Bond met je hond!

Blog

vrijdag 22 juni 2018Weblog 47 Leuke vraag: hoe ver gaat pastoraat? ĎMarleen, ik moet twee weken op reis, zou jij op een van mijn honden willen passen?í ĎJAAAHHH!!!í, was het antwoord van Marieke en een wat zachter ja van Niels. En omdat ik weet dat dieren goed zijn voor mensen in een periode van rouw, snijdt het pastorale mes daarmee aan twee kanten. Misschien denk je nou wel: ĎWat doet een hondenblog op de Kerk in Actie-site?í Terechte vraag, ware het niet dat bruggenbouwen een van de pijlers is van de IsraŽl-Palestina nota van de Protestantse Kerk en juist op het gebied van dierenzorg veel bruggen worden gebouwd, die anders niet zo gemakkelijk te bouwen zijn. ND-journalist Anna Krijger heeft daar de afgelopen drie jaar veel ervaring in opgedaan en ik heb haar dan ook bereid gevonden onderstaande gastblog te schrijven:

koptekst%20levant.jpg

Ons huis in de Oude Stad van Jeruzalem was al niet zo groot - amper 35 vierkante meter - maar voor ons tweeŽn net ruim genoeg. Toen we halverwege 2016 ons huis deelden met drie honden en zeven katten begon het ons ook wat krapjes te worden. Maar wat moesten we dan? Een moederloze kitten of aangereden puppy op straat laten zitten? Dat was voor ons geen optie.

Toen mijn man Derk en ik begonnen met het opvangen van straatdieren in IsraŽl en de Palestijnse gebieden, merkten we gelukkig al gauw dat er ontzettend veel mensen betrokken zijn bij deze honden en katten. Bij restaurants en cafťs worden er ís ochtends bakjes water buiten gezet, de overbuurman strooit kattenbrokjes uit het raam, er zijn talloze Facebook-groepen van mensen die hulp vragen en krijgen als ze een zwerfdier vinden en ik ken een Joods-IsraŽlische vrouw die hele sterilisatieprogrammaís heeft opgezet. Het zijn allemaal privť-initiatieven en enkele organisaties die het praktisch zonder hulp van de overheid moeten stellen. In IsraŽl, maar vooral in de Palestijnse gebieden, is er nauwelijks bereidheid om iets aan het enorme dierenleed op straat te doen. Al deze betrokken individuen betalen eten en medische zorg uit hun eigen zak.

En dat is ook meteen het enige wat ze gemeen hebben. Want dierenliefhebbers vind je in alle lagen van de IsraŽlische en Palestijnse samenleving. Ze zijn joods, christen of moslim, ze zijn religieus of seculier, radicaal-links of ultrarechts. Derk en ik zijn bij de meest uiteenlopende mensen thuis geweest om een dier in nood op te halen Ė of juist om een opgeknapt en bijgevoederd dier te komen brengen wanneer hij/zij klaar was voor adoptie. Van de nederzetting Efrat tot een luxe appartement in Jeruzalem en een studentenwoning aan de grens met Gaza. En die mensen hebben onderling ook allemaal weer contact, al is het maar online. ďIk heb een heel jonge kitten gevonden, hoe vaak moet ik hem te eten geven? En ik zag hier in de buurt een nest puppyís onder een auto, waar kan ik ze naartoe brengen?Ē

Hoop

Het geeft een beetje hoop. Want in een gebied waarin niet alleen conflict en bezetting tot verwijdering tussen IsraŽliís en Palestijnen leidt, maar enorme conflicten over zaken als religie en politiek ook de IsraŽliís en Palestijnen onderling verdelen, is het fijn om te merken dat je tůch nog iets met elkaar gemeen hebt: de zorg om dierenwelzijn in dit geval.

Zoals gezegd: het dierenleed in IsraŽl en de Palestijnse gebieden is van schrijnende proporties. Zo zijn er, naar schatting, al zoín miljoen straatkatten in IsraŽl. Door het warme weer en het vuilnis op straat kunnen ze zich snel voortplanten, maar vallen ze ook ten prooi aan nare en pijnlijke ziekten. De Palestijnse gebieden hebben niet alleen straatkatten, maar ook -honden. Over het algemeen worden honden in de Palestijnse cultuur niet als huisdieren beschouwd, maar als vies en gevaarlijk. Dit betekent in de praktijk dat honden die als waakhond op het dak worden gehouden, ernstig zijn verwaarloosd, en dat zwerfhonden opgejaagd en mishandeld worden, zelfs al door jonge kinderen. De details zal ik jullie besparen. De Palestijnse overheid heeft geen beleid om hun aantal duurzaam terug te dringen door bijvoorbeeld een sterilisatieprogramma, maar schiet de honden dood of vergiftigt ze. Het spreekt voor zich dat dit langdurig en gruwelijk lijden veroorzaakt en gevaarlijk is voor mens, dier en milieu.

Godzijdank zijn er mensen, ook binnen de Palestijnse gemeenschap, die zich hiertegen verzetten. Diana Babish, een christelijke vrouw uit Beit Sahour, is enige jaren geleden geheel tegen de wens van haar familie in het enige asiel van de Westelijke Jordaanoever begonnen. Diana was zo moedig om haar goedbetaalde baan bij een bank op te geven om honden en katten van de straat te halen, te verzorgen en te beschermen, en hen na verloop van tijd te laten adopteren. En dat adopteren gebeurt dan weer in IsraŽl, waardoor de Palestijnse Diana intensief contact onderhoudt en samenwerkt met Joodse IsraŽliís die haar helpen om geschikte families voor haar honden te vinden. Hoezeer het dagelijks leven van Diana ook beÔnvloed wordt door de restricties die IsraŽl haar oplegt (met haar auto met Palestijns kenteken mag ze niet eens van de Westelijke Jordaanoever af), het helpen van haar dieren heeft prioriteit boven politieke discussies.

Vegans

Hoewel dierenwelzijn bij de IsraŽliís dus ook nog een aandachtspunt is, zijn zij al wel goed op weg. Dit blijkt onder meer uit het grote aantal vegans in IsraŽl Ė nergens ter wereld zijn er naar verhouding meer mensen die geen dierlijke producten eten of gebruiken als in het Heilige Land. Er zijn diverse factoren die hieraan ten grondslag liggen, en ťťn daarvan is dat Joodse IsraŽliís al bekend waren met producten die zuivel vervangen, zoals soja. De Joodse spijswetten staan het niet toe om vlees- en zuivelproducten gelijktijdig of kort na elkaar te nuttigen. Hierdoor zijn koekjes, ijsjes en toetjes van plantaardige melk al langer gemeengoed in IsraŽl. De veganistische keuken is ook per definitie koosjer, dus geschikt voor iedereen. In combinatie met de opkomst van de IsraŽlische dierenrechtenorganisatie 269, die de hele wereld is overgegaan, werden de ideale voorwaarden voor een vegan levensstijl gecreŽerd.

Ook Derk en ik zijn tijdens ons driejarig verblijf in IsraŽl vegan geworden. Hoewel ik al wel vegetariŽr was, hadden we er nog niet eerder bij stilgestaan dat het eten en gebruiken van dierlijke producten zo veel ellende aanricht. Niet alleen de dieren zelf, maar ook de aarde (door de enorme vervuiling die de vlees- en zuivelindustrie veroorzaken) en de mens (door de impact op de wereldvoedselverdeling en klimaatverandering in arme delen van de wereld) lijden zwaar onder onze consumptiedrang. De vele vegan restaurants en producten in IsraŽl maakten de overstap voor ons vrij eenvoudig. Bovendien hoefden we door deze verandering in levensstijl niet langer te worstelen met de vraag: waarom zetten we ons eigenlijk iedere dag in om honden en katten in nood te helpen terwijl we wel consumeren (in de breedste zin van het woord) ten koste van andere dieren?

Menselijke dieren?

Een christelijk bezwaar tegen vegetarisme en veganisme is dat het dieren ďmenselijkĒ zou willen maken. Dat is echter een misvatting. De vraag is niet, stelde filosoof Jeremy Bentham al in 1789, of dieren kunnen redeneren of praten. De vraag is: kunnen ze lijden? Je hoeft dieren geen enkele menselijke eigenschap toe te schrijven om te moeten erkennen dat ze inderdaad lijden door ons toedoen.

Wanneer Derk en ik na een drukke en soms heftige werkdag op de Westelijke Jordaanoever weer thuis kwamen in Jeruzalem, waar al die honden en katten ongeduldig zaten te wachten op eten, knuffels en verzorging, hielp ons dat om onze gedachten te verzetten van het verdriet of het geweld waar we die dag mee geconfronteerd waren. We konden iets voor die beestjes betekenen Ė en zij voor ons. Het doet me goed om te zien dat compassie voor dieren mensen kan helpen, troosten en, zelfs in IsraŽl en de Palestijnse gebieden, wat dichter bij elkaar kan brengen.

Mocht je meer van Anna Krijger willen lezen (op vakantie bijvoorbeeld :)), koop dan haar boek Hipsters, baarden, martelaren (2017) waarin ze genuanceerd schrijft over haar ervaringen in het Heilige Land de afgelopen drie jaar.

Bond met iemands hond?

Hoe is het ons intussen vergaan met de hond? De kinderen hebben zo genoten van ZoŽ dat we haar na de Paasvakantie opnieuw mochten lenen, nu voor twee maanden. Het is een heel lieve en rustige oude hond, precies geschikt voor onze situatie, vond ik. Maar de kinderen dachten daar toch anders over. Hoewel ze haar mee uitlieten, haar intensief knuffelden en zelfs soms kleren aantrokken, terwijl zij geduldig bleef staan, was hun conclusie: ĎWe willen zelf een hond, maar wel ťťn die jong is en achter een bal aan wil rennen!í We zullen na de zomervakantie eens kijken of ze dan echt nog zo enthousiast zijn.

Voor nu: een heel fijne vakantie toegewenst, met of zonder huisdier!

Bond met je hond! in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.