven! Strepen overtrekken of getallen of letters. En niet te vergeten: ze krijgen ook huiswerk mee naar huis! Dat is meestal een kleine kleur- of schrijfopdracht.

Na het werk aan het tafeltje is het tijd om te spelen. Dat kan buiten in de eenvoudige (verroeste) speeltuin of met loopauto’s, blokken, puzzels enz.
Ze krijgen tussen het spelen door of aan het eind een eenvoudige maaltijd zoals mie goreng, nasi goreng of groene bonen-pap. Op donderdag moet Bram zijn eigen prakje meenemen.

De juf op de peuterspeelzaal wordt “bunda” genoemd, dat “moeder” betekent. Maar zij zijn niet de enige moeders die aanwezig zijn. Er zijn standaard een stuk of 6 van de 10 kinderen wiens moeders blijven wachten. Als één van die kinderen wat heeft rennen ze naar hun eigen moeder toe en niet naar “bunda”.

Na de sluiting moeten de kinderen als kleine militairen (attention!) naast elkaar staan met de voeten bij elkaar. De kinderen die het beste in de juiste houding staan, krijgen als eerste hun werkboek terug, geven de juffen een hand en mogen naar huis.

Je zult begrijpen: ik blijf bij de term “peuterschool”. Hoewel ik al wist dat het basis- en middelbaar onderwijs heel veel aandacht geven aan cognitieve kennis en af en toe “militaristisch” overkomen, verbaasde mij het toch enigszins hoe het er bij de peuters aan toe ging. Ik vind dat peuters nog heel veel ruimte moeten krijgen om te spelen (en als je het Finse onderwijssysteem mag geloven, zelfs nog jongeren op de middelbare school). Dat schrijven komt later wel! 
En ook realiseer ik mij weer dat Nederlandse kinderen al van jongs af aan worden klaargestoomd om zelfstandige mensjes te worden. Volgens mij mogen moeders (of vaders) in Nederland alleen de eerste we(e)k(en) op hun kind wachten.

Openingen en sluitingen volgens ieders geloofsovertuiging passen erg bij het Pancasila (filosofische grondslag van de Indonesische staat). Iedereen moet volgens de wet elkaars religie waarderen en respecteren en dat mag naast elkaar bestaan. Hier kan Nederland misschien weer wat leren van dit wederzijdse respect voor elkaars religies. 

Tot slot: Bram blijft gewoon naar de peuterschool gaan. Hij heeft een nieuwe rugtas van Cars, nieuwe potloden en waskrijt en gaat met plezier elke dag naar school om met zijn vriendjes te spelen. Ik word alleen altijd door hem gecorrigeerd: “Nee, niet naar school mama, maar naar PAUD!”

Bram naar de peuterschool in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.