Chinareis april 2018: blog 1 door Anne Marijke Spijkerboer

Blog

zaterdag 7 april 2018Na een lange vlucht door de nacht, haalt Tjeerd de Boer ons af op Hong Kong Airport. Een busje brengt ons over fly-overs, bruggen en brede wegen, door tunnels en gebieden waar gebouwd wordt naar het Lutheran Theological Seminary op de heuvel. Ook van daar zien we de wolkenkrabbers als bundels bamboe langs de baai staan. Zelfs op de 38ste verdieping hangen rekjes wasgoed aan het balkon te drogen. Wat ooit naar beneden wapperde, ligt diep beneden op een brugleuning.

groepsfoto%20LTS%20klein.jpgkerk%20tao%20fung%20shang%20center%20kleskyscraper%20klein.jpg

De kennis over Chinese godsdiensten die we opdeden uit reisgidsen en op introductiedagen kunnen we meteen gebruiken: in de beleefdheidsinstructies die we kregen zijn de ordeningen van Confucius te herkennen; de Tao (weg) is een woord dat in het christendom bruikbaar blijkt voor ‘Logos’ (maar is dat eigenlijk wel zo?).  En de Boeddhisten horen we de eerste ochtend zingen in het dal. Overigens is het Taoisme voor ons doenerige christenen moeilijk te begrijpen. Het gaat er over niks doen, niet ingrijpen, niet oordelen, je voegen in de orde van de natuur, niet over het aanpakken van onrecht en te hulp schieten waar dat nodig is. Verder zijn er nog de voorouders die vereerd moeten worden. De tempel die we bekeken leek een gemoedelijk dressoir met foto’s van alle overleden opa’s en oma’s. Wie doorliep zag daarachter echter ook een kleurrijk altaar met zwevende ballonen en – op de grond – een minuscuul altaartje, smeulende wierookstokjes en op een schoteltje de (denk ik) lievelingskoekjes van de favoriete overledene. 

Voorlopig houd ik me even aan de Tao: ik probeer niet alles meteen te willen begrijpen. Want wat te zeggen van de Tao-tempel die we bezoeken? Daar is alle niks-doen en niet-ingrijpen  ver weg: er wordt druk geofferd, de lucht is vol wierook, er worden stokjes gegooid om het resultaat door een waarzegster te laten uitleggen (die dat geroutineerd doet), er doemt een reusachtig gouden beeld van een krijger op, er zijn torens met mini-boeddhaatjes en in een zijkapel zie ik de Hindoe-god met de vele armen, omringd door zestig krijgers die er allemaal weer anders uitzien. Zo heeft ook de beeldloze, terughoudende wijsheid van de Tao kennelijk een bijpassende ‘folk religion’, een variant met concrete alledaagse rituelen nodig. En dat geeft me dan weer te denken over het verschil tussen officiële wijsheid en de praktische religie bij ons. Want zijn wij echt zo anders? 

Ondertussen oefenen we vlijtig met onze eetstokjes (sommigen van ons zijn al gevorderden) en gaan we na 24 uur al bereidwillig in de houding staan voor de vele vereiste groepsfoto’s. Zelf krijg ik een training in beleefdheid, die ik redelijk doorsta: naast me worden onderweg twee uur lang neuzen luidruchtig opgehaald – ik vertrek geen spier.  En verder tuur ik gefascineerd naar de Chinese karakters. Ik verbeeld me dat ik er al drie ken (sommige zijn heel makkelijk): die voor ‘weg’(Tao dus), voor ‘straat’ en voor ‘wind’. Wat me weer te denken geeft over… , maar nee, we zetten nu de landing in naar Kunming. 

Anne Marijke Spijkerboer

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.