Een ochtend vol contrast

Blog

vrijdag 2 februari 2018Weblog 42, 2 februari 2018 Dankbaar dat ik de rust en vrede heb om weer de dagelijkse routine op te pakken, ben ik in januari gestart met mijn werk en heb onder andere pastorale gesprekken gevoerd, de Nederlandstalige Bijbelstudie geleid en presentaties gegeven aan groepen die Jeruzalem bezochten. Ik vond het erg prettig weer terug te zijn in mijn 'field of comfort', zoals Engelsen dat mooi zeggen, en zo hoefde ik me even niet te buigen over credit card afwijzingen, loonheffingsvrijstellingen voor pensioenfondsen of erfrechtbelastingsformulieren. Om met jullie te delen wat er dan zoal langs komt tijdens mijn werk, wil ik een morgen beschrijven die er voor mij de afgelopen tijd uitsprong en die laat zien hoe intens het leven hier, binnen een tijdsbestek van drie uur, kan zijn.

koptekst%20levant.jpg

Nederlands bezoek

Via verschillende wegen kreeg ik een aanvraag voor een ontmoeting met een groep studenten van Hogeschool Utrecht. Op zaterdag 20 januari kwamen ze de zaal bij de Redeemer Church binnen, en hadden er zin in zo te zien. Ik vertelde hen over de situatie van gelovigen in Jezus in het Heilige Land en kon hen heel wat bijbrengen, afgaande op hun reacties. Hoewel we deze presentatie de afgelopen jaren veel vaker hebben gehouden, is het voor onszelf elke keer weer anders vanwege de vragen die men naderhand stelt. Zo ook dit keer: ‘Zou u ons iets meer kunnen vertellen over die beweging in de samenleving die de Derde Tempel wil, en hoe kijkt de overheid daartegen aan?’ Om maar even iets te noemen. Ga er maar aan staan! Gelukkig hadden we die vraag al een keer eerder van iemand gehad en toen een aantal lokale mensen gevraagd naar hun visie op deze zaak.

Een Palestijns christen zei: 'De komst van de Derde Tempel? Dat lijkt me niet wenselijk! Dat gebied is al meer dan 1300 jaar een heiligdom van moslims en dat zullen ze niet zonder slag of stoot opgeven. Daarnaast geloof ik zelf dat die tempel ook niet meer nodig is. Jezus Christus heeft immers door Zijn dood en opstanding verzoening bewerkstelligd voor onze zonden en zo de joodse offerdienst overbodig gemaakt .’

Een conservatieve jood: ‘De Derde Tempel? Die is niet nodig binnen het jodendom, want dat is sinds de verwoesting van de Tweede tempel door de Romeinen helemaal gericht op de synagoge. Maar ik vermoed dat die er ooit wel gaat komen, en dat dan de Derde Wereldoorlog gaat uitbreken. Dat hoop ik niet meer mee te maken!’

Een Messiasbelijdende jood: ‘Ja zeker gaat die er komen! Dat zal onderdeel zijn van de eindtijd. Vanuit die tempel zal de anti-christ over de aarde regeren en zal er de grote verdrukking zijn. Daarna zal Jezus terugkomen.’

Ook vertel ik over het Tempelinstituut in het joodse gedeelte van de Oude Stad en dat daar alle spullen voor die tempel al klaar staan. De Gouden Kandelaar, in een goed beveiligde vitrine, is zelfs buiten te bezichtigen. Aanhangers van de Derde Tempel beweging hebben in de jaren ’80 geprobeerd de moskeeën op de Tempelberg op te blazen, maar de politie heeft dat net op tijd kunnen voorkomen. Helaas moet gezegd dat deze beweging wel groeiende is (ook binnen de huidige overheid) en dat bezorgde joden soms spreken over een rustiger toekomst elders in de wereld of zelfs echt dit land verlaten. Maar anderen denken dat het zo’n vaart niet zal lopen. Iemand zei echter laatst tegen me: ‘Hoe donkerder het om je heen is, hoe beter het Licht te zien is!’ Dat geeft me, ondanks die donkere wolken, reden om door te gaan met wat ik zelf hier doe: het liefhebben van mensen die op mijn pad komen en het bouwen van bruggen.

‘Mevrouw, mag ik tenslotte iets heel anders vragen: waarom staan er overal nog Kerstbomen? Kerst is toch al lang afgelopen?’

Op Kerstbezoek

‘Nou, nee, eigenlijk niet. Voor ons in West-Europa wel, maar gisteren, 19 januari, vierden de Armeniërs in Jeruzalem Kerst. Zij gebruiken namelijk niet de Romeinse, maar Gregoriaanse kalender en die loopt anders. Wij gaan zo nog op Kerstvisite!' (zie ook Merry Christmas )

Een half uur later lopen we daarom, in vol ornaat, door de Oude Stad: de Propst (mijn Duitse baas), de sinds een week nieuw ingezegende Arabisch-Lutherse bisschop en de rest van de Lutherse delegatie, waaronder twee vrouwelijke predikanten en ik. Onderweg horen we veel Hebreeuws, want seculiere joden bezoeken graag de Oude Stad op hun vrije zaterdag: ‘Hé, zijn jullie protestant? O ja, natuurlijk, want bij de Katholieken heb je geen vrouwelijke dominees.’ De spijker op z’n kop! Want als we de pronkzaal binnenkomen, blijkt die gevuld te zijn met in zwarte pijen geklede mannen. Slechts twee Franciscaner geestelijken hebben iets kleurrijks aan: een roze stola en roze hoofddeksel. Mijn buurvrouw vertelt: ‘Vorig jaar zat ik naast een nogal humoristische pater die opmerkte: ‘Wat een zwart. Weten ze eigenlijk wel dat het Kerstfeest is vandaag?’ Een groot verschil met de kleurige dienst van de nieuwe bisschop bij ons vorige week!’

Er worden twee speeches gehouden, een door een Franciscaan in het Arabisch en een door de Armeense patriarch in het Engels. De laatste spreekt over de snelle vermindering van het aantal christenen in het Heilige Land en zijn grote bezorgdheid dat het Licht van Christus, dat we juist gedenken met Kerst, hier in rap tempo uitgaat, als we er niets tegen doen. ‘Laten we ervoor strijden dat we hier geen fossielen of dinosaurussen worden, maar dat Zijn licht blijft schijnen! Happy Christmas en gelukkig nieuwjaar!’

Glaasjes likeur en kerstbonbons worden uitgedeeld en daarna sterke Arabische koffie. Tenslotte worden er foto’s gemaakt met alle hoogwaardigheidsbekleders en gaat ieder weer zijn ‘s weegs. Mijn buurvrouw zucht een beetje teleurgesteld: ‘Best jammer dat wij als vrouwen naast elkaar zijn blijven zitten en ons niet gemengd hebben tussen al die mannen. Volgende keer beter! Maar ik heb zelf ook wat geleerd. Want wat ik eigenlijk best een mooi idee vind, is om met Kerst bij andere kerken op bezoek te gaan en elkaar dan het goede te wensen. Dat zouden we in ons eigen land ook moeten gaan doen, over al die kerkmuren heen!’

Thuisgekomen vragen de kinderen hoe mijn ochtend is geweest en ik vertel kort wat ik heb meegemaakt. Als Marieke hoort dat de Armeense patriarch ons zowel een goede Kerst als een gelukkig nieuwjaar heeft gewenst, zegt ze: ‘Waarom vieren wij eigenlijk geen Kerst op Nieuwjaar? Want dan begin je het nieuwe jaar echt met God en Zijn cadeau van Jezus voor ons. Da’s toch een goed begin!’

Wat is het toch bijzonder (mooi) om buiten je eigen cultuur te stappen en te mogen leren van anderen.

Gelukkig heeft Kerk in Actie erin toegestemd dat we hier na de zomer nog een jaar mogen blijven, zoals eerst ook gepland was met Ilja erbij. Dat betekent dat we nu nog niet hoeven te denken aan inpakken en verhuizen, maar dat we in onze huidige stabiele situatie kunnen verwerken wat er de afgelopen tijd is gebeurd. Daar zijn we alle drie ontzettend blij mee! Ook merk ik dat mijn werk hier nog niet af is. Veel lokale mensen hebben gevraagd of we mogen blijven en er zijn ook steeds meer groepen en gemeenten die me weten te vinden. Ik ben blij dat ik zo mag doorgeven wat we hier de afgelopen vier jaar hebben geleerd en gedaan. Tenslotte: dank ook voor jouw steun nu en in de afgelopen tijd. Nog steeds ontvangen we kaarten en berichten, en we voelen ons gedragen door jouw gebed. Hartelijk bedankt!

 

 

 

Een ochtend vol contrast in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.