Gewoon aanpakken die dingen!

Blog

donderdag 19 april 2018Weblog 44 Israël viert vandaag zijn 70-jarig bestaan. We zijn blij met de joden dat ze een eigen ‘thuis’ hebben mogen krijgen en zich veilig voelen in hun eigen land. Veel gelovigen in Nederland vieren met hen mee, omdat ze dit zien als Gods trouw aan Zijn volk. Ook de Protestantse Kerk. Anderen treuren mee met de Palestijnen, waarvan er velen 70 jaar geleden uit hun huizen zijn verdreven en nu hier of elders in de wereld wonen, soms als tweederangsburgers. Onder hen zijn ook christenen. Daarom hoort en steunt de Protestantse Kerk ook hen.

koptekst%20levant.jpg

Met het oog op die verscheurdheid, heb ik mij echt ingespannen om goed te luisteren naar beide kanten en heb ik me verdiept in twee totaal verschillende organisaties. Het verraste mij dat ze helemaal niet zo bezig waren met die 70 jaar, maar hun eigen zorgen hadden op grond waarvan ze in actie zijn gekomen. Zorgen die wij in Nederland misschien ook herkennen, zodat we bij elk van hen kunnen aansluiten. Als mensen. Als gelovigen. Als volgers van Christus. Als bidders. Juist ook met het oog op het Heilige Land.

Die zorgen betreffen namelijk de jongeren in de kerk. Beide organisaties zitten in een andere situatie en maken andere keuzes, maar zien kans om jongeren er weer bij te betrekken. Hoe?

Niet negeren

Als joodse jongeren 18 zijn, moeten ze in dienst, dat is vastgelegd bij de stichting van de staat Israël, toen gebaseerd op socialistische principes. Jongens drie, meisjes twee jaar. Dit geldt nu voor alle joden, hoewel de ultra-orthodoxen daar de afgelopen jaren steeds heftig tegen strijden. Omdat helaas in de (recente) Israëlische geschiedenis is gebleken dat het leger in dit land veel meer is dan ‘gewoon oefenen’, en er regelmatig werkelijke conflictsituaties voorkomen waarbij Israël verdedigd moet worden, zijn er veel jongeren die echt een tijd nodig hebben om te herstellen van die zware jaren. Daarom krijgen ze na hun diensttijd van de overheid een half jaar lang de gelegenheid de wereld rond te reizen om bij te komen van hun ervaringen, voordat ze echt de maatschappij in gaan. Velen van hen reizen dan af naar India of Zuid-Amerika om daar hun herinneringen weg te blowen of bij goeroes rust te vinden, zo krijgen we met regelmaat te horen van jongeren die ons achter de toonbank helpen. Wel bestaat de mogelijkheid tot een algemeen voorbereidingsjaar, waar jongeren maatschappelijke bewustwording wordt bijgebracht. Ook dat soort jongeren hebben we regelmatig ontmoet. Maar daar moeten ze zelf voor kiezen en ze ‘verspelen’ er een jaar mee. Aan de andere kant zijn ze dan een jaar ouder en wijzer, staan ze steviger in hun schoenen, en krijgen ze een verantwoordelijker positie in het leger.

De joodse gelovigen in Jezus merkten echter nog een andere verandering, voor hen veel zorgwekkender. Jongens en meisjes leven en werken samen in het leger onder grote stress, en het is juist de leeftijd is waarop jongeren van alles uitproberen. Israël kent jammer genoeg het hoge aantal van 60.000 abortussen per jaar. En afgelopen najaar is door de overheid een wet aangenomen waarbij nu ook de derde abortus in het leger vergoed mag worden. Het bleek dat de moraal van gelovige jongeren zo snel achteruit ging, dat bijna niemand hun geloof en bijbehorend gedrag kon volhouden, en ze na diensttijd (beschaamd?) het geloof en de gemeente vaarwel zeiden. Wat te doen? ‘Een paar kerkleiders wilden die kerkverlating niet negeren en bespraken met elkaar hun zorgen. Ze zeiden dat het goed zou zijn om een goed en Bijbels gefundeerd  voorbereidingstraject aan te bieden, en zo jongeren te helpen zich bewust te worden van belangrijke keuzes en hen te sterken in het kiezen van het goede, ondanks tegenstand in hun omgeving,’ zo vertelt Liah Lavi, een van de medewerkers van deze organisatie. ‘Zo gaan ze bewuster het leger in en het lijkt erop dat dit zijn vruchten afwerpt. Ze worden als betrouwbaar  gezien en komen op hogere posten. En dat is zeer positief.’

Er schiet me het verhaal van een collega van het Bethlehem Bible College te binnen, dat hij mij en Ilja vorig jaar vertelde. Hij had urenlang in Ramallah bij het checkpoint moeten wachten en wist niet wat er aan de hand was. Omdat hij dat na wilde vragen bij de dienstdoende jonge soldaat, stapte hij uit zijn auto en liep naar hem toe. Die werd echter zo zenuwachtig van die op hem afkomende  ‘enge’ Palestijn, dat hij zijn geweer pakte en wilde schieten. Net op dat moment hoorde hij een luide schreeuw van een andere soldaat om te stoppen. Die stond veel verder weg, maar had dit blijkbaar toch zien gebeuren en had de leiding. Zo kon zijn dood worden voorkomen. Ilja’s collega trilde weer toen hij het ons de dag erna vertelde; hij was op het nippertje aan de dood ontsnapt. En hij was die wijze soldaat ontzettend dankbaar.

Was dat een van zijn medebroeders aan de andere kant? ‘Nee,’ zegt Liah, ‘wij leren onze jongeren om ook hun ondergeschikten te trainen volgens hoge en Bijbelse normen en juist zulke situaties te voorkomen, dus waarschijnlijk was het iemand anders. Maar fijn om te horen! Wij hebben trouwens ook een drie-maand debriefingstraject opgezet voor na diensttijd, zodat de jongeren na de opgedane ervaringen en soms trauma’s geheeld kunnen worden volgens Bijbelse principes. Daarbij geven we ze een hernieuwd fundament in het Woord en krijgen ze vaak als discipel van Jezus een nieuwe visie voor de rest van hun leven. Dit werpt zoveel vruchten af, dat veel van hen opnieuw vurig gaan geloven en zelfs willen doorstuderen voor dominee of ander werk in Gods Koninkrijk willen gaan doen.’

 

Goed luisteren

‘Wat zijn die tafels die Jezus omgooide in de Tempel in ons eigen leven?’ vraagt de kringleider ons tijdens de wekelijkse viering op donderdag. Ik ben op bezoek bij een Palestijns-christelijke organisatie in Oost-Jeruzalem die de Bijbel praktisch wil lezen om zo jongeren te sterken in hun geloof. Ze noemen dat bevrijdingstheologie. De ruimte is vol, er zijn ook westerlingen op bezoek. Enkele lokale gelovigen spreken naar aanleiding van deze tekst over hoe de leiders in de kerken in Jeruzalem niet altijd goed zorgen voor hun schapen, en meer bezig lijken te zijn met geld en macht. De sluiting van de Heilig Grafkerk vanwege extra belastingen afgelopen maart was daar een schrijnend voorbeeld van, vonden ze.

Over die schapen spreek ik later door met Omar Harami, de directeur. Hij vertelt dat dit precies hun doel is: ‘Christelijke jongeren bij elkaar brengen en met hen spreken over wat hen bezig houdt. We merkten dat ze wel af en toe naar de kerk gingen, maar haast geen Bijbelkennis hadden, want dat leer je niet in orthodoxe kerken. Toen dachten we: ‘Laten we zorgen dat jongeren samen de Bijbel kunnen lezen en naar aanleiding van praktische vragen hun eigen leven kunnen doordenken.’ En dat bleek een goede zet! We hebben nu 28 Bijbelstudiegroepen van rond de 15 jongeren in zowel Oost-Jeruzalem als op de Westbank en zijn op weg om dit te verdubbelen. We vragen altijd een van de geestelijken uit de lokale kerk om de groep te leiden en proberen zo scheuringen te voorkomen. En je staat soms versteld wat er uit zulke groepen naar boven komt. Het gaat echt niet alleen over de bezetting. Toen we laatst een enquête hielden, kwam het onderwerp seksuele intimidatie naar boven. Dus daar hebben we binnenkort een serie over. Ook ging het eens over koning Herodes, en toen de vraag ‘wie is koning Herodes in jouw situatie?’ behandeld werd, kwam naar voren dat jongeren de schooldirecteuren van hun (christelijke) scholen als zodanig zagen. Toen zijn we met die schooldirecteuren gaan praten en hebben hen de spiegel voor kunnen houden, waardoor de situatie sterk verbeterde. Bovendien horen we dat jongeren het moeilijk vinden een christelijke levenspartner te vinden in de soms geïsoleerde Palestijnse dorpen op de Westbank, en gezinnen zijn toch de bouwstenen van de kerk? Dus spelen we met het idee voor huwelijksbemiddeling of avonden waarop jongeren elkaar op een ontspannen manier kunnen leren kennen. ‘Weet je’, zegt Omar tenslotte tegen me, ‘je kunt wel overal moeilijkheden om je heen zien en daarover gaan zitten klagen, maar je moet die dingen gewoon aanpakken!’

 

Ik vind het inspirerend dat een paar mensen met visie in totaal verschillende situaties zoveel kunnen betekenen voor jongeren om hen heen en hen een veilige haven kunnen bieden. En wel zo dat het de kerk van binnenuit verandert ten goede. Juist in het Heilige Land. Wat een prachtig voorbeeld!

Gewoon aanpakken die dingen! in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.