Onder de oppervlakte

Blog

zaterdag 3 maart 2018Weblog 43 Het zonnetje schijnt (nee, hier geen -8 met koude wind!), de kinderen zijn naar school, vogels zingen, mensen zitten op terrasjes en groepen toeristen drommen door de Oude Stad. Het is druk vanwege de voorjaarsvakantie in het westen en her en der hoor ik vrolijk Nederlands: ‘Hè, wat is het toch heerlijk hier’. Mijn hartje, wat wil je nog meer!

koptekst%20levant.jpg

‘Ja, mensen denken dan, die boft daar in Israël, maar ze weten echt niet hoe het is om hier te wonen,’ zei een Nederlandse vrouw afgelopen weekend zuchtend tegen me. Ze werkt hard om de eindjes aan elkaar te knopen, en wordt vaak heen en weer geschud door alles wat ze hoort en een plek moet geven. En van de week was er nogal wat gaande.

Betekenis van Purim

Deze week is het Purim, joods carnaval, dus een heel blij feest. De supermarkten liggen vol snoepgoed en alcoholische dranken. Dinsdag mochten jongeren eerst verkleed naar school en liepen na twaalven uitgelaten door de stad te dansen. Wegen werden er zelfs voor afgezet. En ook gisteren, op de tweede dag, vierde Jeruzalem uitgelaten feest: de Jaffastraat zag zwart van de verklede mensen, zowel kinderen als volwassenen. Het feest is gebaseerd op het verhaal van Esther, die het in het Perzische rijk als koningin voor elkaar kreeg om het joodse volk van de ondergang te redden. En je kunt met hen blij zijn dat ze nog bestaan, want door de geschiedenis heen heeft dit verhaal zich vaak herhaald: ze werden bedreigd en God heeft hen telkens weer opnieuw bewaard. Zo hebben we het ook afgelopen jaren ook met onze joodse vrienden meegevierd, klappend bij Mordechai en boe-roepend bij Haman.

Maar dan dat mailtje van de Engelstalige joodse gemeenschap in Israël: ‘Lees allen het nieuwe boek van Michael Eisenberg ‘The vanishing Jew’. We verloten exemplaren, zodat iedereen er kennis van kan nemen. Dit is een must read!’ Dit bericht werd zelfs verscheidene keren rondgestuurd. Waar gaat het om? Eisenberg beschrijft dat we het boek Esther helemaal verkeerd lezen: we denken dat het fijn is dat Mordechai Esther mee liet doen aan die koningin-verkiezing. Maar dat was een hele grote fout van hem. Eerder waren er al joden teruggekeerd naar Jeruzalem die serieus werk wilden maken van hun geloof in God. Maar Mordechai ging niet terug omdat hij mee wilde dingen naar de macht via zijn nichtje Esther. Die keuze liep uiteindelijk verkeerd af omdat het joodse volk door hem bijna het loodje had gelegd. Was hij direct meegegaan naar Jeruzalem, dan had heel dat gebeuren rondom Haman zich nooit zo ontwikkeld. Dus, is Eisenbergs conclusie, moeten alle joden zich bewust worden van hun religieus-joodse identiteit en niet assimilerend achter macht en geld aanlopen. Want dat loopt altijd desastreus af… Dus feesten en zuipen bij Purim? Nee, ga dit jaar een andere weg!

Het laat de onderhuidse spanningen binnen het jodendom zien, en hoe de orthodox-religieuze leiders proberen hun medeburgers op te roepen zich te ‘bekeren’ van hun wereldse leven. Want hoe beter je volgens de joods-religieuze Wet leeft en wat de rabbijnen daarover gezegd hebben, hoe eerder de Messias zal komen. Een professor van de Hebrew University zei vorig jaar dat ze bang is dat er binnenkort een grote scheuring gaat ontstaan binnen het jodendom (zo een als tussen de Katholieken en Protestanten), omdat de lichtere variant van het jodendom  waarbij de joodse verhalen belangrijker zijn dan het precies houden van die joods-religieuze Wet steeds meer wordt tegen gewerkt door het orthodoxe opperrabbinaat in Jeruzalem. En niet alleen in Israël, maar binnen het wereldwijde jodendom, zei ze. Het was voor haar een reden tot grote zorg.

 

Voor een dichte deur

‘Huh, is-tie dicht? Wat is dat nou?’ Veel toeristen stonden begin deze week voor gesloten kerken in de Oude Stad. De kerkleiders protesteerden hiermee tegen een wet die de Israëlische overheid dreigde aan te nemen. Die wilde namelijk alle kerken belasting laten betalen over de gebouwen die ze bezitten die niet als kerk dienstdoen, zoals hotels en scholen. Dat schoot de kerken in het verkeerde keelgat. Zij hebben namelijk al sinds de 18e eeuw een aparte status en waren altijd vrijgesteld van belastingen vanwege hun religieuze bediening. Bovendien krijgen kerken in het westen subsidies van de overheid om hun monumentale panden te onderhouden. In Israël is dat niet zo en moeten ze het (vele) geld voor onderhoud zelf ophoesten uit inkomsten van pelgrims en andere bezoekers. Daarnaast besteden kerken ook veel geld aan sociale projecten in de stad, zoals scholen en ziekenhuizen. Als ze nu belasting moeten betalen, kunnen ze dat niet meer zo volhouden. Daarbij kwam nog een extra punt, dat als kerken land hadden verpacht aan Israëlische projectontwikkelaars, die wet aangaf dat het land zou vervallen aan de huiseigenaars en niet meer terug hoefde te worden gegeven aan die kerk. Want anders staan al die gezinnen binnenkort als de pacht afloopt op straat, vrezen ze. Al met al ontstond er veel oproer. ‘Er zijn al zo weinig christenen in dit land, en nu worden we ook nog met onze rug tegen de muur gezet’, hoorde ik dinsdag een Grieks-orthodoxe man zeggen. ‘En bovendien, we zitten hier in oost-Jeruzalem, dus wij horen helemaal niet bij Israël. Dit is neutraal terrein. Ze hebben het recht niet belasting van ons te vragen!’ Gelukkig is er na een aantal gesprekken tussen kerkleiders en overheid voor dit moment een oplossing gevonden, en gingen woensdag de kerkdeuren weer open. Fijn voor al die toeristen…

Het gesprek kwam dinsdag trouwens ook op andere spanningen: die rondom het voorstel van president Trump om de Amerikaanse ambassade al in mei dit jaar naar Jeruzalem te verplaatsen. Precies op Israëls Onafhankelijkheidsdag, en voor de Palestijnen op het herdenken van de Naqba, hun nationale dag van rouw om het verlies van hun land. Dit politieke statement van Amerika is voor vele Palestijnen pijnlijk en men kijkt niet uit naar mei. De 260 Palestijnen die bij het Amerikaanse consulaat werkten – waarvan de meesten al jaren, hebben per ommegaande te horen gekregen dat ze ‘uit veiligheidsoverwegingen’ per mei niet meer op hun werk hoeven te verschijnen. Daarnaast werd gesproken over de spanningen aan de grenzen in het noorden, want Israël wordt steeds serieus bedreigd door groepen uit omliggende landen. Israël houdt daarom scherp in de gaten wat er aan de grens gebeurt, mensen in het noorden houden hun hart vast. Maar ook de instabiele situatie in Gaza kwam langs. Veel media vertellen dat dit allemaal komt door de slechte regering van Hamas, waarvan je als terroristische natuurlijk niets goeds kan verwachten. Een deel daarvan is helaas zeker waar. Maar er is ook nog iets anders gaande. Veel gebouwen zijn nog steeds niet hersteld sinds de oorlog in 2014. Bouwmateriaal mag maar mondjesmaat naar binnen, omdat je daar ook tunnels van kunt bouwen. Dat geldt ook voor ziekenhuizen: bommen zijn makkelijk te maken van allerlei medische apparatuur, dus dat komt de grens niet over. Begrijpelijk? Maar het is wel een enorm probleem voor de ziekenhuizen, waar bepaalde operaties niet kunnen worden uitgevoerd vanwege gebrek aan middelen en velen (voornamelijk vrouwen en kinderen) onnodig lijden en soms sterven, omdat ze niet naar de Westbank kunnen. Bovendien is er te weinig goed drinkwater en maar een paar uur per dag elektriciteit, door een geschil ergens aan de top. En gewone mensen zitten er maar mee: dan heb je het over ruim 1,5 miljoen in een gebiedje van 40 bij 10 kilometer. Denk je dat eens in. Geen wonder dat het daar broeit. Iemand die vorige week in Gaza was, vertelde me: ‘Men denkt daar dat het binnen twee jaar klapt, het is er zo verschrikkelijk, mensen houden het niet meer vol!’

Nee, het is niet niks wat je dan zo even te horen krijgt. Ik kan er wel om huilen. Om al die angst en gebrokenheid.

Mijn gedachten springen weer naar die toeristen in de stad. Wat mooi dat je kunt lopen waar Jezus heeft gelopen en dat je opnieuw geïnspireerd raakt in je geloof. Maar het is niet alleen voorjaarsvakantie. Het is ook lijdenstijd. Dan zie je Jezus door Jeruzalem lopen. Langs de Via Dolorosa om daar een mooie sjaal voor oma te kopen? Op weg naar de Heilig Grafkerk om te zien wat voor kermis het daar is, zoals ik van de week een Nederlander hoorde zeggen? Nee, Hij kwam niet voor het land. Hij kwam om te lijden voor de MENSEN die er wonen. Hij bleef niet aan de oppervlakte, maar drong door tot de diepten van hun hart. Hij kwam om naar hun verhalen te luisteren en hun leed op Zich te nemen. Hun zonden weg te nemen en als Heiland hun relatie met God te herstellen. En met elkaar. Hij kwam voor Joden en Samaritanen, voor verdrukten en machthebbers. En voor ons. Zouden wij daarom als kerk niet meer van Jezus’ lijden voor mensen mee moeten dragen? En juist in dit land van onze Heer luisteren naar haar bewoners, van welke achtergrond ze ook zijn, hun pijn meevoelen en voor hen bidden dat hun – en onze – relatie met God mag worden hersteld volgens Zijn bedoeling?

Een goede lijdenstijd gewenst, onder de oppervlakte en ook met het oog op het Heilige Land!

 

Onder de oppervlakte in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.